Να το πάρουμε (να μη το χάσουμε)…

Σε όλες τις ομάδες υπάρχει μία επικαιροποιημένη συλλογική κατάσταση. Eντάξει, είναι σίγουρο πως οι φίλοι του ΠΑΟΚ και του Παναθηναϊκού δεν είναι και στην καλύτερη δυνατή κατάσταση. Αλλά και εκείνοι του Ολυμπιακού δεν διάγουν μία από τις καλύτερες σεζόν όσον αφορά σε αυτά που τους γεννοβόλησε για πολλούς μήνες η ομάδα του Χoσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ (το κυνήγι της ΑΕΚ στη βαθμολογία είναι ένας τελευταίος στόχος που τους συντηρεί, άρα κάνει επικίνδυνο το σωματείο του Πειραιά για την ΑΕΚ).. Κι εμείς; Εμείς δεν είμαστε μπροστά σε μία γέφυρα, αλλά πάνω της… Την έχουμε διασχίσει και είμαστε λίγο πριν το τέλος της… Αν γλιστρήσουμε, θα πέσουμε στο νερό και δεν θα θέλουμε να βγούμε…

********

Δύο χρόνια μετά τα 100 της χρόνια η ΑΕΚ φαίνεται πως βρήκε το δρόμο για κάτι πολύ καλό. Γιατί τελικά αποδείχτηκε και με τον ΠΑΟΚ (που πλέον μπαίνει σε μία πολύ περίεργη εποχή που άλλοι θα μοιράζουν μάσκες Σαββίδη και άλλοι Μυστακίδη…), πως τα ακριβώς 100 δεν εξασφαλίζουν τίποτα. Αν, όμως, είσαι όπως πρέπει, μπορεί στα 101, στα 102, να γιορτάσεις (με όλη σου την ψυχή). Όπως ο ΟΦΗ που προφανώς και δεν τον χάλασε που ήρθε το γλυκό ένα χρόνο μετά. Θυμάμαι και τον Παναθηναϊκό και τα δικά του 100: έχασε ένα (κάποια στιγμή, λίγο πριν το τέλος εκείνης της σεζόν δικό του πρωτάθλημα), αλλά τουλάχιστον έβαλε τις βάσεις για το νταμπλ του 2010 (άσχετα αν το τίμημα για ένα και μόνο νταμπλ ήταν η παρατεταμένη κρίση δεκαπενταετίας στην οποία βυθίστηκε ανεξήγητα ο συγκεκριμένος σύλλογος στο ποδοσφαιρικό του τμήμα)… Και ο χρόνος μετατρέπει το κάθε μέλλον σε παρόν, και τον κάθε πόθο σε επίκαιρο μονάχα για όσους ξέρουν να έχουν τη σωστή αίσθηση του χρόνου.

Εν ολίγοις; Η ΑΕΚ είναι πολύ κοντά, αλλά και πολύ μακριά…, από ένα ακόμα πρωτάθλημα της ιστορίας της…

Τι εννοώ με το πολύ κοντά και το πολύ μακριά; Τα κουκιά (παρα)είναι μετρημένα… Έχουν (απο)μείνει μόλις τέσσερις αγωνιστικές. Σκεφτείτε πόσους αγώνες έχει δώσει από τον Αύγουστο το συγκρότημα του Νίκολιτς μόνο για το πρωτάθλημα της Super League 1, για να καταλάβετε πόσα λίγα ματς απέμειναν… Δηλαδή, η κλεψύδρα όχι μόνο έχει αδειάσει, αλλά πλέον έχουν απομείνει και διακρίνονται (τα μάλα βεβαίως βεβαίως) οι τελευταίοι κόκκοι… Το παίρνεις, το σηκώνεις το τρόπαιο σε μία υπό παραληρηματικό ξεφάντωμα Νέα Φιλαδέλφεια, και το καλοκαίρι αίφνης ομορφαίνει για όλη τη χώρα… Δεν υπερβάλλω, αλλά το έχω διαπιστώσει από το 2023 πως φυσικά οι οπαδοί όλων των ομάδων ξέρουν να πανηγυρίζουν και να ξεσπάνε, οι δικοί μας όμως έχουν μία ιδιαίτερη μενταλιτέ που τη βλέπουν οι ουδέτεροι και χαμογελάνε… Αλλά, το κόβω εδώ για να μην κατηγορηθώ για ΑΕΚτζήδικη μονομέρεια…

Από την άλλη πλευρά, γιατί υπάρχει και αυτό ως ενδεχόμενο, δεν το παίρνουμε; Έτσι όπως εξελίχθηκε το πράγμα, οι θύμησες του 2024 θα γίνουν τέρατα που θα μας κυκλώσουν και θα θέλουν και να μας πνίξουν, και να μας φάνε, και να πετάξουν ύστερα ότι έχει απομείνει από εμάς… Δεν θα μας ξεπλένουν ούτε όλα τα ποτάμια της Γηραιάς Ηπείρου… Χωρίς να το περιμένουμε είμαστε το πρώτο φαβορί για τον τίτλο, πόσο κρίμα θα είναι να τα χάσουμε τώρα που το αγγίζουμε… Γνώμη μου; Δεν θα το χάσουμε… Αλλά, μπάλα δεν παίζει η γνώμη μου. Το καλό είναι πως η γνώμη μου διαμορφώνεται από τη μπάλα που παίζει η ίδια η ΑΕΚ…

