Author: Kostas Marountas

Όταν ξεκίνησε το πρωτάθλημα είχαμε στο νου μας την περσινή ΑΕΚ. Μία ΑΕΚ που πέταγε για συνεχόμενους μήνες φωτιές σε Ελλάδα και Ευρώπη. Μία ΑΕΚ πειστική, μία ΑΕΚ χορταστική, μία ΑΕΚ που κατέκτησε δίκαια το πρωτάθλημα Ελλάδας, μία ΑΕΚ που έφτασε στους προημιτελικούς του UEFA Conference League, και την παραδέχτηκαν σχεδόν όλοι οι φίλοι των άλλων ομάδων. Όμως, αυτά που ξέραμε πρέπει να τα ξεχάσουμε… Προς το παρόν, τουλάχιστον…

Χμ. Ίσως τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα από όσo θα θέλαμε εμείς οι ΑΕΚτζήδες… Ήταν οι τελευταίες ημέρες ενδεικτικές κάποιων πραγμάτων για τη φετινή ΑΕΚ, όσον αφορά στις εγχώριες υποχρεώσεις της. Είδαμε την ΑΕΚ της Νέας Φιλαδέλφειας και την ΑΕΚ εκτός έδρας. Άτυχος ο Παναιτωλικός (στο πλαίσιο της Super League 1), τυχερός (αλλά και πιο ικανός στην τύχη) ο ΠΑΟΚ (στο πλαίσιο του Κυπέλλου Ελλάδας).

Συνήθως δεν μπερδεύω τα δρώμενα στην ποδοσφαιρική ΑΕΚ με εκείνα της μπασκετικής. Διαλέγω σε κάθε ξεχωριστό κείμενο να αφοσιωθώ στο ένα άθλημα και άντε να αφιερώσω ένα παράλληλο υστερόγραφο στο άλλο. Και αυτό σπανίως… Αυτή τη φορά θα γράψω ένα “κοινό” κείμενο, με αφετηρία την πολύ δύσκολη ευρωπαϊκή εβδομάδα για την ΑΕΚ σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ.

Κάθε βράδυ που συνοδεύεται από ήττα της ομάδας μας είναι δύσκολο. Όπως και οι επόμενες μέρες… Αλλά, εδώ που έχει μπλέξει (το λέω με την καλή έννοια) η ΑΕΚ, και εννοώ τη League Phase του UEFA Champions League, δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Παρά να παίζει τα ματς, να τα δίνει όλα, να βλέπει τα τελικά αποτελέσματα και να παίρνει μαθήματα και από τα καλά αποτελέσματα (όπως στην πρεμιέρα με τη νίκη επί της ΛΑΣΚ)

Ποια είναι, άραγε, η ουσία μετά το ματς της ΑΕΚ με τη φινλανδική Σαλόν Βίλπας; Πως πάρθηκε ένα μάθημα δίχως πάθημα; Πρόωρο, να το πούμε… Παίρνεις μαθήματα, όταν εφαρμόζεις στην πράξη αυτά που θες και πρέπει να βελτιώσεις. Σε γενικές γραμμές, η πρεμιέρα της ΑΕΚ στο φετινό FIBA Champions Leuage ήταν χορταστική σε όλα της: σε σκορ (95-93), σε συναισθήματα, σε συμπεράσματα…