Πρώτο ημίχρονο βγαλμένο από τα όνειρα κάθε ΑΕΚτζή

Το πρώτο μέρος που μας χάρισε η ομάδα μας, ήταν βγαλμένο από τα όνειρα του κάθε Αεκτζή. Ένα εκπληκτικό πρώτο ημιχρόνιο, ίσως και το καλύτερο μας για φέτος, στο οποίο η ΑΕΚΑΡΑ επικράτησε στο γήπεδο κι έκανε ένα θεωρητικά δύσκολο παιχνίδι, να μοιάζει με απλή προπόνηση. Ό,τι και να πει κανείς για την ομάδα, δύσκολα θα φτάσει σε αυτό που πέτυχε και σχεδίασε ο Νίκολιτς : απόλυτη κατοχή μπάλας, εκπληκτικό επιθετικό πρεσάρισμα και τρομερός πλουραλισμός στην εκδήλωση των επιθέσεων. Δοκάρι και δυό γκολ είναι ενδεικτικά των όσων είδαμε.

Δηλαδή τις επιθέσεις μας κατά κύματα, την πλήρη επικράτηση στο κέντρο τόσο σε αμυντικό όσο και σε επιθετικό επίπεδο, καθώς και την σχεδόν άμεση ανάκτηση της μπάλας όταν αυτή κατέληγε σε πόδια του αντιπάλου. Με κορυφαίο όλων τον Πινέδα, που ήταν παντού. Σε κάθε σημείο του γηπέδου. Και μετά από καιρό, πολύ καλό τον Λιούμπισιτς σε ένα σύνθετο ρόλο που του ταίριαξε γάντι. Μακάρι κι αυτό το παιδί να εναρμονισθεί στα σχέδια του Νίκολιτς. Όχι ότι υπήρξε κάποιος παίκτης που υστέρησε βέβαια – αφού μιλάμε για πραγματική ομάδα – απλά αυτοί οι δύο ήταν φανταστικοί.

Το σίγουρο είναι ότι η ομάδα μας κατέπληξε ευχάριστα, μετά από το ταξίδι της και με την κάποια δικαιολογημένη κούραση. Ήταν πολλή αποφασιστική στις προσωπικές μονομαχίες, γρήγορη στις αποφάσεις της και με θαυμαστή αλληλοκάλυψη. Βεβαίως βοήθησε και το καθαρό παιχνίδι του Παναιτωλικού, όπως και η διαιτησία του Παπαπέτρου, που άφηνε τον ρυθμό και δεν αναλωνόταν σε περιττές καθυστερήσεις. Τα αυτονόητα λέμε, αλλά στην Ελλάδα οφείλεις να τα επαναλαμβάνεις.

Στο δεύτερο μέρος, περιμέναμε ότι θα ρίχναμε το τέμπο. Λίγη διαχείριση δυνάμεων και φυσικά του σκορ. Και πράγματι έτσι έγινε αλλά πλέον χαρήκαμε διότι η ομάδα έδειξε ότι πέταξε την όποια αφέλεια είχε. Εξαιρετικά τοποθετημένη μέσα στο γήπεδο, έβγαλε πλέον τρομερές τεχνικές αρετές, εξαιρετικές αντεπιθέσεις και σκόραρε άλλα τρία γκολ. Πλέον δεν μιλάμε για το καλύτερο πρώτο ημιχρόνιο, αλλά μιλάμε για το καλύτερο παιχνίδι μας φέτος σε επίπεδο πρωταθλήματος.

Κι αυτά που είπα για τους δυό κορυφαίους στο πρώτο μέρος, φυσικά επιβεβαιώθηκαν πλήρως, κι ειδικά με τα δυό τέρματα του Λιούμπισιτς. Η ομάδα ήταν τέτοια – καταιγιστική είναι η σωστή λέξη -, που με μηδενικό κίνδυνο πίσω, έβγαζε φωτιές, σκόραρε κατά ριπάς ενώ κι ο αντίπαλος τερματοφύλακας απεσόβησε κι άλλα δυό γκολ. Ο Νίκολιτς πλέον μας παρουσιάζει ένα υπερθέαμα μπάλας, αποτελεσματικότητας και σπουδαίας τακτικής εμφάνισης. Και μάλιστα στο λέει : Σκέφτομαι τον Λιούμπισιτς σε μια άλλη θέση για να μας βοηθήσει.

Είμαστε πολύ χαρούμενοι για τη νίκη αλλά κύρια για την εμφάνιση. Απέναντι σε θεωρητικά μπλόκα, όπως διαβάζαμε. Τι να κρατήσουν κι αυτά όταν η ΑΕΚ μπαίνει σαν οδοστρωτήρας; Τίποτα φυσικά, απλά κάθονται κι απολαμβάνουν κι αυτά την υπεραπόδοση και δίνουν απλόχερα συγχαρητήρια στον μαέστρο μας και στους παίκτες που εφαρμόζουν κατά γράμμα την σκέψη του. Και ανεβάζουν την ΑΕΚΑΡΑ μας στα ουράνια. Με τόσες ελλείψεις, με τόσες απουσίες….

ΖΗΤΩ Ο ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ

Υγ. Θα το ξαναγράψω : Ο Παπαπέτρου άριστος.