Ο Νίκολιτς έχει φτιάξει ένα υπολογίσιμο σύνολο
Το πρώτο ημιχρόνιο ήταν επιεικώς μια κακοποίηση του ποδοσφαίρου. Ένα τραγικό θέαμα, που δεν ήθελε με τίποτα να πάρει μπρος. Ένας αντίπαλος που φοβόταν και την σκιά του και μια ΑΕΚ εντελώς χεσμένη. Λες και την είχαν ρίξει σε τρύπα με λιοντάρια. Ούτε να κρατήσουμε τη μπάλα, ούτε να την αλλάξουμε σωστά, ούτε καν να την διώξουμε. Μιλάμε για ναυάγιο με κύριους εκφραστές τους Ρότα και Πινέδα. Ολόσωστα χτυπιόταν ο Νίκολιτς.
Μιλάμε για παιδαριώδη λάθη και για τρομερούς κινδύνους. Το αποκορύφωμα ήταν βέβαια το πέναλτυ, που όμως έσωσε ο Στρακόσα. Από την άλλη μεριά, δηλαδή επιθετικά και δημιουργικά, ήμασταν μηδέν από μηδέν. Ο Κοϊτά ήταν καλά κλεισμένος κι ο Γκατσίνοβιτς έβγαζε για ακόμα μια φορά το τρέξιμο του αλλά και την τσαπατσουλιά του.
Όλα αυτά άλλαξαν περίπου μετά το εικοστό λεπτό. Ο αντίπαλος εξακολουθούσε να φοβάται ή να φλυαρεί, ενώ η ΑΕΚ κατάλαβε ότι ο λάκκος δεν έχει λιοντάρια αλλά κάτι άλλο. Οπότε άρχισε να σκέφτεται πώς μπορεί να ξεμυτίσει από κάποιον κίνδυνο, που μόνο αυτή έβλεπε. Το ψιλοέκανε κι αν πρέπει να μιλήσουμε για κάτι σοβαρό, θα αναφερθώ σε δυό σουτ : Αυτό του Κοϊτά που βρήκε στο πάνω μέρος του δοκαριού και στου Μαρίν, που ήταν πραγματικά μεγάλη ευκαιρία. Οπότε κλείσαμε με κάποια θετική εντύπωση με την έννοια ότι ισορροπήσαμε τον φόβο του λάκκου κι ότι αν πάμε μπροστά, πετώντας τον φόβο στο καλάθι, μπορεί κάτι να γίνει.
Και πραγματικά, έχοντας απαλλαγεί από τα ψυχολογικά μας, στο δεύτερο μέρος η ομάδα μας μπήκε καλύτερα. Πιο μεγάλη αποφασιστικότητα και φυσικά πιο πολλή δράση. Θα μπορούσα να μιλήσω και για μπάλα κατοχής αλλά δεν θα το κάνω αφού ο ρυθμός δεν ήταν συνεχής. Το σίγουρο ήταν ότι αν μύριζε από κάπου γκολ, αυτό ήταν πιο πολύ από τη μεριά μας.
Ο Κοϊτά εξακολουθούσε να είναι τρομερό έμβολο, ενώ είχε πλέον ανέβει ο Μαρίν αλλά κι ο Πήλιος. Δεν είναι σωστό που ξεχωρίζω αφού αυτό το παιχνίδι ήταν παιχνίδι τακτικής και ομαδικό, πιο πολύ προπονητικό. Και βέβαια με τον Γιόβιτς κάποια χρόνια πριν, θα το είχαμε πάρει. Χωρίς φυσικά να λέω ότι ήταν αρνητικός. Αυτό που μπορούσε το έδωσε. Το σουτ του εκτός περιοχής ήθελε μια γουρουνότριχα, και η κεφαλιά του στο δοκάρι τεράστια ευκαιρία. Φυσικά θα μπορούσαμε κι εμείς να έχουμε φάει το γκολ από την κεφαλιά του Καμαρά.
Θέλω να πω επομένως, ότι μάλλον βλέπω δίκαιη την ισοπαλία. Ήταν ένα ντέρμπυ σημείων πιο πολύ, παρά ρυθμού. Κι όπως ο αντίπαλος είχε σημαντικές απουσίες, έτσι κι εμείς στην πορεία του αγώνα είχαμε δυο αναγκαστικές αλλαγές που κάπως δημιούργησαν έναν σκεπτικισμό στην ομάδα. Ομάδα όμως που το πάλεψε μέχρι τέλους βοηθούμενη πολύ κι από τον Νίκολιτς με τις αλλαγές του. Όσο κι αν δεν συμφωνώ με την έξοδο του Κοϊτά. Δεν μου φάνηκε κουρασμένος…
Όμως πήγε ο προπονητής μας να το πάρει. Ο Λιούμπισιτς ήταν αντίβαρο χαφ για τον Γκατσίνοβιτς και ο Ζίνι προοριζόταν να χτυπήσει σε κάποιον κενό χώρο. Έτυχε να μην βγουν οι φάσεις, όμως απεδείχθη στην ηλίθια έδρα της Τούμπας, που αποδοκίμαζε αθλητή σε αμαξίδιο με οξυγόνο, ότι η ΑΕΚ διαθέτει πλέον φανέλα και μέταλλο και συνέχεια. Και που δεν θα διαλύσει αν της λείπει κάποιος παίκτης, όσο κι αν ο Κωσταντέλιας είναι ένας καλός παίκτης. Διότι ο Νίκολιτς έχει φτιάξει ένα υπολογίσιμο σύνολο. Το οποίο παίρνει τα συγχαρητήρια μας για μια δυνατή προσπάθεια, που την επόμενη φορά δεν θα ξεκινήσει χεσμένο.
Υγ. Η διαιτησία στα μάτια μου ήταν καταπληκτική.
