Ρομαντισμός vs Κέρδος… σημειώσατε 1

Αγαπητέ φίλε Ενωσίτη καλησπέρα…

Η σεζόν για την ΑΕΚΑΡΑ μας ξεκίνησε (επιτέλους) και είμαστε πάλι στις επάλξεις.

Της Φιλαδέλφειας τα μέρη ήδη έζησαν την πρώτη μεγάλη χαρά, τις πρώτες ιστορικές στιγμές και έστησαν την πρώτη μεγάλη γιορτή για την φετινή χρονιά, καθώς η ΑΕΚΑΡΑ μας σκόρπισε στους τέσσερεις ανέμους τους Βούλγαρους γείτονες της Λεφσκι Σόφιας (4-0) και προκρίθηκε πανηγυρικά στην League phase του Champions League (τους παλιούς Ομίλους που λέγαμε κάποτε) μετά από 8 χρόνια.

Άλλα είχα ετοιμάσει να γράψω γιατί άλλα σκεφτόμουν, όμως χθες κυκλοφόρησαν τα εισητήρια διαρκείας και οι τιμές τους, μαζί με τις τιμές για τα μεμονωμένα εισητήρια των ευρωπαικών αγώνων της Ένωσης στην Αγιά Σοφιά.

Ήταν σίγουρο πως θα γινόταν μεγάλη κουβέντα με τις …τσουχτερές τιμές των εισητηρίων (εκτός των τιμών στις οπαδικές θύρες ή αλλιώς στα ΠΕΤΑΛΑ όπως συνηθίζουμε να λέμε, όπου οι τιμές ήταν λογικότατες).

Χωρίς να θέλω να δικαιολογήσω κανέναν και καμία απόφαση, θέλω απλώς να εκφράσω τις σκέψεις μου επί του θέματος και να αποτυπώσω ρεαλιστικά (όσο μπορώ..) την άσχημη όψη της ποδοσφαιρικής βιομηχανίας σήμερα.

Πάντα η κόντρα ρομαντισμού και οικονομικού κέρδους, διαχρονικά ήταν και θα είναι μεγάλη.

Πάντα το συναίσθημα θα κοντράρεται με την ωμή οικονομική λογική.

Ποτέ η οπαδική κουλτούρα δεν πρόκειται να κατανοήσει αυτά τα τετραγωνισμένα κουτάκια εσόδων και εξόδων, με τα οποία καλούνται πλέον οι ομάδες – εταιρείες να λειτουργήσουν.

Κι όμως δεν μπορούν να πορευτούν διαφορετικά, όταν δυστυχώς αυτοί που καθορίζουν τις τύχες και το μέλλον του ποδοσφαίρου, έχουν εδώ και χρόνια αποφασίσει πως το λαοφιλέστερο άθλημα επάνω στον πλανήτη, το “όπιο” του λαού όπως συνηθίζουμε να λέμε, το αγαπημένο μας ποδόσφαιρο που μας καψουρεύει από πιτσιρικάδες, δεν απευθύνεται πλεόν στο πορτοφόλι του απλού καθημερινού ανθρώπου… Και το δυστυχώς το λέω με πόνο και με οργή το υπογραμμίζω…
ΔΥ-ΣΤΥ-ΧΩΣ!

Από τότε που το ποδόσφαιρο έγινε επαγγελματικό, από τότε που οι ομάδες έγιναν εταιρείες, από τότε που οι τράπεζες και οι στοιχηματικές εταιρείες έγιναν χορηγοί και από τότε που οι οπαδοί αντιμετωπίζονται ώς πελάτες και όχι ως η ψυχή των όμαδων, όλα αυτά που βλέπουμε είναι μια στενάχωρη και θλιβερή πραγματικότητα που κινείται βέβαια στην λεωφόρο της λογικής και την λογική του “αναγκαίου κακού”.

Πως αλλιώς μια ομάδα θα μπορεί να καλύψει τις οικονομικές απαιτήσεις του εκάστοτε σταρ που ο οπαδός λατρεύει να βλέπει την Κυριακή στο χορτάρι να φορά την φανέλα της ομάδας του;

Πως θα δώσει τα υπέρογκα πόσα για να τον φέρει στα γραφεία της ομάδας να υπογράψει το παχύ συμβόλαιό του, αφού πρώτα πλήρωσε για την μεταγραφή του?

Και είπα φανέλα… Θυμήθηκα λοιπόν πως κάποτε δίναμε 40-50 ευρω κάθε Σεπτέμβρη για να αγοράσουμε την νέα φανέλα της ΑΕΚ και πλέον μια δεκαετία μετά πρέπει να δώσουμε 80 ευρώ.

Προσωπικά, πιστεύω πως κατέχω αρκετά.. από Αγγλία και με όσα διαδραμματίζονται εκεί και στην χώρα της Γηραιάς Αλβιώνας και στο ποδόσφαιρό της.

