Λαός με ιστορία, πούλμαν και τσίπουρα

Δεν ήξερα κανέναν. Κι όμως, στο τέλος ένιωθα πως τους γνώριζα όλους χρόνια.

Όταν δήλωσα συμμετοχή στην εκδρομή για την ΑΕΚ, υπήρχε μια μικρή αμηχανία. Πώς θα είναι; Θα ταιριάξω; Θα βρω θέση σε μια παρέα που ίσως γνωρίζεται καιρό; Σκέψεις ανθρώπινες. Φυσιολογικές.

Και μετά ξεκίνησε το ταξίδι.

Ένα χαμόγελο δίπλα στο κάθισμα. Ένα «έλα μαζί μας». Ένα ποτήρι που υψώθηκε για πρόποση. Ένα τραγούδι που το ξέραμε όλοι, χωρίς να χρειαστεί να συνεννοηθούμε. Και κάπως έτσι, οι άγνωστοι έγιναν παρέα. Η παρέα έγινε κύκλος. Και ο κύκλος έγινε οικογένεια.

Γέλια αυθόρμητα. Φαγητό που μοιράστηκε. Πειράγματα, ιστορίες, κοινές αναμνήσεις από αγώνες που άλλος τους έζησε στο γήπεδο κι άλλος από την τηλεόραση — αλλά τα συναισθήματα ίδια. Δεν υπήρχαν “παλιοί” και “νέοι”. Δεν υπήρχαν “δικοί τους” και “ξένοι”. Υπήρχε μόνο η αγάπη για τα ίδια χρώματα.

Και τότε κατάλαβα κάτι πολύ απλό αλλά πολύ δυνατό: Η ΑΕΚ δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι ο κοινός κώδικας. Η γέφυρα. Η λέξη που λιώνει τις αποστάσεις.

Ξεκίνησα χωρίς να ξέρω κανέναν.

Και αυτό είναι το πιο όμορφο ταξίδι από όλα.