Ο Ιησούς πρώτα σταυρώθηκε, και μετά αναστήθηκε
Θα μπορούσα να μη γράψω για το ματς της Ισπανίας. Να το αποφύγω, να κρυφτώ κι εγώ στη θαλπωρή του Πάσχα και να απαλύνω το άγος. Όμως, όχι. ΑΕΚ στα εύκολα, ΑΕΚάρα στα δύσκολα. Ήρθε, λοιπόν, αυτή η δύσκολη στιγμή. Γιατί δεν είναι μόνο το 3-0 σα σκορ, αλλά κυρίως το γεγονός πως το εύρος της διαφοράς της ήττας δυσκολεύει αφάνταστα την υπόθεση πρόκριση. Σε γενικές γραμμές, ακόμα και απαγορευτική μοιάζει…, αν κρίνουμε από τα παραδοσιακά μέτρα και σταθμά των ευρωπαϊκών (και όχι μόνο) νοκ άουτ αναμετρήσεων.
**********
Πάμε, λοιπόν. Γιατί τα κείμενα περισσότερο χρειάζονται μετά από τέτοιες συγκυρίες παρά σε νίκες, προκρίσεις, τίτλους και λοιπές συνθήκες… Εκεί οι λέξεις γράφονται μόνες τους, εδώ πρέπει να είναι ζυγισμένες καλά και συγκεκριμένες… Ο κόσμος της ΑΕΚ πάει στο φετινό Πάσχα κάτω από δεδομένες συνθήκες. Γιατί αλλιώς πας για Πάσχα μετά από νίκη στο Φάληρο επί του Ολυμπιακού, και αλλιώς μετά από τριάρα που έχεις φάει στην Ισπανία… Επί του πρακτέου, οι Ενωσίτες πάμε για Πάσχα και μετά το 0-1 επί των Πειραιωτών, και μετά το 3-0 της Ράγιο Βαγιεκάνο επί του συγκροτήματος του Νίκολιτς… Αυτή είναι η πραγματικότητα και μας λέει με αρκετά βάναυσο τρόπο το εξής: προσαρμοστείτε, σταχυολογήστε, κρίνετε σωστά, ηρεμήστε, παλέψτε και κάντε στο τέλος ταμείο… Αν ακολουθήσετε αυτή τη σειρά ίσως βγει κάτι καλό. Σε διαφορετική περίπτωση, ασχοληθείτε κατευθείαν με τα play offs ή με ότι άλλο κάνει ο καθένας και η κάθε μία στην καθημερινότητά του (πλην ΑΕΚ)…
***********
Ευτυχώς, η ομάδα κάνει μία ιδιαίτερα καλή σεζόν έτσι ώστε το 3-0 της Πέμπτης να μην τα τινάξει όλα στον αέρα. Γιατί, μην κοροϊδευόμαστε, αν δεν είχαμε καλή ομάδα που έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη όλων μας (και της πιάτσας συνολικά), αυτό το επαχθές και βαρύ αποτέλεσμα θα ήταν άνετα σε θέση να τα τινάξει όλα στον αέρα. Και εκτός από την πρόκριση στην Ευρώπη, η ομάδα να έχανε γενικώς το βηματισμό της και να το πλήρωνε ακόμα και στο πρωτάθλημα. Όμως, τώρα μπορούμε και να δούμε το συγκεκριμένο ματς στις σωστές του διαστάσεις, και να ατενίσουμε τη συνέχεια με διακριτή σύνεση. Ακόμα και για την Ευρώπη; Δεν παίζουμε με την ΚΠΡ, ούτε είμαστε στο 1977. Και ο Μπρινιόλι δεν είναι ο Χρηστίδης. Εντάξει, τα ξέρω αυτά. Αλλά, για τη ρεβάνς θα τα πούμε εκτεταμένα πιο κάτω… Εδώ, ατύπως, προλογίζω…
Το ματς στην Ισπανία στράβωσε για τρεις βασικούς λόγους: αναξιοποίητες ευκαιρίες, λάθη στην αμυντική λειτουργία, και πάνω από όλα το γενικότερο κλίμα που σε έφτυνε στα μούτρα και σου έλεγε με προκλητικό τρόπο “σήμερα, άστο, δεν…”… Μάλιστα, εγώ θυμήθηκα στο 2-0, και με βάση τον τρόπο που είχε διαμορφωθεί αυτό το (άδικο για την ΑΕΚ) σκορ την ΚΠΡ, και ένιωθα πως το 3-0 συγκεκριμένα έρχεται… Δεν το λέω για να το παίξω μ.Χ. προφήτης, αλλά εκεί πήγε η σκέψη μου. Όποιος θέλει το δέχεται, όποιος όχι και πάμε παρακάτω…
