Ο γίγαντας Γιαννάκης είχε στα μάτια του μια λάμψη, μια αγνή, ανιδιοτελή αγάπη

 Ένα παιδί, ένα χαμόγελο, μια δύναμη μεγαλύτερη από κάθε ντέρμπι.

Λίγο πριν από το μεγάλο ντέρμπι, εκεί που ο παλμός ανεβαίνει και η ένταση χτυπά κόκκινο, υπήρχε ένα παιδί που δεν σκεφτόταν ούτε σκορ ούτε βαθμολογίες. Σκεφτόταν μόνο τη στιγμή. Τη χαρά. Την ομάδα του.

Ο μικρός Γιαννάκης, ο πιο γνήσιος φίλος του ΠΑΟΚ, καθισμένος στο αναπηρικό του αμαξίδιο, είχε στα μάτια του μια λάμψη που δεν περιγράφεται εύκολα με λόγια. Μια λάμψη που δεν έχει να κάνει με νίκες και ήττες, αλλά με αγάπη. Αγνή, ανιδιοτελή αγάπη.

Πριν αρχίσει ο αγώνας, γεμάτος ενθουσιασμό, του ζήτησα μια φωτογραφία. Χαμογέλασε πλατιά. Πειράγματα για τον ΠΑΟΚ από εμένα πειράγματα για τη δική μου ομάδα από τον ΓΙΓΑΝΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΗ ενα παιχνίδι λέξεων, μια μικρή «μάχη» πριν από τη μεγάλη. Μα εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχαν αντίπαλα στρατόπεδα. Υπήρχε μόνο ένα παιδί που ζούσε το όνειρό του.

Στα μάτια του έβλεπες κάτι σπάνιο. Όχι απλώς τη χαρά ενός φιλάθλου. Έβλεπες τη δύναμη ενός παιδιού που δεν αφήνει τίποτα να του στερήσει το δικαίωμα να ονειρεύεται, να γελά, να πειράζει, να ζει το ποδόσφαιρο όπως κάθε παιδί της ηλικίας του.

Το αναπηρικό αμαξίδιο δεν τον ορίζει. Τον ορίζει το χαμόγελό του. Η καρδιά του. Η πίστη του.

Σε έναν κόσμο που πολλές φορές ξεχνά την ουσία, ο μικρός Γιαννάκης μας τη θυμίζει. Το ποδόσφαιρο είναι γιορτή. Είναι συναίσθημα. Είναι στιγμές που μένουν για πάντα χαραγμένες.

Και αν κάτι κέρδισε πραγματικά εκείνο το βράδυ, δεν ήταν μια ομάδα. Ήταν η ανθρωπιά.

Σε ευχαριστώ ΓΙΓΑΝΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΗ για την φωτογραφία. Σε περιμένω Αθήνα να συνεχίσουμε τα πειράγματα…