Εκεί τα πράγματα λοιπόν είναι ακόμα πιο ωμά και αν εδώ δεν ζούμε τα ίδια δεν είναι επειδή αντιστεκόμαστε γενναία στο τέρας του ποδοσφαιρικού καπιταλισμού, αλλά επειδή οι Άγγλοι και οι ομάδες τους βρίσκονται ως βιομηχανία δεκαετίες μπροστά από μας. Σε επίπεδο υπηρεσιών, θεάματος και οικονομικής ευρωστίας των ομάδων.

Η ψυχή των ομάδων εκεί απλά δίνει το ήσυχο παρών της σε όσους μπορούν και βρίσκονται στις εξέδρες των γηπέδων κάθε Σαββατοκύριακο δημιουργώντας ένα κλίμα θεατρικής παράστασης που στην αρχή σε μαγνητίζει, στην συνέχεια όμως σε μουδιάζει όταν αντιλαμβάνεσαι το αποστειρώμενο πλαίσιο γύρω σου.

Και θα με ρωτήσεις… που πήγε η γεννέτειρα του οπαδισμού; Χάθηκε; Όχι… Απλά συνήθως δεν βρίσκεται στα γήπεδα, αλλά οπουδήποτε αλλού και κυριώς στις αναρίθμητες παραδοσιακές pub.

Δυστυχώς τις θέσεις στην εξέδρα, τις κατέχουν πλεόν ακριβά πορτοφόλια που αντιλαμβάνονται την εκάστοτε ομάδα ως 90′ χαλάρωσης και διασκέδασηςκαι όχι σαν τρόπο ζωής, όπως εμείς φίλε μου..

Και φυσικά μιλάω για την πλεοψηφία των περευρισκόμενων στα αγγλικα γήπεδα και όχι για τον απόλυτο αριθμό.. Όμορφες εξαιρέσεις πάντα υπάρχουν άλλωστε..

Εκεί λοιπόν η ποδοσφαιρική βιομηχανία ορίζει διαφορετικές τιμές ανάλογα με τον αντίπαλο, waiting list για τα εισητήρια διαρκείας και μάλιστα με προυπόθεση την minimum παρουσία για την διατήρηση κατοχής του (αυτό είναι πράγματι θετικό) αλλιώς σου αφαιρείται και πωλείται στον επόμενο ενδιαφερόμενο, πανάκριβα προιόντα στις μπουτικ που για ένα απλό t-shirt θα χρειαστεί να δώσεις πάνω από 30-40 λίρες. Για τις αγωνιστικές εμφανίσεις, θα χρειαστείς… το λιγότερο 100 λίρες και για την παρουσία σου στο γηπεδο την matchday, θα χρειαστείς 40-50 λίρες για μπύρα και φαγητό.

Εκεί λοιπόν είναι θέμα καθαρά γούστου.. Τι ταιριάζει στον καθένα..
Όμως η πραγματικότητα είναι μια… το ποδόσφαιρο που υπάρχει γύρω μας, δεν απευθύνεται πλέον σε μας τους απλούς και ρομαντικούς.. στα αρρωστάκια που ζουν και αναπνέουν για την κιτρινόμαυρη γλυκιά ύπαρξη… που λέγεται ΑΕΚ…

Όχι.. Εννοείται πως δεν λέω να αφήσουμε πλέον τις θέσεις μάχης στις εξέδρες δίπλα ΤΗΣ… Αυτό δεν πρέπει να γίνει και δεν θα συμβεί ποτέ… Αποτυπώνουμε απλά μια θλιβερή πραγματικότητα.

Το σίγουρο είναι πως πολλά μπορεί να αλλάξουν, όμως ένα δεν πρόκειται να αλλάξει…

Φίλε και αδερφέ ΕΝΩΣΙΤΗ…

Η ΑΕΚ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ, ΕΜΕΝΑ… ΕΣΕΝΑ… ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ…
ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΜΑΣ ΒΛΕΠΕΙ… ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ…
ΝΙΩΘΕΙ ΣΙΓΟΥΡΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΜΑΧΗ…

ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΨΥΧΗ ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ…
ΕΜΕΙΣ.. Ο ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΚΑΙ ΓΕΝΝΑΙΟΣ ΛΑΟΣ ΤΗΣ…
ΠΟΥ ΖΕΙ ORIGINAL ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ…
ΜΕ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΑΓΚΙΑ ΤΟΥ ΕΝΩΣΙΤΗ…

Η ΑΕΚ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΦΟΒΗΘΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ…

ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΑΙ ΗΣΥΧΗ…

ΠΩΣ ΤΗΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑΣ ΤΑ ΜΕΡΗ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΗ ΧΕΡΙΑ… ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΧΕΡΙΑ ΑΔΕΡΦΕ ΕΝΩΣΙΤΗ… ΓΙΑΤΙ Η ΑΕΚ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΛΑΟ ΤΗΣ!

Εις το επανιδειν…