Πάνω σε αυτή τη βάση μπορεί στον επαναληπτικό σε μία Νέα Φιλαδέλφεια που ευλόγως θα κοχλάζει να γίνει η ανατροπή; Προσοχή. Δεν αρκεί να παίξει το καλύτερό της ματς η ΑΕΚ, δεν αρκεί να περιορίσει σε ρόλο κομπάρσου τη Ράγιο, αλλά πρέπει να ευνοήσουν και οι συγκυρίες. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία… Αλλιώς, το 3-0 δεν ανατρέπεται. Εκτός και αν αρχίσουν οι Ισπανοί και τα βάζουν μόνοι τους στην εστία του δικού τους τερματοφύλακα, πράγμα απίθανο…
Έτσι όπως διαμορφώθηκαν τα δεδομένα, έτσι όπως τα έκανε η ΑΕΚ το βράδυ της Πέμπτης, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Παρά μπαίνει η ομάδα μέσα, τηρεί το πλάνο, παίζει με πάθος, το προσπαθεί, ρισκάρει μετρημένα, “βγάζει ένστικτα και γούστα” (να το πω κάπως λαϊκά) και ό,τι κάτσει. Μετά από ένα τέτοιο αποτέλεσμα δεν θα την κατηγορήσει κάποιος γιατί δεν προκρίθηκε. Εκτός και αν χάσει πάλι με τέτοιο σκορ, οπότε μετά θα χρειάζονται άλλες άμεσες και επιτακτικές διαχειρίσεις… Δεν νομίζω να χρειαστεί πάντως κάτι τέτοιο… Το πιθανότερο είναι να την κατηγορούν για το πρώτο ματς, ως την αποκλειστική αιτία ενδεχόμενου αποκλεισμού.
Γενικώς, βλέπω πως πολλοί Ενωσίτες πιστεύουν πως η ΑΕΚ μπορεί. Το θέλουν και το βλέπουν, μάλλον γιατί το θέλουν περισσότερο παρά γιατί το βλέπουν, αλλά έστω και έτσι το βλέπουν… Σε μεγαλύτερο βαθμό από όσο αρμόζει στη λογική. Αυτό οφείλεται στο γεγονός πως είναι πεισμένος ο κόσμος πως στην καλή της μέρα η φετινή ΑΕΚ μπορεί… Είμαι σίγουρος πως όσοι βρεθούν στο γήπεδο εκείνο το βράδυ, σχεδόν όλοι θα πιστεύουν πως το θαύμα γίνεται και μέχρι (και αν αποδειχτεί…) πως δεν γίνεται, θα δώσουν όλη τη δύναμη της ψυχής τους για να στηρίξουν την ΑΕΚ με extra ενέργεια.
************
Σε αυτή την όχι και τόσο τεχνητή (περισσότερο υπερβολική και εν μέρει κάπως ανεδαφική) γενική αισιοδοξία συμβάλλει θεωρώ και το κλίμα των ημερών. Ο Ιησούς πρώτα σταυρώθηκε και μετά αναστήθηκε… Θεωρούν πολλοί Ενωσίτες πως η ΑΕΚ μέχρι τον επαναληπτικό θα είναι στη θέση του εσταυρωμένου, επομένως το ευκταίο είναι προδιαγεγραμμένο… Σε κάθε περίπτωση, ο προπονητής και οι παίκτες στις δηλώσεις τους αφήνουν να εννοηθεί ξεκάθαρα πως το πιστεύουν, επομένως βασιζόμαστε πάνω τους (όσον αφορά στο τι θα κάνει η ΑΕΚ με τη Ράγιο στο δεύτερο ματς, και συνολικά στο ζευγάρι των προημιτελικών).
Γιατί στην ατομική και κοινωνική μας ζωή όσο ανάγκη έχουμε το Πάσχα, τόσο αυτό καθυστερεί. Όλοι γνωρίζουμε τι ζούμε, όλοι έχουμε καταλάβει τα αίτια, όλοι πασχίζουμε να προσαρμοστούμε, όλοι έχουμε τσαλακωθεί λίγο ή πολύ. Πάσχα ψάχνουμε κάθε χρόνο, αλλά δεν το έχουμε. Κι όμως. Αν ανακαλύπτουμε κάθε μικρό Πάσχα στο ενδιάμεσο, τότε δεν θα μας χρειάζεται το ένα, το κανονικό, το μεγάλο, το ετήσιο. Και τότε θα αφήσουμε τον ίδιο τον Ιησού από τη Ναζαρέτ να ολοκληρώσει την πορεία του έτσι όπως ακριβώς έπρεπε. Γιατί η συγκεκριμένη προσωπικότητα δεν έκανε τίποτα στην τύχη, ακόμα και τα τυχαία είχαν σκοπό… Για να απευθυνθεί η ιστορία του σε όλους και να διδάξει μόνο τους πρόθυμους και τους ικανούς να αφουγκραστούν… Καλό Πάσχα σε όλους και σε όλες!
