Η ΑΕΚ είχε μείνει στο Τσέλιε…
Κάπου διάβασα ότι έλειπαν τέσσερις βασικοί από τον Ατρόμητο. Πουθενά δεν διάβασα ότι από την ομάδα μας θα έλειπαν περίπου δέκα. Και πράγματι αν σκεφτείς ότι η ΑΕΚ πλην του Κοϊτά, δεν βλεπόταν, πώς θα περίμενες κάτι διαφορετικό; Και φυσικά μέσα σε αυτό το χάλι ήταν και το φρεσκάρισμα που επιχείρησε ο Νίκολιτς, που δοκίμασε πάλι τον Μάνταλο αντί του Πινέδα ( ! ), ενώ δεν του βγήκε ούτε κι ο Λιούμπισιτς.
Η ΑΕΚ είχε μείνει στο Τσέλιε. Εκεί που υποτίθεται έκανε και συντήρηση δυνάμεων. Και βέβαια δεν έχουμε κάποιο συγκεκριμένο παράπονο : Τα έχουμε πει. Η ΑΕΚ έχει ξεπεράσει προ πολλού το ταβάνι της. Οπότε αυτές οι αυξομειώσεις στην απόδοση της, ειδικά όταν δεν παίζει ο Πινέδα και μπαίνει κι ο Μάνταλος, είναι απόλυτα λογικές. Για μια ομάδα που δεν έχει πείρα από την πρώτη θέση και ζαλίζεται όταν βρίσκεται μόνη εκεί.
Αυτά είναι τα φιλοσοφικά. Τα αγωνιστικά ήταν ένα ναυάγιο. Το κέντρο ήταν πολύ χαμηλού ρυθμού, ενώ η άμυνα θύμιζε σκορποχώρι. Μπορεί να μιλάει ο Νίκολιτς ότι φάγαμε γκολ από στατικές φάσεις, αλλά και τι τον ενόχλησε; Σάμπως κι αυτός δεν πήγε στην ανατροπή του σκορ και στην διαφαινόμενη νίκη, με στατικές φάσεις ή σέντρες; Δηλαδή αν το διπλό δοκάρι είχε γίνει γκολ, θα λέγαμε άλλα πράματα τώρα; Ότι η ΑΕΚ ήταν από σίδερο κι ότι αρνείται να χάσει; Αυτά μόνο ηλίθιοι μπορούν να τα γράψουν.
Η ομάδα μας ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Χωρίς ορθή αξιολόγηση του αντιπάλου και χωρίς ξεκάθαρο πλάνο, αφού όπως τελικά φάνηκε, τα πάντα τα περίμενε από ατομικές προσπάθειες. Δηλαδή, Γιόβιτς που περνάει στους διακριθέντες λόγω των δυο γκολ και του δοκαριού, Βάργκα που είχε κι αυτός γκολ, και Κοϊτά. Όλοι οι άλλοι ήταν μαντάρα με αποκορύφωμα φυσικά τον Μάνταλο. Εγώ προσωπικά δεν κατάλαβα γιατί βγήκε στο 55 κι όχι στο διάλειμμα.
Από εκεί κι έπειτα, λόγω των πανηγυρισμών στο Τσέλιε, δεν είχαμε ούτε την πνευματική συγκέντρωση να καλύψουμε τον Μήτογλου, ούτε και την αντίστοιχη για τον άλλον τον μαυρούκο από την άλλη μεριά. Κοινώς τα πλάγια μπακ μας ήταν σε πάρτυ. Με πολύ κοντά τους την συνήθη σταθερότητα του κεντρικού μας δίδυμου, που χθες βρισκόταν σε πανικό. Κι αυτό ακριβώς είναι το σημείο που πρέπει να σταθούμε : Φυσικά η ΑΕΚ προσπαθούσε κάπως να βρει τη νίκη, όμως κι ο Ατρόμητος δεν έσβηνε. Κόντραρε στα ίσια κι ήταν πολύ επικίνδυνος. Και πιο τρεχαλητός.
Γκέλα λοιπόν και χθες και φαίνεται ότι πιο πολύ μας ενδιαφέρει η Ευρώπη. Μιλάμε πλέον για τρία συνεχόμενα παιχνίδια στην Ελλάδα, που η ομάδα είναι για τα μπάζα. Και χθες δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για την διαιτησία : Ο Ευαγγέλου ήταν άψογος και η κλάψα η γνωστή καλύτερα είναι να επικεντρωθεί στις επιλογές της ενδεκάδας και στις εκτός τόπου και χρόνου αλλαγές του προπονητή, με εξαίρεση τον Πινέδα. Όλοι οι άλλοι είναι πιο πολύ για να κουβαλάνε τις πορτοκαλάδες στους λεγόμενους βασικούς ( κι αυτό είναι ένα αδύνατο σημείο του Νίκολιτς ).
Ο Ατρόμητος περίμενε καρτερικά να χάσει. Έτσι τον είδα. Αφού η ΑΕΚ δεν προηγήθηκε στην αρχή ( δεν ξέρω τι σύμβαση έχει υπογραφεί με την τύχη ), κατάλαβε ότι μπορεί με ένα στοιχειώδες μαρκάρισμα και τρέξιμο, να πάρει αποτέλεσμα. Και το πήρε, και δεν μπορώ να πω άδικα. Δεν ξέρω τι θα το κάνει αλλά το άξιζε. Οπότε του αξίζουν συγχαρητήρια. Εμείς έχουμε τα συγχαρητήρια για την Ευρώπη. Η Ελλάδα μπορεί να μην είναι Ευρώπη, αλλά σε θέματα τακτικής είναι πιο υποψιασμένη. και για να πάρεις τα παιχνίδια, θέλεις χαφ…
