Αυτή είναι μία άκρως θετική εξέλιξη
Έτσι και αλλιώς σε αυτό το επίπεδο (ευρωπαϊκή διοργάνωση και ελληνική Basket League) όταν αντιμετωπίζεις μία ομάδα δύο φορές τόσο σύντομα, ο βαθμός δυσκολίας μεγαλώνει. Ειδικά αν αυτός ο αντίπαλος είναι ένα σύνολο με συνοχή, “διαβαστερός” (όσον αφορά στην ΑΕΚ και τον τρόπο παιχνιδιού της) και με καλή νοοτροπία. Μία καινούρια είσοδος στο ελληνικό μπάσκετ, η Καρδίτσα, που στο ντεμπούτο της στην Ευρώπη έφτασε με τη μία στους 16 του FIBA Champions League.
Επί του πρακτέου; Η ΑΕΚ λίγες μέρες πριν απέδρασε από την έδρα της Καρδίτσας για τη Basket League και την Τετάρτη τη νίκησε ξανά για το FIBA Champions League, στην Αθήνα αυτή τη φορά. Aυτή είναι μία άκρως θετική εξέλιξη…
Στο δεύτερο αγώνα δημιουργήθηκαν (επικίνδυνες) συνθήκες, αρκετά πιο απαιτητικές από αυτές που θα περίμεναν οι περισσότεροι Ενωσίτες. Η ομάδα δυσκολεύτηκε πολύ. Στο τέλος επικράτησε και έκανε καλό ξεκίνημα στη φάση αυτή του FIBA Champions League. Και είναι καλό το ξεκίνημα, όχι μόνο γιατί ήρθε η νίκη, αλλά γιατί συνειδητοποίησαν όλοι (Σάκοτα, παίκτες και κόσμος της ΑΕΚ) τις δυσκολίες του ομίλου με ανώδυνο στο τέλος τρόπο…
Σε κάθε περίπτωση, μία εντός έδρας ήττα από την Καρδίτσα στην πρεμιέρα του ομίλου το βράδυ της Τετάρτης στα Άνω Λιόσια, θα ναρκοθετούσε σε μεγάλο βαθμό την πορεία της ΑΕΚ στη συγκεκριμένη διοργάνωση. Όχι, πως θα ήταν αποτρεπτικό ένα ουσιώδες comeback (στο χέρι της ΑΕΚ θα ήταν κατά την προσωπική μου άποψη, ελπίζω να μη λαθεύω για την πίστη μου σε αυτή και το φετινό της βεληνεκές…), αλλά και η ψυχολογία και το μυαλό θα είχαν βαρύνει εξαρχής… Ευτυχώς, αυτά αποφεύχθηκαν… Έτσι, όλες οι σχετικές κουβέντες λαμβάνουν χώρα πάνω σε έναν άλλο καμβά…
Η τέταρτη περίοδος του αγώνα με τη θεσσαλική ομάδα είναι ενδεικτική των δυνατοτήτων της ομάδας του Σάκοτα, αλλά αλίμονο αν χρειάζεται συχνά να τα δίνει όλα για να ανατρέπει δυσμενείς συγκυρίες ρισκάροντας… Σε κάθε περίπτωση, όμως, το γεγονός πως η ΑΕΚ ανταπεξήλθε και πήρε τη νίκη (και μάλιστα με διαφορά) σημαίνει το εξής: η καλή ΑΕΚ είναι σε θέση να πετύχει τους στόχους της… Η μέτρια ΑΕΚ είτε δεν πάει πουθενά, είτε στην καλύτερη περίπτωση παίζει τις τύχες της στα ζάρια… Άρα, οφείλει η ίδια η ομάδα να βρει ρυθμό και να ποντάρει πάνω σε αυτόν για όσο το δυνατόν περισσότερα αγωνιστικά λεπτά μπορεί…
Όσον αφορά σε επιμέρους αναφορές, θέλω να σταθώ σε κάτι συγκεκριμένο μεν, ξεχωριστό δε… Σε γενικές γραμμές, όταν δουλεύει καλά ένα (συλλογικό) σύστημα, όλες οι μονάδες κοιτάνε πρωτίστως να ανταποκρίνονται σε αυτά που τους ζητάει ο προπονητής. Ο οποίος από πριν έχει καθορίσει τι θέλει από τον καθένα, με βάση τα επιμέρους προσόντα που διαθέτει ο κάθε παίκτης που εντάσσεται (είτε από την αρχή, είτε μέσα στη σεζόν…) στο ρόστερ. Δυστυχώς, από εδώ και πέρα, η ΑΕΚ λόγω του ερχομού σημαντικών νέων παικτών, την ίδια ώρα που θα παλεύει για τις νίκες (σε αγώνες με ελάχιστα περιθώρια για ήττες…) θα επιχειρεί παράλληλα άλλο ένα μοντάρισμα στη φετινή σεζόν…
