Το πνεύμα της φετινής ΑΕΚ υπήρχε και θα υπάρχει!
Ρε σεις, καταλάβαμε άραγε πώς χάσαμε αυτούς τους δύο βαθμούς; Δοκάρια, γκολ που ακυρώθηκαν, varίσιες αποφάσεις όλες εις βάρος της ΑΕΚ, μία ομάδα που χωρίς να έχει και καμία ιδιαίτερη πρεμούρα να επιτεθεί σημείωσε δύο γκολ απέναντι στην ΑΕΚ… Ποδοσφαιρικά ο Βόλος ήταν ένα μικρό Βατερλώ, αλλά ουσιαστικά ήταν η καλύτερη και χρησιμότερη προειδοποίηση για τα επόμενα…
Συμπέρασμα; Προσγείωση, χωρίς μεγάλες φθορές. Γιατί και τρίτη να τερματίσει η Ένωση στο φετινό πρωτάθλημα, θα φτύσει αίμα… Πόσο μάλλον να πάρει το πρωτάθλημα… Τις προηγούμενες μέρες καταλάβαμε κι εμείς, και οι άλλοι…, πως το διεκδικεί το πρωτάθλημα στα ίσια (αγωνιστικά…) η ομάδα, αλλά ο Βόλος ήρθε να μας θυμίσει πως δεν έχουμε πάρει ακόμα τίποτα… Ούτε καν τη δεύτερη θέση…. Η ΑΕΚ και μετά το Βόλο παραμένει μέσα στο παιχνίδι, και έχει πολλά πράγματα για να ποντάρει πως θα έχει μερίδιο σημαντικό στις πιθανότητες…. Και το έχει καταφέρει αυτό, παρά τα όσα γίνονται σε κάθε αμφισβητούμενη φάση που λαμβάνει χώρα στους αγώνες της…
Είναι σίγουρο, πως αν σε έναν αγώνα της νικάει π.χ. 3-0 στο 90ο λεπτό και τύχει αμφισβητούμενη φάση, θα αποτελεί αυτό το υποθετικό περιστατικό το καλύτερο αποδεικτικό της ευφυίας ή μη του varίστα (άρα και όσων τον έχουν ορίσει): αν λειτουργήσει από συνήθεια, η απόφαση θα είναι εις βάρος της ΑΕΚ. Αν έχουμε να κάνουμε με έναν πολύ έξυπνο άνθρωπο, θα σηκώσει αμέσως τα χέρια ψηλά και θα φωνάζει στο διαιτητή: “ΑΕΚ! ΑΕΚ! Δώστο υπέρ της ΑΕΚ!” Έχουμε μάθει πια πώς σκέφτονται, επομένως είμαστε μονίμως με ένα σαρδόνιο χαμόγελο που εκνευρίζει ακόμα και την οργή μας…
****
Το γράφω τώρα που ήρθε γκέλα. Μία γκέλα παράταιρη με το εν γένει κλίμα στον κιτρινόμαυρο Βόλο. Η ομάδα του Νίκολιτς είναι κωλοπετσωμένη. Έχει από τον Ιούλιο κιόλας αποκτήσει μπόλικες (άκρως απαιτητικές) παραστάσεις. Έχει παίξει φοβερά, έχει σημαντικές επιτυχίες, έχει κάνει γκέλες, έχει ηττηθεί, έχει μέτριες εμφανίσεις. Δεν έχασε, όμως, ποτέ το πνεύμα της. Μπορεί αυτό πρόσκαιρα να “κουνήθηκε”, ακόμα και να αμφισβητήθηκε από πολλούς Ενωσίτες, όμως υπήρχε και υπάρχει! Και πάνω σε αυτό θα στηριχθούν το σώμα και η ψυχή, στις μάχες δίχως ανάσα που θα δώσουν μέχρι το τέλος της σεζόν οι ποδοσφαιριστές του Νίκολιτς. Μην ξεγράφει κανείς την ΑΕΚ… Και πού έφτασε αρχές Μάρτη έως εδώ, και με το μάγκικο τρόπο που το έκανε, ικανοποιημένοι είμαστε. Έχουμε το μεγαλύτερο μέρος της τούρτας, ψάχνουμε το κερασάκι, και δεν είμαστε βλάκες να μην καταλαβαίνουμε τι ομάδα έχουμε και τι έχει κάνει μέχρι τώρα…
Ακόμα και χτες που κάποια πράγματα πάνω στο γρασίδι δεν έγιναν σωστά, το πνεύμα αυτό δεν ξέμεινε στα τσιπουράδικα. Για αυτό και ήρθε ο βαθμός στο τέλος. Στα τσιπουράδικα έμειναν η αμυντική συγκέντρωση και η αμεροληψία κάποιων συγκεκριμένων θεσμικών επιτελικών ενός ποδοσφαιρικού αγώνα… Οκ. Αυτοί τη δουλειά τους, κι εμείς τη δική μας… Και ό,τι βγει. Γιατί ΑΕΚ και ξεφτίλα, κατά κανόνα (στη συντριπτική πλειοψηφία των περιστάσεων) δεν έχουν και τόση κοντινή σχέση…
