Ισοπαλία για προσγείωση, δεν πειράζει και προχωράμε
Δύσκολο φάνταζε το παιχνίδι κυρίως διότι είχε ξεκινήσει μια προπαγάνδα από τη μέση της εβδομάδας, τόσο για την εχθρική έδρα όσο και για την κακή διαιτησία. Τρίχες δηλαδή αν σκεφτείς ότι παίζαμε με ένα καφενείο. Διότι αυτή ακριβώς οφείλει να είναι η αντιμετώπιση από μια μεγάλη ομάδα όπως θέλουμε να λεγόμαστε. Και φυσικά τα είδαμε όλα: Ούτε κάποια ιδιαίτερη έδρα υπήρξε, ούτε και κάποια εχθρική διαιτησία.
Αυτό που είδαμε έχει συγκεκριμένο όνομα : Μια κακή ΑΕΚ. Μια ΑΕΚ μπλαζέ και μη μου άπτου, που πέταξε ένα ολόκληρο ημιχρόνιο χωρίς να κάνει τίποτα. Ή μάλλον έκανε : Δυο κρύες προσωπικές ευκαιρίες κι ένα δοκάρι για τον αντίπαλο. Με ένα κάκιστο κέντρο, νωθρή κι αργή, στην ουσία αδιάβαστη. Χωρίς φαντασία κι έμπνευση, χωρίς ρυθμό και φυσικά καμία εκμετάλλευση του κενού χώρου. Θα μου πεις ότι ο αντίπαλος έπαιζε άμυνα. Και τι ήθελες να παίξει;
Θα μπορούσα να πω ότι η ΑΕΚ ήταν αδιάβαστη ή με το μυαλό στα προσεχή παιχνίδια ή στις μέχρι τώρα επιτυχίες της. Το πρώτο μέρος ήταν μια τραγική εμφάνιση, μια σούπα από τις λίγες κι ένα αντιποδόσφαιρο, τόσο αμυντικά όσο κι επιθετικά. Δεν είναι τυχαίο ότι δεν υπήρξε ούτε ένας που να ξεχωρίσει. Αντιθέτως είχαμε μπόλικους που έκαναν αγγαρεία : Ελίασον, Πήλιος, Γιόβιτς, Μαρίν.
Και βέβαια περίμενες ουσιαστική βελτίωση στη συνέχεια, τόσο για το θέαμα όσο και για την ομάδα σου. Πράμα που έγινε. Ο Νίκολιτς έκανε κάποιες αλχημείες κι έδωσε κάποια πνοή με τον Μάνταλο. Πιο πολύ αιφνιδίασε είναι το σωστό με το πού θα πάει να παίξει ο αρχηγός. Ο οποίος μπήκε φορτσάτος κι έβαλε και το γκολ. Ενώ ακολούθησε και ένα πεντάλεπτο ομοβροντιών με την Λάρισα να παραπαίει, στο οποίο πετύχαμε κι άλλα δυο γκολ τα οποία ακυρώθηκαν.
Μόλις όμως τελείωσε αυτό το κρεσέντο, ο αντίπαλος ισορρόπησε και η ΑΕΚ ξαναγύρισε στη νωθρότητα. Πίστεψε ότι το γκολ θα ήταν αρκετό για άλλη μια φορά. Δεν μπορώ να το κατηγορήσω αυτό, όμως το ένα γκολ είναι πάντα στη κόψη του ξυραφιού. Κι αν την προηγούμενη Κυριακή ήταν ο Στρακόσα, χθες δεν ήταν. Οπότε φάγαμε ένα γελοίο γκολ μεν αλλά απόλυτα δίκαιο για την προσπάθεια της Λάρισας δε. Δεν είναι κάθε μέρα του Αγίου Φανουρίου.
Διότι η ΑΕΚ μπορεί να κυριάρχησε στο τελευταίο τέταρτο αλλά πιο πολύ φάνηκε ότι ήταν επειδή η Λάρισα γύρισε πίσω. Το τουρλουμπούκι στο χώρο του κέντρου και την ορθολογική ανάπτυξη επικρατούσε και πιο πολύ γιόμες κάναμε και μάλιστα την ώρα που ο αντίπαλος το είχε γυρίσει σε 5-3-2. Κι αν εν πάση περιπτώσει κάποιοι θα φύγουν με καλές αναμνήσεις λόγω του σφυροκοπήματος, όμως εγώ όχι. Με τέτοια ποιότητα που διαθέτουμε, το παιχνίδι έπρεπε να είναι σαν το τελευταίο τέταρτο και κλειδωμένο από την αρχή. Φυσικά αυτά τα λέμε για το ευ ζην. Κι είναι καλή η ισοπαλία για προσγείωση διότι κάποιοι πίστεψαν ότι είναι παιχταράδες. Δεν πειράζει και προχωράμε.
