Λάθος χρώματα

Δεν φοβάμαι για το ποδόσφαιρο. Φοβάμαι για την κοινωνία που μεγαλώνουμε.

Γιατί όταν ένας πατέρας δεν ξέρει αν θα γυρίσει σπίτι με το παιδί του επειδή φοράει τα λάθος χρώματα, τότε δεν μιλάμε για αθλητισμό. Μιλάμε για ανθρώπους που έχουν χάσει κάθε όριο. Κανένα έμβλημα δεν αξίζει περισσότερο από ένα παιδικό χαμόγελο. Κανένα σύνθημα δεν αξίζει περισσότερο από την ασφάλεια μιας οικογένειας. Καμία νίκη δεν αξίζει όσο μια ανθρώπινη ζωή.

Οι πραγματικοί φίλαθλοι γεμίζουν τις κερκίδες με πάθος, όχι τα νοσοκομεία με θύματα και τα δικαστήρια με κατηγορούμενους. Σέβονται τον αντίπαλο, χαίρονται τη νίκη, αντέχουν την ήττα και γυρίζουν σπίτι τους άνθρωποι.

Όποιος σηκώνει χέρι σε έναν άνθρωπο επειδή υποστηρίζει άλλη ομάδα δεν είναι σκληρός Είναι δειλός. Όποιος τρομοκρατεί ένα παιδί στο όνομα μιας φανέλας δεν είναι οπαδός. Είναι εγκληματίας.

Και όσο συνεχίζουμε να τους αποκαλούμε «φιλάθλους», τους χαρίζουμε μια ταυτότητα που δεν τους ανήκει.

Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από άλλους στρατούς ομάδων. Έχει ανάγκη από γήπεδα γεμάτα παιδιά, οικογένειες και ανθρώπους που μπορούν να κάθονται δίπλα-δίπλα, να διαφωνούν για το αποτέλεσμα και να φεύγουν μαζί ασφαλείς.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι φανέλες μπαίνουν στη ντουλάπα. Οι ζωές των ανθρώπων όχι.

Ας μη χρειαστεί να θρηνήσουμε άλλο ένα θύμα για να πούμε τα αυτονόητα.