Απολαύσαμε πολύ καλό ποδόσφαιρο με κορυφαίο τον Ζίνι και φοβερούς τους Πινέδα και Μάνταλο

Το παιχνίδι ήταν δύσκολο. Στην θεωρία μιλάω. Λίγο η διακοπή, λίγο η υποχρεωτική διαχείριση εν όψει της δύσκολης εβδομάδας και λίγο η συγκινησιακή φόρτιση του μαλακώματος της εξέδρας λόγω Χιμένεθ καθώς και η παράδοση όταν γίνονται σεπτές τελετές βραβεύσεων, κάνανε όλους εμάς να είμαστε σκεπτικοί. Δηλαδή ορμητικοί αλλά με κάποιο κόφτη. Συν του ότι ήταν κι ένα παιχνίδι που το θέλαμε σαν budget (ναι, την άλλη Κυριακή δεν υπολογίζεται…).

Φυσικά αυτό που μπορούμε να πούμε, μετά το παιχνίδι, ήταν ότι είδαμε την καλύτερη ΑΕΚ μετά την Άντερλεχτ. Ήμασταν μια ομάδα κυριαρχική και καταιγιστική. Με πληθώρα λύσεων στην ανάπτυξη και με σχεδόν πλήρη εκμηδενισμό αντίπαλων απειλών. Αν τα θυμάμαι καλά, ο Άρης βρήκε τελική σε μία δοκαράρα που είχε γύρω στο τεσσαρακοστό λεπτό. Άλλη ευκαιρία του δεν κατέγραψα στη μνήμη μου. Βέβαια αν αυτό το δοκάρι είχε μπει γκολ, θα είχαμε πρόβλημα αλλά σίγουρα θα μιλάγαμε και για την πουτάνα τη μπάλα.

Διότι ήμασταν ομαδάρα, τουλάχιστον μέχρι την αντίπαλη περιοχή. Τρομερά κινητικοί και με σωστές επιλογές. Κι είχαμε εννέα στους ένδεκα παίκτες, χοντρά διακριθέντες. Μόνο ο Μάριο και ο Καλοσκάμης ήταν σε άλλα γήπεδα. Όλοι οι άλλοι ήξεραν τι έκαναν, που μάρκαραν, πώς να επιτεθούν και πώς να πιέσουν. Η τελικά αγχωτική νίκη οφείλεται φυσικά στο ότι οι τόσες τελικές δεν γίνανε γκολ, είτε από κακές τελικές εκτελέσεις, είτε από λάθος μεταβιβάσεις για να γίνει το τελικό σουτ. Όμως απολαύσαμε πολύ καλό ποδόσφαιρο.

Απέναντι σε αντίπαλο, που παρέταξε πούλμαν. Ο Αλέφαντος της Ισπανίας, αυτό επέλεξε να κάνει και να ψάξει κάποια αντεπίθεση. Φυσικά δικαίωμα του, αλλά αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι έπαιξε καλύτερα στο Καραϊσκάκης κι ότι ο περσινός σαμουράι, δεν θα είχε κερδίσει. Διότι η ΑΕΚ εκτός από τον ορθολογισμό, είχε την ταυτότητα και κανονικού προπονητή: Υπομονή, πληθώρα επιλογών επίθεσης και σοβαρότατη ένταση. Και προσοχή: Χωρίς εξτρέμ και με παίκτες θεωρητικά κουρασμένους από τις εθνικές. Παίκτες όμως, που τιμούν το σχέδιο του προπονητή τους αφού τον βλέπουν ότι κάτι πάει να φτιάξει.

Και ο κάθε λογικός άνθρωπος θα πρέπει να βλέπει ότι χωρίς ιδιαίτερη διοίκηση στο παρασκήνιο ή στο προσκήνιο, με δώδεκα παροπλισμένους παίκτες που είναι μόνο για προπόνηση, η ομάδα βγάζει κάποιο μέταλλο και παίζει μπάλα. Κάτι θέλει να κάνει. Και κυνηγάει. Είτε μια καλή εμφάνιση, είτε ένα αποτέλεσμα, είτε την διατήρηση στη ζωή των στόχων μέχρι τον Γενάρη κοντόφθαλμα είτε το επόμενο καλοκαίρι για ποιο μακροπρόθεσμα. Οπότε ο παράλογος μπορεί να ζητάει από τον Μάνταλο να γίνει Μέσι αλλά ο λογικός, βλέπει μια ομάδα ανέτοιμη και ανοχύρωτη, που όμως διεκδικεί και μάχεται. Και μόνο γι’ αυτό εγώ δίνω συγχαρητήρια κι ελπίζω αυτό το φρόνημα να επιδειχθεί στα επόμενα δυο παιχνίδια.

Υγ. Αν πρέπει να βρω κορυφαίο από τους εννέα, θα έλεγα Ζίνι. Όμως Πινέδα και Μάνταλος ήταν φοβεροί, όπως και ο Νίκολιτς με τις πάνσωστες αλλαγές του.