Ο Ριμπάλτα μόνο σπαθιά δεν κατάπιε ακόμα!
Την τελευταία μέρα των μεταγραφών η ΑΕΚ δεν έκανε απλώς ένα “διπλό μπαμ”. Έκανε την κίνηση που ανεβάζει επίπεδο μια ομάδα. Η πώληση του Μαρσιάλ στη Μοντερέι δεν ήταν απλώς μια λογιστική επιτυχία, δεν ήταν απλώς το «ξεφόρτωμα» ενός βαρύ συμβολαίου. Ήταν μια απελευθέρωση. Για τα αποδυτήρια, για το αγωνιστικό πλάνο, για την ίδια την ψυχολογία της ομάδας.
Γιατί όσο και αν δεν λέγεται συχνά δημόσια, δεν γίνεται να διατηρηθεί υγιές ένα σύνολο όταν ένας παίκτης – που δεν αποδίδει, δεν αγωνίζεται, και δεν προσφέρει το παραμικρό– παίρνει τα διπλάσια από τον δεύτερο πιο ακριβοπληρωμένο. Δεν αντέχεται. Δεν… χωνεύεται. Και η αποχώρησή του, όσο κι αν φαίνεται αντιφατικό, είναι το πραγματικό «δώρο» της μεταγραφικής περιόδου για την ΑΕΚ. Κι όμως: όχι μόνο δεν πλήρωσε η ΑΕΚ αποζημίωση, αλλά πήρε και χρήματα – και με τα μπόνους, ίσως καλύψει σχεδόν ολόκληρο το πρώτο του έτος. Ποιος το κατάφερε αυτό; Ο Χαβιέ Ριμπάλτα, ο άνθρωπος που πλέον μετατρέπει το αδύνατο σε εφικτό για την Ένωση. Ο Ριμπάλτα έβαλε στο παιχνίδι έξι ομάδες από το Μεξικό, σοβαρά δύο – Πούμας και τελικά Μοντερέι. Η δεύτερη όχι μόνο τα βρήκε με τον παίκτη, αλλά πανηγύρισε την απόκτησή του. Πανηγυρισμοί και στην Αθήνα, όμως, γιατί η ΑΕΚ έκλεισε οριστικά ένα κεφάλαιο που της στοίχιζε και ψυχολογικά και αγωνιστικά.
Κι εκεί που θα έλεγες «φτάνει», ήρθε το κερασάκι: Ζοάο Μάριο. Όχι, δεν είναι σέντερ φορ. Δεν είναι δεξί μπακ, ούτε στόπερ. Είναι παίκτης επιπέδου Champions League, παίκτης με προσωπικότητα, παίκτης που ανεβάζει το ταβάνι της ομάδας. Και ανήκει πλέον στην ΑΕΚ. Η Μπεσίκτας ήθελε να λυθεί το συμβόλαιο. Ο Ζοάο Μάριο δεν ήθελε να φύγει από την Ευρώπη. Ο Ριμπάλτα το έμαθε, ο Νίκολιτς έδωσε άμεσο «ΝΑΙ», ο παίκτης πείστηκε, η ΑΕΚ κλείδωσε τη μεταγραφή πληρώνοντας μόνο το 50% του υπόλοιπου συμβολαίου. Απίστευτο ντιλ. Αδιανόητο για τα ελληνικά δεδομένα. Και όμως, συνέβη.
Και έγινε γιατί υπάρχει σχέδιο. Γιατί υπάρχει τεχνικός διευθυντής. Γιατί υπάρχει διοίκηση που στηρίζει τις επιλογές. Και γιατί υπάρχει ένας προπονητής που ξέρει τι θέλει. Ο Νίκολιτς γνωρίζει καλά τον Ζοάο Μάριο – τον είχε χάσει από την Λοκομοτίβ όταν ο παίκτης γύρισε στην Ίντερ. Τώρα τον έχει. Για τον άξονα, για τα άκρα, για πίσω από τον επιθετικό. Ολοκληρωμένος παίκτης. Με την μπάλα στα πόδια, αλλά και με μυαλό στο γήπεδο.
Ο Ζοάο Μάριο πήρε τη φανέλα με το νούμερο 10. Και είναι αντάξιος της. Όχι μόνο για το βιογραφικό του, αλλά γιατί φέρνει μαζί του εμπειρία, ποιότητα, αλλά και χαρακτήρα. Και αυτά ακριβώς είναι που χρειάζονται οι ομάδες που έχουν στόχο τίτλους και Ευρώπη.
Ο πρόεδρος Ηλιόπουλος έδωσε το ΟΚ για τα έξτρα χρήματα, χρησιμοποιώντας ό,τι εξοικονομήθηκε από τον Μαρσιάλ. Το χρήμα πήγε εκεί που πρέπει: στην ουσία. Και η ΑΕΚ, την τελευταία μέρα των μεταγραφών, όχι μόνο «ξεφορτώθηκε» το πρόβλημα, αλλά έβαλε στο ρόστερ της έναν ποδοσφαιριστή που δεν έχει ξαναπατήσει ελληνικά γήπεδα σε τέτοιο επίπεδο.
Κάπως έτσι χτίζονται οι ομάδες που δεν είναι απλώς περαστικές. Που δεν βγάζουν στόχους… κατ’ ευφημισμό, αλλά τους πιάνουν. Και αν κρίνουμε από τον σχεδιασμό, την υλοποίηση και τη δυναμική αυτών των δύο κινήσεων, τότε η ΑΕΚ μπορεί να λέει πως έκανε το απόλυτο στις μεταγραφές.
Το ποδόσφαιρο είναι μαγικό. Και όταν έχεις τους σωστούς ανθρώπους στις σωστές θέσεις, τότε το αδύνατο γίνεται ρουτίνα.
