Η ΑΕΚ της ψυχής μας

Υπάρχουν χρονιές που γράφονται με μελάνι. Και υπάρχουν χρονιές που γράφονται με αίμα δάκρυ και ψυχή. Η φετινή ΑΕΚ δεν είναι απλώς μια πρωταθλήτρια ομάδα. Είναι η απάντηση σε όλους εκείνους που βιάστηκαν να την τελειώσουν. Είναι η απόδειξη πως όσο κι αν πέσεις, όταν φοράς τον Δικέφαλο στο στήθος, πάντα σηκώνεσαι πιο δυνατός.

Ποιος να το πίστευε πριν λίγους μήνες; Μετά την περσινή καταστροφική σεζόν. Με έξι συνεχόμενες ήττες που έκλειναν την περσινή χρονιά σαν μαχαιριές στην καρδιά κάθε Ενωσίτη. Με πίκρα, απογοήτευση, οργή και αμφισβήτηση παντού. Οι ειδικοί γελούσαν. Οι εχθροί πανηγύριζαν. Οι κακόβουλοι μιλούσαν για διάλυση. Μα ξέχασαν κάτι.

Η ΑΕΚ δεν πεθαίνει ποτέ. Και μέσα από τις στάχτες της γεννήθηκε ξανά. Από τον Οκτώβριο και μετά… αήττητη. Μια ομάδα από ατσάλι. Μια ομάδα που έμαθε να παίζει με την πλάτη στον τοίχο και να νικά απέναντι σε όλους και όλα. Απέναντι σε συμμαχίες ομάδων. Απέναντι σε προπαγάνδες. Απέναντι σε διαιτησίες. Απέναντι σε ΕΠΟ, συμφέροντα και κάθε λογής εμπόδιο. Και όμως στάθηκε όρθια. Όχι μόνο όρθια αλλά ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ. Και μάλιστα με τρόπο που έκανε όλη τη φίλαθλη Ελλάδα να υποκλιθεί.

Γιατί αυτός ο τίτλος δεν ήρθε τυχαία. Ήρθε με ιδρώτα. Με αυταπάρνηση. Με πίστη. Με ταπεινότητα. Ο άνθρωπος που άλλαξε τα πάντα εχει όνομα  Μάρκο Νίκολιτς. Ήρθε το καλοκαίρι σχεδόν αθόρυβα. Κάποιοι τον αμφισβήτησαν πριν καν δουλέψει. Μα εκείνος δεν μίλησε πολύ. Άφησε το ποδόσφαιρό του να φωνάξει. Έχτισε μια ΑΕΚ σκληρή σαν ατσάλι και ταυτόχρονα γεμάτη ψυχή.

Μια ομάδα που δεν λύγιζε ποτέ. Μια ομάδα που έπαιζε για τη φανέλα, όχι για τα πρωτοσέλιδα. Και δίπλα του, ο αρχιτέκτονας του ποδοσφαιρικού σχεδίου, Χαβιέρ Ριμπάλτα.

Μαζί δημιούργησαν κάτι που ξεπέρασε τα όρια της ΑΕΚ. Έκαναν ακόμη και αντιπάλους να παραδεχτούν πως αυτή η ομάδα είχε ταυτότητα, πλάνο και ποδοσφαιρική αξιοπρέπεια. Και σαν να μην έφτανε το ελληνικό έπος, ήρθε και η Ευρώπη. Conference League.

Τρεις καλοκαιρινές προκρίσεις. Τρεις μάχες. Τρία βράδια που η ΑΕΚ απέδειξε πως ανήκει ξανά εκεί που ιστορικά πρέπει να βρίσκεται: στην Ευρώπη. Κανείς δεν θα ξεχάσει εκείνα τα παιχνίδια μέχρι τους ομίλους. Τον ιδρώτα. Την αγωνία. Τα γεμάτα μάτια του κόσμου. Και έπειτα η πορεία μέχρι τους “8” της Ευρώπης. Ολοι κοίταζαν με σεβασμό την ελληνική ομάδα που αρνιόταν να γονατίσει. Ο αποκλεισμός απο τη Ράγιο Βαγεκάνο ήρθε μόνο από ατυχία. Μόνο έτσι μπορούσε να σταματήσει αυτή η ΑΕΚ. Όχι επειδή ήταν χειρότερη.

Και μέσα σε όλα αυτά, ένας πρόεδρος που στάθηκε ασπίδα. Μάριος Ηλιόπουλος. Όταν ανέλαβε, άκουσε χλευασμό. Άκουσε ειρωνείες. Άκουσε “ειδικούς” να προεξοφλούν αποτυχίες. Τώρα όλοι αυτοί έχουν εξαφανιστεί. Κρύφτηκαν στα λαγούμια τους. Γιατί η πραγματικότητα τούς διέλυσε. Ο Ηλιόπουλος δεν λειτούργησε σαν απλός παράγοντας. ΖΕΙ ΤΗΝ ΑΕΚ και προσφέρει ΠΟΛΛΑ. Στάθηκε υπέρμαχος του ευ αγωνίζεσθαι και ενός καλύτερου ελληνικού ποδοσφαίρου. Μίλησε για τη νεολαία, για καθαρό ποδόσφαιρο, για γήπεδα γεμάτα παιδιά και όνειρα ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

Πάμε και στον ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΕΝΩΣΙΤΙΚΟ ΛΑΟ. Ο κόσμος της ΑΕΚ. Ο συγκλονιστικός κόσμος της. Από την πρώτη αγωνιστική μέχρι σήμερα δεν άφησε ποτέ την ομάδα μόνη. Στα δύσκολα ήταν εκεί. Στις ήττες ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ ήταν εκεί. ΜΕ ΒΡΟΧΕΣ, ΜΕ ΚΡΥΟ, ΕΝΤΟΣ, ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ πάντα εκεί. Και όταν ήρθε η ώρα της αντεπίθεσης, έγινε ποτάμι. Πάνω από 10 χιλιάδες κόσμου σε ανοιχτές προπονήσεις. Εικόνες που δεν περιγράφονται. Πατεράδες με παιδιά στους ώμους. Μάτια βουρκωμένα. Καπνογόνα στον ουρανό. Και ένα σύνθημα να δονεί την ατμόσφαιρα:

ΑΕΚ ΟΛΕ ΑΕΚΑΡΑ ΟΛΕ. ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΓΗΠΕΔΑ ΣΚΑΜΕ

Αλλά και τώρα στο τέλος. Νάτοι νάτοι οι ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ. Η χρονιά αυτή ΑΔΕΡΦΙΑ δεν ήταν μόνο ποδόσφαιρο. Ήταν λύτρωση.
Ήταν επιστροφή. Ήταν περηφάνια. Ήταν η υπενθύμιση πως η ΑΕΚ γεννήθηκε για να μάχεται και όχι για να προσκυνά. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο πρωτάθλημα απ’ όλα. Ότι μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο τοξικότητα, πόλεμο και αμφισβήτηση, η ΑΕΚ κατάφερε να ενώσει ξανά τον λαό της. Να κάνει χιλιάδες ανθρώπους να πιστέψουν. Να κλάψουν από χαρά. Να αγκαλιαστούν σαν οικογένεια. Αυτή η ΑΕΚ δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Γιατί οι μεγάλες ομάδες παίρνουν τίτλους. Αλλά οι ιστορικές ομάδες γράφουν θρύλους.

ΥΓ 1: ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΑΡΧΗΓΕ!!!

ΥΓ 2: ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΑΝ ΡΩΤΗΣΕΙΣ ΘΑ ΠΕΙ ΜΟΝΑΧΑ ΕΝΩΣΙΣ