Η αντίδραση ήταν συμβατή με τα πιο επαρκή θέλω

Η μπασκετική σεζόν, όσον αφορά στις διασυλλογικές διοργανώσεις (εγχώριες και μη), έχει ξεκινήσει εδώ και κάποιες εβδομάδες, με την ενεργό συμμετοχή και της ΑΕΚ! Το πολύ καλό για τους Ενωσίτες είναι πως έχουν (δικαιολογημένες) προσδοκίες από την ομάδα τους, περιμένουν τους αγώνες με αγωνία γιατί η ίδια δείχνει ικανή να τους φέρει και να τους κρατήσει δίπλα της (στο μέτρο του εφικτού)…

Νάτο λοιπόν, το ξεκίνημα που θέλαμε όλοι. Αυτό που δεν σβήνει τις συνέπειες της ήττας από τον Προμηθέα στο Super Cup (ο αποκλεισμός από τον τελικό παραμένει αποκλεισμός από τον τελικό…), αλλά μάλλον την έκανε να ξεχαστεί από τις προτεραιότητες του νου. Όπως, άλλωστε, συμβαίνει πάντα, όταν μία τέτοια ήττα λαμβάνει χώρα σε τέτοιους θεσμούς. Γιατί αν είχε γίνει φερειπείν σε προημιτελικό Ευρώπης, ή σε ημιτελικό Κυπέλλου Ελλάδας, θα την κουβαλάγαμε για πολλά χρόνια ως βάρος…

Η ΑΕΚ νίκησε στη Ρόδο (έστω και δύσκολα, αλλά δεν την πάτησε όπως ο φιλόδοξος και ευρισκόμενος σε mood αναγέννησης Άρης απέναντι στον Κολοσσό στη Θεσσαλονίκη…), νίκησε στη Ρίγα (καταφέρνοντας να πιάσει στον ύπνο τους Λετονούς με τον πανέξυπνο τρόπο που αντιμετώπισε την αναμέτρηση) και νίκησε και τον Πανιώνιο (που στο πρώτο ημίχρονο δικαιολόγησε αρκετά το ντόρο που προκαλούν οι δικοί του άνθρωποι για κάτι καλό τη φετινή σεζόν) με πειστικό μάλιστα σκορ.

Μέσα στους πρώτους μήνες, μην πω στις πρώτες εβδομάδες…, της σεζόν η ΑΕΚ του Ντράγκαν Σάκοτα έχει περάσει ήδη από αρκετά στάδια. Είχε δημιουργηθεί αρχικά η εντύπωση πως παρά τις σημαντικές απώλειες παικτών (που στο δεύτερο μισό της περσινής σεζόν αγαπήθηκαν από τον κόσμο της ΑΕΚ και πρόσφεραν πάρα πολλά πάνω στα παρκέ), έγιναν από τους ιθύνοντες της ΚΑΕ ικανοποιητικές κινήσεις αντικατάστασης. Όλοι περιμέναμε την έναρξη της φετινής αγωνιστικής περιόδου με όρεξη και προσδοκίες. Και ήρθε η ήττα στο Super Cup από τον Προμηθέα να απογοητεύσει. «Μα αν χάνεις τέτοια ματς, πού πας», είπαν σχεδόν όλοι οι «κιτρινόμαυροι» υποστηρικτές και είχαν δίκιο. Έμενε, μετά, να δούμε πώς θα διαχειριζόταν η ίδια η ομάδα αυτό το πρόωρο σοκ… Νομίζω πως η αντίδραση ήταν συμβατή με τα πιο επαρκή θέλω (όλων όσων νοιάζονται για τη μπασκετική ΑΕΚ)!

Έχουμε παρακολουθήσει οι περισσότεροι πάρα πολλές μπασκετικές αγωνιστικές περιόδους έτσι ώστε να ξέρουμε πάνω κάτω τι γίνεται κάθε φορά. Tώρα, λίγο πριν τα μέσα του Οκτώβρη, είναι το διάστημα που οι παίκτες (πέρα από το σωστό δικό τους ατομικό στήσιμο) μαθαίνουν τους συμπαίκτες τους, την ώρα που πρέπει να διαβάζουν τον αντίπαλο και να βρίσκουν λύσεις στους γρίφους που δημιουργεί όσο εξελίσσονται τα ματς. Είναι το στάδιο της προσαρμογής στις πραγματικές συνθήκες μίας σεζόν. Γιατί, επί της ουσίας, στην προετοιμασία δουλεύεις για να μάθεις τι πρέπει να κάνεις. Και στα πρώτα ματς τα κάνεις για να δεις αν τα κάνεις σωστά, αν μπορείς ή όχι να ανταποκριθείς στις βασικές (και όχι μόνο…) επιθυμίες του κόουτς. Και το κυριότερο; Τα κάνεις με τέτοιο τρόπο που το ιδανικό είναι να αποκτήσουν οι ίδιοι οι παίκτες κίνητρα για να δώσουν το καλύτερο που μπορούν κάθε (επόμενη) φορά…

Οι διορθώσεις, οι βελτιώσεις, οι αλλαγές, δεν προκύπτουν από τα μυαλά των ανθρώπων μίας ομάδας, αλλά βγαίνουν όπως το νερό από τη βρύση την ώρα των αγώνων και από την ενδελεχή μελέτη που ακολουθεί στο βίντεο από τους αρμόδιους αναλυτές. Η ΑΕΚ, εν ολίγοις και σε γενικές γραμμές, πρέπει να περιορίσει τα γκρίζα σημεία, να απελευθερώσει ακόμα περισσότερο τις μονάδες και να προσεγγίσει το ταβάνι του συμπαγούς συνόλου. Όταν τα καταφέρει αυτά, αν τα καταφέρει, θα έχει έρθει η στιγμή που όταν τελειώνει ένας αγώνας της όλοι θα ρωτάνε πότε, πού και με ποιον αντίπαλο είναι η επόμενη αναμέτρηση…