Author: Steven Avramidis

Δύσκολο παιχνίδι ήταν, που έγινε δυσκολότερο από την αγωνιστική αποχή κι από την κακή απόδοση της ομάδας μας. Σε μια αποχή στην οποίαν είχε συμμετοχή κι ο προπονητής μας, που μάλλον λόγω του κρύου, είχε παγώσει το μυαλό του. Εγώ, όλα ή σχεδόν όλα, τα έβλεπα λάθος. Με αμέριστες δικαιολογίες, αφού στην Ελλάδα είμαστε.

Το πρώτο μέρος που μας χάρισε η ομάδα μας, ήταν βγαλμένο από τα όνειρα του κάθε Αεκτζή. Ένα εκπληκτικό πρώτο ημιχρόνιο, ίσως και το καλύτερο μας για φέτος, στο οποίο η ΑΕΚΑΡΑ επικράτησε στο γήπεδο κι έκανε ένα θεωρητικά δύσκολο παιχνίδι, να μοιάζει με απλή προπόνηση. Ό,τι και να πει κανείς για την ομάδα, δύσκολα θα φτάσει σε αυτό που πέτυχε και σχεδίασε ο Νίκολιτς : απόλυτη κατοχή μπάλας, εκπληκτικό επιθετικό πρεσάρισμα και τρομερός πλουραλισμός

Άκουσες πατέρα κάτι; Άκουσες γιε μου κάτι; Άκουσες Αεκτζή κάτι; Είδες πατέρα κάτι; Είδες γιε μου κάτι; Είδες Αεκτζή κάτι; Μπορεί και κάτι να κατάλαβαν κάποιοι.

Ο στρατηγός Νίκολιτς, είχε χαρακτηρίσει το παιχνίδι κλειδί. Κρίσιμο και τα λοιπά. Δεν ξέρω πόσοι τον πήραν σοβαρά από τους φιλάθλους, αλλά οι παίκτες του εκτέλεσαν το σχέδιο του. Στο ακέραιο. Και μάλιστα με ευρύ σκορ, που όλοι ψάχνανε να θυμηθούν πότε το είχαμε ξαναδεί στο παρελθόν. Αυτά είναι : Αν έχεις την ομάδα σε εγρήγορση κι αν είσαι κανονικός προπονητής, αρχίζεις και δρέπεις καρπούς. Βαθμολογικά η ομάδα κι εμείς το χαμόγελο.

Θέλαμε τη νίκη σήμερα για να συνεχίσουμε τα θετικά αποτελέσματα. Να προκριθούμε στην τετράδα συνεχίζοντας τους στόχους μας και φυσικά να δούμε ξανά την ΑΕΚ μας, την ΑΕΚ του Νίκολιτς, και να την χειροκροτήσουμε από κοντά. Δεν συγκινήθηκαν φυσικά πολλοί, αφού το ματς έγινε μεταξύ συγγενών και φίλων, αλλά δεν πειράζει. Εμείς που πήγαμε το φχαριστηθήκαμε.