Αυτή τη φορά, απέναντι στην Καρδίτσα στα Άνω Λιόσια, ήρθε ο Λεκαβίτσιους να τραβήξει την ομάδα και να κάνει τη διαφορά. Έτσι, ένας παίκτης από τον οποίον ζητάς σταθερότητα κυρίως, δηλαδή να κάνει (όσες περισσότερες φορές μπορεί…) συγκεκριμένα πράγματα και σε συγκεκριμένες ποσότητες σε κάθε ματς…, ήρθε για να βγει μπροστά “φουριόζος” και να γίνει ο βασικός πρωταγωνιστής του αγώνα… Κάτι τέτοια είναι λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά και δεν προκύπτουν τυχαία. Το ευτύχημα είναι να έχει κάθε ομάδα δύο με τρεις τέτοιους παίκτες, που αν πατήσουν στην εν γένει καλή ψυχολογία είναι σε θέση να κάνουν καθοριστική δουλειά σε κρίσιμα αγωνιστικά σημεία… Αυτό είναι κάτι το απαραίτητο, σαν άτυπο προαπαιτούμενο…, γιατί σε λίγο μπαίνουμε στο χρονικό διάστημα που θα κρίνει τα πάντα…
Εδώ και δύο μήνες, πάντως, η ΑΕΚ του Σάκοτα μας έχει πείσει τους περισσότερους, πέρα από ενστάσεις, αδυναμίες, ελλείψεις και λάθη, για κάτι που μοιάζει σίγουρο: η ομάδα έχει βάσεις. Βρέθηκε σε ένα χρονικό διάστημα, που δεν το λες και μικρό…, με σοβαρότατες απουσίες, με απώλεια ενός σημαντικού όπλου όπως ο Σίλβα, με την πίεση του δυνατού ανταγωνισμού να στήνει παγίδες σε κάθε ματς, αλλά όχι μόνο άντεξε, είχε και καλά έως πολύ καλά αποτελέσματα. Σε Ελλάδα και Ευρώπη… Αν δεν θέλουμε να είμαστε αχάριστοι, το πιστώνουμε στο συγκρότημα του Σάκοτα…
Προσωπική μου άποψη είναι πως οι συνεχόμενες νίκες στο πρωτάθλημα μετά και τη συντριβή από τον Παναθηναϊκό εντός έδρας αποτελούν ένα σημαντικό highlight για τη φετινή σεζόν. Δεν είναι μόνο βαθμολογικοί οι λόγοι…
Για να το εξειδικεύσω, λοιπόν, στη Basket League, το να νικάς σε συνεχόμενες αναμετρήσεις τη Μύκονο εκτός, τον Άρη εντός, τον Προμηθέα (και τη διαιτησία) εκτός, τη Μύκονο εντός με διαφορά (αν και μία τέτοια νίκη ήταν εξαρχής η πιο λογική από όλες τις άλλες…) και την Καρδίτσα στην έδρα της, σε καμία περίπτωση δεν είναι κάτι το αυτονόητο για καμία ελληνική ομάδα πλην Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού. Η ΑΕΚ τις έκανε, όμως, αυτές τις νίκες και για αυτό δείχνει πως μπορεί να μπει στην τελική ευθεία της σεζόν με τον τρόπο που πρέπει. Εκεί στηρίζω κι εγώ την πίστη μου στην ομάδα που ανέφερα λίγο πιο πάνω…
Αν στο σημείο αυτό η Ένωση κόλλαγε και έχανε ένα στα δύο ματς, δεν θα μπορούσαμε να έχουμε πολλές ρεαλιστικές προσδοκίες. Τώρα, όμως, έχουμε αρκετές, έστω και προσγειωμένες για τα καλά… Τι χρειαζόμαστε; Μία ΑΕΚ μονταρισμένη, με σωστή καθοδήγηση από τον πάγκο, με αυτοματισμούς, με κίνητρα, με καλή αύρα, με ικανό έμψυχο δυναμικό, με υγιείς τους παίκτες της, με τον κόσμο δίπλα στο παρκέ…
Τι έχουμε; Έναν εμπειρότατο προπονητή που ξέρει να εμπνέει, να μοντάρει (και αγαπάει την ΑΕΚ), αυτοματισμοί υπάρχουν (και προσκαλούν τους νεοφερμένους παίκτες να ενταχθούν ομαλά σε αυτούς και όχι οι νέοι παίκτες να τους φέρουν καταχρηστικά στα μέτρα τους χωρίς να τους σεβαστούν…), κίνητρα και αύρα επίσης διακρίνουμε, το έμψυχο δυναμικό μοιάζει ικανοποιητικό (ποτέ δεν θα είναι τέλειο, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων στην ίδια την ιστορία του μπασκετικού τμήματος του συλλόγου). Η υγεία χρειάζεται και η τύχη που φλερτάρει τους ικανούς… Και ο κόσμος; Όλοι ξέρουν τι πρέπει να κάνουν, πότε και γιατί…
