Όσο υπάρχει μπέσα στις κερκίδες, υπάρχει ελπίδα και για τα υπόλοιπα

«Μπέσα, όχι προσχήματα το παράδειγμα των οπαδών, η αδυναμία του συστήματος».

Σε μια εποχή που το ελληνικό ποδόσφαιρο μοιάζει να στέκεται πιο πολύ σε… αδρανή υλικά παρά σε θεμέλια αξιοπιστίας, η φωνή των οπαδών είναι αυτή που κρατάει ακόμη ζωντανές τις αξίες της μπέσας, της αλληλεγγύης και της συνέπειας.

Με αφορμή την απόφαση της ΠΑΕ ΑΕΛ να μην επιτρέψει την παρουσία φιλάθλων της ΑΕΚ στον επερχόμενο αγώνα, επικαλούμενη ημιτελείς εργασίες και «ακατάλληλο έδαφος», οι οργανωμένοι φίλοι της ομάδας της Λάρισας εξέδωσαν μια αξιοπρεπή, ξεκάθαρη και δυναμική ανακοίνωση που φέρνει στο προσκήνιο μια σειρά από εύλογα ερωτήματα – όχι μόνο για τον συγκεκριμένο αγώνα, αλλά για το πώς λειτουργεί συνολικά το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Οπαδική Μπέσα vs Φοβική Διοίκηση

Η ουσία του ζητήματος δεν είναι η απουσία των οπαδών της ΑΕΚ. Είναι η απουσία σχεδίου, συνέπειας και σεβασμού από πλευράς της πολιτείας, της αστυνομίας και –τελικά– της ίδιας της ΠΑΕ ΑΕΛ.

Όπως τονίζουν οι φίλοι της ΑΕΛ, υπήρξε ξεκάθαρη συμφωνία ανταλλαγής εισιτηρίων με τους οπαδούς της ΑΕΚ. Όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη – με αμοιβαία εμπιστοσύνη και καθαρό λόγο. Κι όμως, για άλλη μια φορά, οι «από πάνω» κρύφτηκαν πίσω από πρόχειρες δικαιολογίες, ρίχνοντας το βάρος στην αστυνομία και… στα χαλίκια.

Όταν η επικοινωνία υποκαθιστά τη διοίκηση

Η ανακοίνωση της ΠΑΕ ότι «δεν έχουν ολοκληρωθεί οι εργασίες πρόσβασης» ήρθε λίγες μόλις μέρες πριν τον αγώνα, την ίδια στιγμή που –όπως καταγγέλλουν οι οπαδοί– μόλις χτες μπήκαν τα μηχανήματα για να ξεκινήσουν οι εργασίες.

Αυτό δεν είναι απλώς ασυνεννοησία. Είναι επικοινωνιακή διαχείριση ενός φιάσκου, σε βάρος τόσο της ΑΕΚ όσο και της ίδιας της τοπικής κοινωνίας που αγαπά το ποδόσφαιρο. Η έλλειψη σχεδιασμού και πολιτικής βούλησης μετατρέπεται σε ένα καλοστημένο παιχνίδι εντυπώσεων, όπου οι ευθύνες μεταφέρονται σαν τη μπάλα σε φτηνό 5×5.

Τα γήπεδα δεν είναι φρούρια – είναι τόποι πολιτισμού

Κι εδώ φτάνουμε στην ουσία. Πόσα χρόνια θα χρειαστεί ακόμα να μιλάμε για «κατάλληλες συνθήκες» και «δρόμους διαφυγής»; Πόσες δικαιολογίες θα ακούσουμε ακόμα μέχρι να καταλάβουμε ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι πρόβλημα προς επίλυση, αλλά ευκαιρία για ενότητα και κοινή εμπειρία; Η θέση των φιλοξενούμενων φιλάθλων δεν είναι απειλή. Είναι δικαίωμα. Και η εξασφάλιση αυτού του δικαιώματος δεν είναι χάρη από τις ΠΑΕ ή την αστυνομία – είναι υποχρέωση.

Όταν ο λόγος των οπαδών ξεπερνά τις διοικήσεις

Σε αυτό το τοπίο της σύγχυσης, οι οργανωμένοι φίλοι της ΑΕΛ δείχνουν τον δρόμο. Με λόγο καθαρό, χωρίς ακρότητες, με επιχειρήματα και θάρρος, στέκονται απέναντι όχι σε μια αντίπαλη ομάδα, αλλά σε ένα σύστημα που πάσχει.

Δεν φοβούνται να εκθέσουν αλήθειες. Δεν φοβούνται να κατηγορήσουν εκείνους που προτιμούν να στήνουν προσχήματα αντί να δίνουν λύσεις. Κυρίως, δεν φοβούνται να δείξουν σεβασμό εκεί που αξίζει – ακόμα κι αν είναι στους “αντιπάλους”.

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: κοροϊδία τέλος!!!

Όταν οι οπαδοί κρατούν τις συμφωνίες τους και οι διοικήσεις όχι, τότε το πρόβλημα δεν είναι οι κερκίδες. Είναι οι καρέκλες των γραφείων. Όταν οι φίλαθλοι φροντίζουν να ανοίγουν δρόμους – κυριολεκτικά και μεταφορικά – και το κράτος αδυνατεί να στρώσει έστω το έδαφος, τότε το πρόβλημα είναι πολύ πιο βαθύ απ’ όσο δείχνει. Η ανακοίνωση της Θύρας 1 της ΑΕΛ είναι μια κραυγή αξιοπρέπειας, όχι απελπισίας. Και αυτό είναι που την κάνει όμορφη, δυνατή και –πάνω απ’ όλα– αναγκαία.

Κλείνοντας…

Το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο γκολ, νίκες και ήττες. Είναι παιδεία, πολιτισμός και –πολύ συχνά– καθρέφτης της κοινωνίας μας.

Κι όταν οι καθ’ ύλην αρμόδιοι αποτυγχάνουν, είναι παρήγορο να βλέπεις ότι ο οπαδός δεν παραιτείται, αλλά μένει ενεργός, υπεύθυνος και μαχητικός.

Όσο υπάρχει μπέσα στις κερκίδες, υπάρχει ελπίδα και για τα υπόλοιπα.

Γράφτηκε με σεβασμό στον λόγο των οργανωμένων φίλων της ΑΕΛ και στη σημασία της φωνής των οπαδών στο σύγχρονο ελληνικό ποδόσφαιρο.