Είδαμε την ομάδα του Νίκολιτς
Θα ξεκινήσω με την ένταση στο τέλος του αγώνα : Είναι ή ίδια ένταση που δείχνει η κυβέρνηση όταν την πιάνουν οι ευρωπαίοι εισαγγελείς με την κατσίκα στην πλάτη. Είναι η κορυφαία ομάδα της χώρας που προσπαθεί να βρει ότι αδικήθηκε. Δεν γίνεται να χάνει. Δεν γίνεται ο Έλληνας να μην είναι ο κορυφαίος του κόσμου. Δεν μας πειράζει, αφού κι εμείς Έλληνες είμαστε…
Όμως χθες, είδαμε την ομάδα του Νίκολιτς. Την γνωστή, που δεν την έχουν πάρει χαμπάρι. Αυτή που όταν βάλει γκολ, γενικά, θα διαχειριστεί το αποτέλεσμα, την εμφάνιση και τον χρόνο. Θυσιάζοντας βεβαίως το θέαμα, αλλά τα έχουμε πει : Ο άνθρωπος δεν είναι για την χώρα μας. Είναι για άλλα πρωταθλήματα κι άλλα στάνταρ. Ας τα αφήσουμε όμως αυτά, τα φιλοσοφικά…
Η ΑΕΚ μπήκε με την καλύτερη, πλήρως αναμενόμενη ενδεκάδα της. Τίποτα κρυφό. Άντε το πολύ να πεις ο Περέιρα αντί του Γκατσίνοβιτς. Σιγά την έκπληξη. Όλοι περίμεναν την αδύνατη πτέρυγα που λεγόταν Πενράις κι όλοι περίμεναν εκεί την ενίσχυση. Ο Βάσκος της τρούμπας, είπε ότι αφού με περιμένετε από εκεί, θα πάω από αλλού. Μιλάμε για της πλάκας ομάδα, της πλάκας σύστημα και της πλάκας δομή σκέψης. Φυσικά ο Νίκολιτς ενίσχυσε εκεί, αλλά έλα που το όπλο βγήκε από αλλού.
Ναι, ήταν ο Κοϊτά. Ο κορυφαίος, που ήταν και ο σκόρερ. Ναι, αυτός που ήταν άχρηστος για τον απολυμένο από την Σεβίλη. Αλλά έλα, που κι ο Πενράις ήταν στο καλύτερο φετινό του παιχνίδι. Έλα που ήταν κι ο Πινέδα σε τρομερή κατάσταση και φυσικά ο πιο διαδραστικός παίκτης μας φέτος, που λέγεται Μαρίν. Αυτός που έχει την ασίστ, αυτός που έχει την τεχνική κατάρτιση αλλά μπορεί και να σου κόψει και την μπάλα, αν θέλει. Πολύ κοντά τους βέβαια κι ο Ρότα.
Χονδρικά η ΑΕΚ μπήκε στο τηγάνι, όπως την θέλαμε. Όχι χεσμένη, μίνιμουμ. Και το είχε. Το πάθος, την θέληση και την εκμετάλλευση. Δεν μπορώ να δώσω δάφνες για ποιότητα μπάλας, ούτε φυσικά για κατοχή, αλλά μπορώ να μιλήσω για μια άριστη αμυντική οργάνωση με συγκεκριμένο σκοπό. Μόνο τη νίκη. Με φοβερή αλληλοκάλυψη στο χώρο του κέντρου, τρομερό τρέξιμο και απόλυτη εκμετάλλευση στα πλάγια. Φυσικά απέναντι σε έναν αντίπαλο, που μοιάζει με γίγαντα με γυάλινα πόδια. Κατά την γνώμη μου, αστείο. Αν βλέπαμε την ΑΕΚ να έχει οργανωτή παιχνιδιού τον τερματοφύλακα της, τι θα λέγαμε;
Σκατά θα λέγαμε. Ανοργανωσιά θα λέγαμε. Και μπορεί να μιλάγαμε και για Αλμέιδα, αλλά χθες να δίνουμε ειδήσεις; Επειδή βρέθηκε το δίδυμο των τίποτα, που θέλουν προσωπικό θρίαμβο; Εγώ το πήρα κι όχι εσύ. Ευτυχώς ο Ηλιόπουλος δεν έχει τέτοιο θέμα. Πολλή προσοχή εδώ. Ο ένας προσκήνιο, ο άλλος παρασκήνιο. Ο ένας με στίχους κι ο άλλος με συμπέθερο λαπαροσκόπο. Να κρυφτούμε κάπου ρε φίλε. Μην γελάτε με τα σοβαρά. Γελάτε με την ομάδα μας.
Λίγη σοβαρότητα αν επικρατήσει, η ΑΕΚ έχει το καλύτερο έδαφος για να ανεβεί πολύ ψηλά. Δεν βλέπω το τηγάνι να μπορεί να αντιστρέψει την θλιβερή εικόνα του. Δεν βλέπω το χωριό να μπορεί να αντέξει την φυλακή του μπαμπά του ηλίθιου που παριστάνει τον πρόεδρο της ΚΕΔ. Σοβαρότητα τύπου δευτέρου ημιχρόνου χθες και αλλαγών του στρατηγού. Ο αντίπαλος χανόταν και η ΑΕΚ φαινόταν ότι θα μπορούσε να βάλει κι άλλο γκολ. Με ενόχλησε που δεν το κάναμε ειδικά όταν έβλεπα τον Τζολάκη στο κέντρο. Σκέψου ρε φίλε ένα μακρινό σουτ.
Όμως εγώ σκέφτομαι τι έκανες τελικά. Συγχαρητήρια ρε μάγκα. Σε ευχαριστώ, Μάρκο.
