Το ίδιο το ελληνικό μπάσκετ την έχει στις τάξεις του
Τι σήμαινε αυτή η νίκη της μπασκετικής AEK στο Βερολίνο το βράδυ της Τετάρτης; Εντάξει, δεν θα δυσκολευτούμε με τα προφανή: (θορυβώδης) πρώτη θέση στον ευρωπαϊκό όμιλο, (ευνοϊκή) διασταύρωση με ομάδα που τερμάτισε δεύτερη στον όμιλό της, (εντυπωσιακό) αήττητο και (αξιοθαύμαστη) συνέχιση του συντριπτικά υπέρ της ρεκόρ νικών-ηττών που τρέχει η ομάδα του Ντράγκαν Σάκοτα εδώ και μήνες.
Ούτε καν στις ατομικές αποδόσεις, ή τη συνολική παρουσία όσων Ενωσιτών οπαδών βρέθηκαν στο γήπεδο της Άλμπα τις ώρες του αγώνα με τη γερμανική ομάδα (που μην το ξεχνάμε προέρχεται από τη Euroleague) δεν θα σταθώ. Και τότε; Παιδιά, η ΑΕΚ φέτος στο μπάσκετ είναι μία (σταθερά) καλή ομάδα, που χαίρεσαι να βλέπεις τους αγώνες της είτε είσαι ΑΕΚ, είτε όχι… Και να σημειώνεις με το μολύβι σου πολλά θετικά πράγματα σε σώμα, ψυχή, πνεύμα, τακτική, απόδοση και πάει λέγοντας…
Αυτό είναι το ζουμί της υπόθεσης. Γιατί; Όχι μόνο για τα αποτελέσματα, αλλά και γιατί η εικόνα της κινείται σε πλαίσια που τα ακρότατα όριά τους αναδεικνύουν πως έχουμε να κάνουμε με κάτι αρκετά καλό. Που είναι σε θέση να παλέψει για υψηλούς (αναλογικά) στόχους και σε κάθε περίπτωση να κρατήσει εντελώς αμείωτο το ενδιαφέρον των φίλων της ΑΕΚ όταν θα κριθούν τα πάντα σε Ελλάδα και κυρίως Ευρώπη…
Και σίγουρα, αν και αρκετοί (οι περισσότεροι για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους) ντρέπονται να το δημοσιολογήσουν (και πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί…), το ίδιο το ελληνικό μπάσκετ έχει στις τάξεις του μία πολύ καλή ομάδα όπως η φετινή ΑΕΚ χωρίς να γίνεται ο ντόρος που αναλογεί. Ίσως και καλύτερα βέβαια, αλλά δεν παύει να ισχύει κάτι τέτοιο… Για τον ΠΑΟΚ και τον Άρη που ΘΑ φτιάξουν ομάδες (και δεν έχω λόγο να μην το αποδεχτώ ως ρεαλιστικό πλέον ενδεχόμενο που βασίζεται σε πραγματικά δεδομένα, σε μεγάλα χρηματικά ποσά και όχι σε ονειρώξεις…) μας λένε μέρα νύχτα διάφορα (εγκωμιαστικά συνήθως)… Για την ΑΕΚ που έχει ήδη καλή ομάδα (ανεξάρτητα το τι θα κάνει στο τέλος της σεζόν), θα μας πείτε τίποτα ρε μάστορες;
Ώσπου να τα πουν αυτοί, όμως, ας τα πούμε εμείς: τι έχουμε, λοιπόν, μπροστά μας; Μία ΑΕΚ που όχι μόνο κατάφερε να διατηρήσει τα περσινά της δεδομένα, αλλά να τα μεγαλώσει κιόλας ακόμα περισσότερο προς το καλύτερο. Μία ΑΕΚ που παίζει τους αγώνες της, ανεξάρτητα από την έδρα στην οποία διεξάγονται αυτοί, με μόνο γνώμονα να κάνει το παιχνίδι της και να βρει τους τρόπους να ελέγξει αποτελεσματικά (και κυρίως όταν τελειώνουν τα ματς…) το ρυθμό. Μία ΑΕΚ που βρίσκει μέσα στο κάθε δεκάλεπτο αμέσως απαντήσεις στις διάφορες δυσκολίες που της βάζουν οι εκάστοτε αντίπαλοι.
Μία ΑΕΚ που δούλεψε από την αρχή της σεζόν πάνω σε ένα πλάνο. Ένα πλάνο που διαφοροποιήθηκε, όχι στην ουσία του ή ριζικά, αλλά στις λεπτομέρειές του για να γίνει ακόμα πιο αποτελεσματικό. Μία ΑΕΚ που ξέρει να παίζει το μπάσκετ που της διδάσκει ο προπονητής της σχεδόν σε απόλυτο βαθμό πια. Μία ΑΕΚ που πλέον ξέρει τις δυνατότητές της και τις διεκδικεί με αποφασιστικότητα και πάθος. Μία ΑΕΚ που θέλουν να τη βάζουν στο βιογραφικό τους παικταράδες όπως ο Νάναλι…
Όμως, αυτή η πρωτιά σημαίνει και αυτόματο ανέβασμα του πήχη. Αποκλεισμός από το Final Four του FIBA Champions League μετά από τέτοια πορεία μέχρι τέλη Μαρτίου θα συνιστά ένα σοκ. Μία αδικία θα πει κάποιος, αλλά στον ομαδικό αθλητισμό τέτοιοι όροι αρμόζουν σε άλλες συγκυρίες και όχι σε αυτή την υποθετική που περιγράφω εδώ. Για αυτό, επίγνωση (πως ακόμα δεν ήρθε τίποτα το καλό), εγρήγορση, δουλειά και σθένος… Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο… Τώρα περιμένουν όλοι στην ομάδα την κλήρωση και από το επόμενο κιόλας λεπτό αρχίζει η σχετική προετοιμασία…
ΥΓ. Ήρθε η ώρα να μπει στην εξίσωση ένας συντελεστής ικανός να γείρει την πλάστιγγα υπέρ της ΑΕΚ. Ή τέλος πάντων να αυξήσει τις πιθανότητες η ομάδα του Σάκοτα να πετύχει τους στόχους της: ο κόσμος της ΑΕΚ. Πού ήδη βρίσκεται σε “διαρκή κινητικότητα” (να το πω κάπως κομψά) εδώ και ένα χρονικό διάστημα εξαιτίας του ποδοσφαιρικού τμήματος. Οι επόμενοι μήνες μπορεί να αποδειχτούν για την ΑΕΚ (συνολικά ως οργανισμό, σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ) άνυδροι και απογοητευτικοί, μπορεί ουδέτεροι και ανάλατοι, μπορεί όμως και αποτελεσματικοί, ικανοποιητικοί έως μαγευτικοί. Όσον αφορά στο μπάσκετ; Ας κάνει ο κόσμος της ομάδας αυτό που μπορεί στηρίζοντας τους παίκτες και τον προπονητή με όλη του τη δύναμη (δεν είναι και μικρή…) και στο τέλος θα γίνει ταμείο. Όμως, όποιο κι αν είναι αυτό, οι μήνες αυτοί θα μείνουν στις μνήμες για τις στιγμές στις κερκίδες… Αυτό μοιάζει σίγουρο….