**********

Και τι πρέπει να κάνουμε για να το πάρουμε (για να μη το χάσουμε); Μα, να συνεχίσουμε όλοι την καλή δουλειά. Όταν γράφω όλοι, εννοώ ΟΛΟΙ… Ο προπονητής και οι παίκτες τα δικά τους. Η διοίκηση εκεί που χρειάζεται. Εμείς σε αυτά που γράφουμε. Ο υπό έξαψη κόσμος (άρα όλοι εμείς) να βγάλει στα δύο εναπομείναντα εντός έδρας ματς αυτό που οι Ενωσίτες έβγαλαν μέσα από την ψυχή τους το ΣΚ που υποδεχτήκαμε τον ΠΑΟΚ, και αν γίνεται (που γίνεται…) με ακόμα μεγαλύτερη ένταση. Περισσότεροι, δηλαδή σχεδόν όλοι, πιο δυνατά, με μεγαλύτερη διάρκεια, και θα γίνει η Νέα Φιλαδέλφεια αυτό που πρέπει και μπορεί… Για να θυμηθεί και αυτή η ίδια (σαν περιοχή και γηπεδικό σημείο αναφοράς συνάμα…) τα ένδοξα χρόνια της δεκαετίας του 1980 (από κολασμένη ατμόσφαιρα) και της δεκαετίας του 1990 (από άποψη πανηγυρικού κλίματος).

Δεν ξέρω πόσοι από εμάς και πόσο (δηλαδή, σε τι βαθμό…), το έχουμε συνειδητοποιήσει, αλλά από το εκτός έδρας ματς με τον Πανσερραϊκό στις Σέρρες εξελίσσεται μία διαδικασία καλλιέργειας μίας νέας φουρνιάς ΑΕΚτζήδικης εντροπίας και πρέπει να το αξιοποιήσουμε αυτό το “ύπουλο για τους αντιπάλους” ντεσού (που λειτουργεί ως πλεονέκτημα που ήδη το βρίσκουμε μπροστά μας…). Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να ενισχυθεί αυτή η τάση από την κατάκτηση ενός πρωταθλήματος. Αν το πάρει η ΑΕΚ φέτος δεν θα μιλάμε απλά για το 14ο, για την προοπτική του UEFA Champions League, κοκ, αλλά για το πέρασμα σε μία νέα εποχή. Αξίζει ένα κείμενο για κάτι τέτοιο, αλλά πρέπει πρώτα να έρθει ο τίτλος και μετά θα τα πούμε όλα. Γιατί σε διαφορετική περίπτωση (το γράφω και αυτό το ενδεχόμενο για να παραμένουμε προσγειωμένοι όλοι) τα κείμενα θα είναι εντελώς διαφορετικά… Ας (μην) είναι..

ΥΓ. Σε τέτοιες περιπτώσεις, όταν δηλαδή μία ομάδα προπορεύεται λίγο πριν το τέλος, η αγωνία είναι μεγάλη, έκδηλη και μπορεί να σε καταστρέψει. Πώς τη διαχειρίζεσαι; Πώς ξεπερνάς το σχετικό βάρος; Μα, κάνοντάς το όλο αυτό κίνητρο. Προσδοκώντας το εναρκτήριο σφύριγμα του διαιτητή, να έλθει δηλαδή τώρα το επόμενο ματς, να ακολουθήσει το επόμενο “αμέσως μετά” και πάει λέγοντας. Οι καλές ομάδες μπορεί και να λυγίσουν. Οι πολύ καλές ομάδες έχουν μάθει πρωτίστως να διαχειρίζονται και τον εσωτερικό τους κόσμο, και το περιβάλλον και το πώς θα παλέψουν… Και κοιτάνε τις μέρες, τις ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα που απομένουν για να πατήσουν γρασίδι και να παίξουν με κέφι τη μπάλα που ξέρουν…

ΥΓ1. Δεν υποτιμώ (και αγωνιστικά, και γενικώς) τον Παναθηναϊκό. Είναι ικανός σε ένα ματς να παίξει πολύ καλά και να κάνει ζημιά. Σε κάθε περίπτωση, ό,τι κι αν γίνει στη Λεωφόρο, η ΑΕΚ έχει το πάνω χέρι και πρέπει να σταθεί σε κάθε υποθετικό σενάριο ως γνώστρια της κατάστασης. Τα mind games δεν είναι η βάση ενός τίτλου, είναι όμως ο κρίσιμος συντελεστής που κρίνει την έκβαση και την τελική νικήτρια ομάδα (σε έναν απαιτητικότατο σε πολλές πτυχές μαραθώνιο)…