Το καλοκαίρι έκλεισε όμορφα και ατενίζουμε το μέλλον με αισιοδοξία
Όλοι ήμασταν με την αίσθηση του δύσκολου παιχνιδιού, και φυσικά όλοι ήμασταν απογοητευμένοι με την θέση της διοίκησης για την μεταγραφή που τελικά δεν έγινε. Και να δούμε αν θα γίνει και πού θα γίνει. Είναι τρομερό να σου παίρνει δεύτερο παίκτη ο Αλαφούζος, κι είναι τρομερό, μέχρι και οι πληρωμένοι ρεπόρτερ της ΑΕΚ να εκτίθενται και να βαράνε κωλοτούμπες για όσα έχουν γράψει. Την βεβαιότητα να στην παρουσιάζουν για αμφιβολία και να σου γράφουν ηλιθιότητες για προχωρημένες επαφές και λοιπά κουραφέξαλα.
Με αυτό το σκηνικό, μπήκαμε να παίξουμε με τον Αστέρα. Ξέραμε ότι η ομάδα θα είναι κουρασμένη – δεν είναι μόνο λόγω των παιχνιδιών έντασης, ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΡΟΣΤΕΡ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΙΠΕΣΤΑΤΟ – και χωρίς ιδιαίτερες επιλογές. Όμως η ομάδα έχει έναν προπονητή, που κάπως ξέρει πώς να προχωρήσει. Οπότε υπήρχε αυτή η αισιοδοξία, ότι κάτι θα γίνει και θα πάρουμε μια επαγγελματική νίκη ( sic ), όπως ονομάζεται απέναντι στον μέγα Αεκτζή Παντελίδη.
Φυσικά ο πιο ξεκούραστος παίκτης, ο Μάνταλος, έμελλε να είναι κι ο χειρότερος όλων. Όμως υπήρχε πάλι ο Πινέδα κι ο Μαρίν, όσο άντεξε, όπως και η συνολική τακτική εικόνα της ομάδας, που μακιγιάρισε όλη αυτή την κούραση μαζί με τις αποφάσεις της διοίκησης να μην ενισχύουν την ομάδα. Αυτοί λοιπόν, μαζί όλη την τετράδα της άμυνας, ισορρόπησαν την κούραση της επίθεσης, και σκόραραν ένα γκολ με τον Πιερό, που μας έδωσε τους τρεις βαθμούς.
Δεν περίμενα θέαμα. Περίμενα όμως να υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες για τον Λιούμπισιτς και τον Γιόνσον. Εδώ βρίσκω κάποιο κόλλημα του Νίκολιτς, που φτάνει και στα όρια της αδικίας, ειδικά άμα σκεφτούμε τους τραυματισμούς αλλά και την κάκιστη εμφάνιση του Μάνταλου, όπως και τη λάθος θέση που χρησιμοποιήθηκε και διορθώθηκε αργότερα, με άλλο λάθος : Δύο σέντερ φορ; Να κάνουν τι; Τα δυό εξτρέμ ήταν πτώματα από την αρχή. Η πηγή ενέργειας που πάντα διαθέτει ο Γιόνσον δεν θα ήταν πιο χρήσιμη, ειδικά μετά το 1-0 που ξεκίνησε το σβήσιμο του ρυθμού και η διαχείριση;
Ο αντίπαλος δεν ήταν κάτι σοβαρό. Τον είχα δει και στο προηγούμενο παιχνίδι του. Κάργα άμυνα και καθόλου απειλή μπροστά. Αυτό είδα και σήμερα, με την ΑΕΚ να μην κινδυνεύει σχεδόν καθόλου, και να απειλεί σποραδικά και μεμονωμένα. Και να είναι ομάδα στα αμυντικά της καθήκοντα αλλά άτομα στα επιθετικά της. Είναι μια τακτική κι αυτή, όμως κακά τα ψέματα, στα εγχώρια ντέρμπυ, δεν θα μπορέσει να είναι ανταγωνιστική. Σκεφθείτε την εβδομάδα, που έχει τον Παοκ, τον Οσφπ και την Ευρώπη.
Οπότε το παιχνίδι δεν γυρεύει δάφνες για κριτική. Γυρεύει μόνο ότι έφερε μια νίκη απαραίτητη για να κλείσει όμορφα το καλοκαίρι και να ατενίσει με κάποια αισιοδοξία αυτό που έρχεται. Με την ευρωπαϊκή πρόκριση, σχετικά εύκολη βάσει αντιπάλων και βάσει αλληλουχίας αγώνων. Και την ομάδα πολύ οργανωμένη λόγω Νίκολιτς και μόνο. Και με κάποια τρίλεπτα, που ακόμα κι ο πιο αδαής φανφαρόνος αλμεϊδικός, καταλαβαίνει τι συμβαίνει στην προπόνηση μας. Αυτός δηλαδή που διαβάζει αλλά δεν γράφει πλέον διότι έχει καταπιεί το στυλό του. Δεν πειράζει, καλή καρδιά. Η ΑΕΚ να πηγαίνει καλά και να αυξάνει τους ψύχραιμους οπαδούς της μακριά από συναισθήματα σε πρόσωπα.
Συγχαρητήρια στα παιδιά που έπαιξαν και συγχαρητήρια στον Νίκολιτς. Όμως με αυτόν τον προπονητή δεν χρειάζεται τόσο δαπανηρή μεταγραφή. Αυτό είναι που δεν έχουν καταλάβει ακόμα. Αλλά δεν είναι ανάγκη να βγάλεις από την μύγα ξίγκι. Δεν είναι ανάγκη να εξολοθρεύσεις όσους ακόμα αντέχουν. Εκτός αν στο υπαγορεύει κάποιος…
