Η ΑΕΚ “δεν σκότωσε το θηρίο”, αλλά τους δαίμονές της…
Υπάρχουν αρκετοί τρόποι να αφήνει μία ομάδα ικανοποιημένους τους φίλους της, είτε πολύ, είτε λίγο. Το να κάνει π.χ. πολλές και συνεχόμενες νίκες, να παίζει καλά έως πολύ καλά, να παίρνει τίτλους, να πετυχαίνει στόχους. Η ΑΕΚ εδώ και λίγες μέρες μας αποδεικνύει πως υπάρχουν και κάποια άλλα στοιχεία που αν τα έχεις, αν δεν προσφέρεις ικανοποίηση, σίγουρα σε κάνουν να κλείνεις το μάτι και να θες να χειροκροτήσεις.
Η ομάδα του Νίκολιτς μάχεται. Επιχειρεί να παίξει το ποδόσφαιρό της. Συναντάει αντιξοότητες, διαιτητικά εμπόδια, σοβαρούς έως δυνατούς αντιπάλους, δεν μπορεί συχνά να εναρμονίσει σώμα και πνεύμα, αλλά τουλάχιστον μάχεται. Αρκεί αυτό; Κοιτάχτε, ας είμαστε ειλικρινείς. Αν νικάει, ναι. Γιατί μπορείς να το δεις ως παρακαταθήκη, ως βάση, για κάτι καλύτερο. Αν, όμως, μένει στην ισοπαλία όπως με τη Σάμροκ πρέπει να βρούμε “μπρατσαράδες” να κρατούν κλειστό τον ασκό του Αιόλου. Γιατί στην ΑΕΚ ουκ ολίγες φορές χάνουμε τον έλεγχο όταν κριτικάρουμε και γινόμαστε περισσότερο κακοί από όσο θα βοηθούσε.
Απέναντι στον ΟΦΗ είδαμε πράγματα θετικά. Π.χ. βλέπεις μία φάση στα πρώτα λεπτά του δευτέρου ημιχρόνου που δείχνει πως η Ένωση έχει αρκετές δυνατότητες, έχει διάθεση να παίξει σωστό και στρωτό ποδόσφαιρο. Βλέπεις, επίσης, το γκολ της νίκης. Κάτι φανερώνει, όπως και το νικητήριο επί του Παναιτωλικού λίγες μέρες νωρίτερα. Όταν η ομάδα έχει ενέργεια, πιέζει, έχει ανεβάσματα από πολλούς παίκτες, όταν έχει καλή ψυχολογία είναι σε θέση να προσφέρει όχι θέαμα, αλλά ελκυστική ουσία στους φίλους της και πάνω από όλα νίκες. Την Κυριακή η ΑΕΚ “δεν σκότωσε το θηρίο”, αλλά τους δαίμονές της… Έναν από τους ουραγούς νίκησε, αλλά κάθε ουραγός ψάχνει βαθμούς ακόμα και στις κωλότσεπές του, επομένως το γεγονός πως στο δεύτερο ημίχρονο η ΑΕΚ έπαιξε για να νικήσει μας κάνει να κλείνουμε το μάτι…
Για μία ΑΕΚ που δεν ενθουσιάζει, για μία ΑΕΚ που ασθμαίνει να νικήσει, αλλά για μία ΑΕΚ που παλεύει. Φτάνει αυτό; Για κάποιους (πολλούς Ενωσίτες) όχι. Για άλλους όπως προείπαμε κάτι τέτοιο είναι θετικό, μονάχα ως βήμα για το επόμενο. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκω κι εγώ. Η σεζόν συνεχίζεται και μία ΑΕΚ που μπορεί να τρέχει είναι μία ΑΕΚ που δικαιούται να έχει στόχους. Έστω και κάπως μικρότερους από αυτούς που αν τους είχε θα συμφωνούσαν με αυτούς όλοι οι φίλοι της…
Κοιτώντας τη βαθμολογία βλέπεις πως αυτή τη στιγμή η Ένωση είναι μόλις τρεις βαθμούς πίσω από την πρώτη θέση. Θα το πω κάπως σκωπτικά: αν το δει αυτό η τεχνητή νοημοσύνη, αυτόματα την εντάσσει την ΑΕΚ στους διεκδικητές του τίτλου. Μην ξεγελιόμαστε όμως και μην αγνοούμε τις ελλείψεις μας. Ένας γνήσιος γνώστης της μπάλας θα πει πως η ΑΕΚ σε καμία περίπτωση δεν είναι φαβορί, και πως για να μπορέσει να ακολουθήσει χρειάζεται όλοι οι άλλοι να μην φτάσουν το πικ τους και με διάρκεια…
Διαβάζοντας όσα είπε πρόσφατα ο Νίκολιτς σε συνέντευξή του σε σερβικό μέσο ενημέρωσης, συνυπολογίζοντας και τη γνωστή κουβέντα του Ριμπάλτα (για τις τρεις μεταγραφικές περιόδους που χρειάζεται ο ίδιος για να γίνουν πλήρως αυτά που θέλει), συν τη συνολική εικόνα της ομάδας τους πρώτους μήνες της σεζόν, αλλά και τους στόχους που έχει για φέτος, συνιστώ στον εαυτό μου ένα πράγμα: υπομονή. Ποιος, όμως, ΑΕΚτζής έχει την υπομονή να κάνει υπομονή; Ο χρόνος θα δείξει…
Οι άνθρωποι της ομάδας έχουν κάτι το συγκεκριμένο στο μυαλό τους. Δεν ξέρω αν θα βγει. Δεν ξέρω αν αρκεί. Δεν ξέρω καν αν είναι οι ίδιοι σε θέση να πετύχουν τους σκοπούς τους. Ξέρω όμως πως ρέει κάτι, με καλά, μέτρια και κάποια (όχι τόσα πολλά…) άσχημα. Στηρίζω. Εύχομαι να πετύχουν. ΑΕΚ είμαστε και για να πηγαίνει καλά η ΑΕΚ πρέπει να βγαίνουν τα πλάνα των ανθρώπων που έχουν τα ηνία της, και εντός και εκτός του αγωνιστικού τμήματος. Βασική προϋπόθεση αυτή… Για να μη χρειάζεται, να το πω λίγο σαρκαστικά, να τους ρίχνει ο κόσμος μπινελίκια…
