Από τη Νέα Φιλαδέλφεια στη Γάζα: Δύο εγκλήματα, καμία δικαιοσύνη

Έξω από το ίδιο γήπεδο. Η ίδια αστυνομία. Αλλά δύο εντελώς διαφορετικές συμπεριφορές, που δεν μπορούν πια να εξηγηθούν με τη φθαρμένη φράση «δύο μέτρα και δύο σταθμά». Γιατί στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα και μόνο μέτρο. Ένα μέτρο αυστηρά προσαρμοσμένο στις ανάγκες των ισχυρών, στις επιθυμίες των συνεργών και στις εντολές των αφεντικών – είτε αυτά λέγονται UEFA, είτε λέγονται κράτη με ματωμένα χέρια, είτε λέγονται κυβερνήσεις που έχουν εγκαταλείψει κάθε ίχνος δημοκρατικής νομιμότητας.

Γράφει ο Πέτρος Κατσάκος στην ιστοσελίδα rosa

Πριν δύο χρόνια, η ίδια ΕΛΑΣ που σήμερα επιδεικνύει αυταρχισμό απέναντι σε φιλάθλους με σημαίες της Παλαιστίνης, άφησε ανενόχλητη μια οργανωμένη ναζιστική συμμορία να περάσει τα ελληνικά σύνορα, να διασχίσει τη χώρα και να καταλήξει στη Νέα Φιλαδέλφεια, όπου και δολοφόνησε έναν νέο άνθρωπο, τον Μιχάλη Κατσουρή. Ούτε έλεγχοι, ούτε προσαγωγές, ούτε “πρόληψη”. Μόνο ενοχή δια της σιωπής και της απραξίας. Κι ακόμα χειρότερα, απόλυτη ατιμωρησία. Δύο χρόνια μετά, κανείς δεν έχει λογοδοτήσει. Ούτε για τη σφαγή, ούτε για την εγκληματική κρατική αμέλεια.

Κι όμως, όταν ήρθε η ώρα κάποιοι φίλαθλοι να σηκώσουν τη φωνή τους για μια άλλη σφαγή – αυτή της Παλαιστίνης – η κρατική μηχανή λειτούργησε σαν καλολαδωμένος μηχανισμός καταστολής. Προσαγωγές, απειλές, στοχοποίηση. Γιατί; Για μερικές σημαίες. Για μια έκφραση αλληλεγγύης προς τους χιλιάδες νεκρούς άμαχους που θάβονται καθημερινά κάτω από τα συντρίμμια της Γάζας. Για μια πράξη μνήμης, όταν ο υπόλοιπος κόσμος προσπαθεί επιμελώς να ξεχάσει ή να σιωπήσει.

Και όχι, δεν πρόκειται για καμία υποκρισία ή αντιφατική στάση. Είναι απολύτως συνεπής η κρατική συμπεριφορά. Συνεπής προς την προστασία της ασυλίας των φασιστών. Συνεπής προς τις εντολές των υπερεθνικών οργανισμών που απαιτούν “καθαρές” εικόνες στα γήπεδα. Συνεπής προς τη γραμμή των συμμάχων που βλέπουν κάθε ένδειξη αντίστασης απέναντι στο Ισραήλ ως «αντισημιτισμό». Ένα είναι το μέτρο: η σιωπή, η συμμόρφωση, η υποταγή. Και είναι μετρημένο αποκλειστικά υπέρ της εξουσίας – και ποτέ υπέρ του δίκαιου.

Είναι φανερό πια: το δικαίωμα στη μνήμη είναι επικίνδυνο. Το δικαίωμα στην αλληλεγγύη είναι ύποπτο. Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία είναι σχεδόν ποινικό αδίκημα. Κι όσο για το δικαίωμα στη ζωή – είτε πρόκειται για έναν Έλληνα φίλαθλο, είτε για χιλιάδες Παλαιστινίους – είναι κάτι που μπορεί να καταπατηθεί χωρίς συνέπειες, αρκεί οι θύτες να είναι «οι δικοί μας».

Το ίδιο γήπεδο, λοιπόν. Η ίδια αστυνομία. Αλλά όχι ο ίδιος πολίτης. Ο ένας δολοφονείται και ξεχνιέται. Ο άλλος συλλαμβάνεται γιατί θυμάται. Αυτό είναι το μόνο πραγματικό δίλημμα της εποχής μας: θα σταθούμε στη μνήμη ή θα βολευτούμε στη λήθη; Θα φωνάξουμε για τους αόρατους ή θα χαθούμε μαζί τους στην αποσιώπηση;

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι ουδέτερη. Γιατί η ουδετερότητα, όπως έλεγε και ο Ελίας Κανέττι, είναι πάντα με το μέρος του ισχυρού. Και σήμερα, ο ισχυρός κρατά το μαχαίρι. Το κράτος, τα σώματα ασφαλείας, οι διεθνείς οργανισμοί, οι πρόθυμες κυβερνήσεις. Εμείς έχουμε μόνο τις φωνές μας. Τη μνήμη μας. Και την ευθύνη να μη σιωπήσουμε. Για κανέναν Μιχάλη. Για καμία Παλαιστίνη. Για καμιά αδικία που βαφτίζεται «κανονικότητα».

Και, όχι, αυτό δεν είναι άρθρο γνώμης. Είναι υπενθύμιση: όσο οι ισχυροί μετρούν τις ζωές με το δικό τους μέτρο, τόσο μεγαλύτερη ανάγκη υπάρχει για φωνές που να σπάνε τη σιωπή.