Μέχρι τότε, ψυχραιμία και υπομονή…
Έγινε και αυτό. Για να τα λέμε και όλα, το να φέρεις 1-1 με τον Άρη εκτός έδρας δεν είναι σε καμία περίπτωση επιτυχία, αλλά είναι και πολύ παράτολμο να το πεις αποτυχία. Και το κάθε συμπέρασμα έχει πάντα να κάνει και με τον αντίπαλο…
*********** Ο Άρης στα χρόνια του Καρυπίδη έχει σταθεροποιηθεί σε ένα συγκεκριμένο level. Το μεγάλο του πρόβλημα, πέρα από το τραγικό ποδοσφαιρικά γεγονός πως αλλάζει το ρόστερ σα νεόπλουτος που αγοράζει κάθε ένα χρόνο καινούριο αυτοκίνητο (γιατί αυτή είναι η τεχνοτροπία που του υποδεικνύουν οι άκρες του στην ποδοσφαιρική πιάτσα…), είναι πως δεν μπορεί να κάνει ένα σερί καλών εμφανίσεων για παρατεταμένο χρονικό διάστημα. Ο Άρης πληρώνει τα καλά του διαστήματα, τις καλές του αγωνιστικά περιόδους, με αντίστοιχες κοιλιές…
Όμως, εδώ και πολλά χρόνια, στο ένα ματς είναι ικανός να κάνει ζημιά, μικρή ή μεγάλη, σε όλους τους εγχώριους αντιπάλους του. Άρα, και στην ΑΕΚ… Αυτό που έγινε την Κυριακή δεν ήταν η πρώτη φορά… Και ούτε θα είναι η τελευταία… Διάβαζα στο Δικέφαλο του Σαββάτου πως εκεί μέσα η ΑΕΚ είχε (μέχρι την αναμέτρηση της Κυριακής) 21 νίκες, 22 ισοπαλίες και 26 ήττες. Δηλαδή, συνήθως δεν χάνει, αλλά όσες φορές νικάει, άλλες τόσες έρχεται ισόπαλη. Οπότε, πάμε για νίκη στο επόμενο ματς με τον Άρη γηπεδούχο…
***********Βασική αιτία της ισοπαλίας της Ένωσης στο “Κ. Βικελίδης” για μένα ήταν το γεγονός πως εμφανίστηκε η ομάδα με κατεβασμένες ταχύτητες. Νομίζω πως αρκετοί, μην πω πολλοί…, ήταν σε θέση να το υποπτευθούν αυτό πριν γίνει ο αγώνας. Βάζω κι εμένα σε αυτούς, έστω και αν κινδυνεύω να με πείτε μ.Χ. προφήτη… Το γεγονός αυτό το πιστοποιεί η μέτρια κατάσταση όλων σχεδόν των ποδοσφαιριστών της ΑΕΚ σε αυτό το ματς. Έπαιζαν με τον αυτόματο της δεδομένης ποιότητάς τους, παραλίγο στο τέλος να πετύχουν τη μεγάλη απόδραση, αλλά τολμώ να πω πως δεν μπορούσαμε με αυτή την εικόνα να έχουμε και ιδιαίτερες φιλοδοξίες… Δεν είμαστε η Παρί ή η Μπαρτσελόνα να παίρνουμε σβηστά τέτοια ματς… Μην τρελαθούμε κιόλας και ξεχάσουμε τα βασικά επειδή εδώ και μήνες η Ένωση στην κυριολεξία πέταγε…
Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι οι δύο χαμένοι βαθμοί. Αυτούς μία κανονική ΑΕΚ του Νίκολιτς μπορεί να τους αναπληρώσει πολύ εύκολα. Αλλού είναι το θέμα (δεν λέω πρόβλημα μέχρι να μετατραπεί σε τέτοιο, που δεν θα γίνει αλλά μιλάμε θεωρητικά και πιθανολογικά τώρα…). Πόσο καιρό θα χρειαστεί η Ένωση για να αυξήσει πάλι ρυθμούς. Και τι απώλειες θα έχει σε αυτό το διάστημα…
Όταν μία ομάδα βρίσκεται σε ένα άτυπο ημι- pause χρειάζεται και τύχη, χρειάζεται και βατό πρόγραμμα, και σωστές διαιτησίες. Επαναλαμβάνω: όλων η προσοχή πρέπει να είναι επικεντρωμένη στο πότε θα αρχίσει η ομάδα του Νίκολιτς να θυμίζει (ξανά) άλογο που τρέχει όσο πιο γρήγορα του αρέσει (επίτηδες διαλέγω αυτό το ρήμα)… Μέχρι τότε, ψυχραιμία και υπομονή…
******** Όταν μία ομάδα έχει κάνει δύο μήνες που έχει εντυπωσιάσει τους πάντες (με τα σερί νικών, με την απόδοσή της, με τις ανατροπές στο σκορ, με την εικόνα των μονάδων, με το κλίμα και την αύρα της…), με τη θετική έννοια, τότε μπορεί να απορροφά κραδασμούς μίας απώλειας βαθμών πολύ εύκολα. Άσε που, όσο και αν ενοχλεί αυτό τους φίλους της, το δικαιούται κιόλας… Από τη στιγμή που όλοι πλέον έχουμε εμπιστοσύνη στους Ηλιόπουλο-Ριμπάλτα-Νίκολιτς, ένα “χι” στη Θεσσαλονίκη ανάγεται στη σφαίρα του φυσιολογικού.
Αντιθέτως, όταν μία ομάδα δεν πάει καλά, ακόμα και οι νίκες της αποτελούν αιτία μουρμούρας, εσωτερικής κριτικής και αναπαραγωγής κακού κλίματος. Στην περσινή σεζόν, να θυμίσω, μέχρι τέλη Φλεβάρη διεκδικούσαμε νταμπλ και παρόλα αυτά μαινόταν παντού, στον οργανισμό, στα αποδυτήρια, στις κερκίδες, στα καφενεία, στο internet, μία απεχθέστατη φαγωμάρα… Τόσους μήνες μετά, τείνω να πιστεύω πως ο μόνος που ήθελε πέρυσι να πάει καλά η ΑΕΚ ήταν ο κ. Μ. Ηλιόπουλος και οι περισσότεροι οπαδοί της ομάδας. Όλοι οι άλλοι είχαν άλλες προτεραιότητες…
ΥΓ. Κανονικά θα έπρεπε να σχολιάσω (κι εγώ) τα γεγονότα στην “Παναγιώτα”. Όχι από κουτσομπολιό, ή για να γεμίσω με λέξεις το υστερόγραφο, αλλά γιατί θα τη μνημονεύουμε χρόνια αυτή τη συνάντηση…. Όμως, αφενός οι επόμενοι μήνες θα δείξουν “πόσο καλό ήταν εκεί το φαγητό”, και αφετέρου αυτά είναι αρμοδιότητα της ΠΑΕ ΑΕΚ. Εξάλλου, όταν μιλάμε για ποδόσφαιρο το πρώτο στοιχείο είναι τα ίδια τα ματς και τα αποτελέσματα. Με τη διαιτησία ασχολούμαστε γιατί παραποιεί το κυρίαρχο, το αποτέλεσμα…