******
Κάποτε, τους καιρούς της παντοδυναμίας του, ο τετραπέρατος (από όσα διαβεβαιώνουν οι πραγματικοί γνώστες ενός μύθου του ελληνικού ποδοσφαίρου) Θωμάς Μητρόπουλος είχε πει σε μία συνέντευξή του στον πασίγνωστο δημοσιογράφο Κώστα Μιαούλη πως το ποδόσφαιρο είναι το μοναδικό κοινωνικό φαινόμενο που μπορεί πια να κινητοποιήσει μεγάλο αριθμό ανθρώπων (σε αντίθεση με τα πολιτικά κόμματα…). Κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 2000, αν δεν κάνω λάθος, είχε δοθεί αυτή η σπάνια συνέντευξη, γιατί ο Θωμάς Μητρόπουλος στον αγώνα ” έργα vs λόγια” έκανε πολλά στεγνά καθαρίσματα…
Εντάξει, ακολούθησαν λίγα χρόνια αργότερα τα μνημόνια (και η χαρά του κάθε φασαριόζου, κουκουλοφόρου ή μη…), αλλά τώρα που έχει καταλαγιάσει η κοινωνική κινητικότητα η (ορθότατη) κρίση του Θωμά Μητρόπουλου επικαιροποιείται εκ νέου: Στην Ελλάδα του σήμερα, πόσο κόσμο μπορούν να κινητοποιήσουν οι ομάδες και πόσο διάφοροι ξεφτίλες που κοροϊδεύουν την κοινωνία με μόνο “αντάλλαγμα” το να τσεπώνουν τα όσα προβλέπει ο νόμος;
Λοιπόν, τα αστεία έχουν τελειώσει προ καιρού. Η μπάλα είναι πραγματικό δώρο και είμαστε όλοι, ΑΕΚτζήδες, Ολυμπιακοί, ΠΑΟΚτζήδες, Παναθηναϊκοί, Αρειανοί, Ατρομηταίοι, Ιωνικοί, Πυργιώτες, Αιγαλεώτες, Σπατιανοί, Δραμινοί, Νεοσμυρνιώτες, Λημνιοί, Γυθειώτες, Kοζανίτες, κοκ, ευλογημένοι και τυχεροί που έχουμε τις ομάδες μας. Και ως ατομικό μετρητή και ως σύμβολο κοινωνικοποίησης… Μακάρι να είχαν και οι υπόλοιποι κάτι στη ζωή τους που να τους προσφέρει διαρκώς τόσα μαθήματα ζωής, τόσες συναισθηματικές τραμπάλες (ακόμα και στο επίπεδο της έξαρσης κάποιες φορές…), τέτοιες αστείρευτες μνήμες και πάει λέγοντας… Αρκεί, βέβαια, να είμαστε έξυπνοι, να μην αρρωσταίνουμε, να μην έχουμε παθολογική σχέση με την ομάδα μας…, να μην βλάπτουμε τους άλλους και τον εαυτό μας. Κάθε τι πολύτιμο δεν αρκεί να το έχεις, αλλά πρέπει και να ξέρεις να το διαχειριστείς…
Στο Βόλο αυτό το ΣΚ η ΑΕΚ απέδειξε (μετά από καιρό), και στον εαυτό της (που το είχε ανάγκη) και στους άλλους, πως αποτελεί διακριτή και σημαντική οντότητα για σύσσωμο τον ελλαδικό χώρο και για όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής στο συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο. Μπήκαν παρακαταθήκες με την απόβαση των Ενωσιτών που θα τις καρπωθεί ο σύλλογος στο μέλλον. Και αν δεν ήρθε η νίκη, μη βιαζόμαστε… Μπορεί ο Βόλος, όπως και οι Σέρρες λίγες εβδομάδες νωρίτερα, να ήταν πρόβες. Μπορεί, λέω. Γιατί δεν μπορούμε στη μπάλα να είμαστε σίγουροι. Η ΑΕΚ δεν υπήρξε ποτέ της διορισμένη πρωταθλήτρια. Για αυτό και ίσως μας αρκεί διαχρονικά το να παίζει σταθερά καλά η ομάδα για να είμαστε ικανοποιημένοι. Και όταν έρχονται οι τίτλοι, ως κερασάκια στην τούρτα, να κάνουμε παρέα στην ευτυχία. Πάντα, κουβαλώντας μαζί μας όλα τα συστατικά του ΑΕΚτζήδικου dna, που αποτελούν κοινό μυστικό για όλους εμάς και το οποίο δεν θέλουμε να μοιραστούμε με κανέναν άλλον… 2-2 στο Βόλο; Συγκατοίκηση στη βαθμολογία; Εκεί που δεν πιάνει μελάνι… Η απάντησή μας (προς κάθε κατεύθυνση); 22.000 φορές ΑΕΚ! Μόνο ΑΕΚ!
