Αγάπη, Έρωτας, Καψούρα

Η χθεσινή βραδιά στη Νέα Φιλαδέλφεια δεν ήταν απλώς ένας αποκλεισμός. Ήταν μια υπενθύμιση του τι σημαίνει ομάδα, τι σημαίνει κόσμος και τι σημαίνει να παλεύεις μέχρι το τέλος.

Η ΑΕΚ δεν προκρίθηκε. Αυτό είναι το αποτέλεσμα. Αλλά όποιος μείνει μόνο σε αυτό, χάνει την ουσία. Γιατί μέσα σε 51 λεπτά, μια ομάδα που είχε ηττηθεί με 3-0 εκτός έδρας, βγήκε στο γήπεδο και έπαιξε σαν να μην υπήρχε αύριο. Πίεσε, σκόραρε, ξεσήκωσε το γήπεδο, έκανε τους πάντες να πιστέψουν σε κάτι που έμοιαζε αδύνατο.

Και όταν τελικά το όνειρο έσβησε, δεν ήρθε η απογοήτευση με τη μορφή αποδοκιμασιών. Ήρθε κάτι πολύ πιο σπάνιο: σεβασμός.

30.000 άνθρωποι όρθιοι. Χειροκρότημα. Φωνές στήριξης. «Να τοι οι πρωταθλητές». Όχι ειρωνικά, όχι από συνήθεια αλλά γιατί το ένιωθαν. Γιατί είδαν μια ομάδα που δεν τα παράτησε, που τίμησε τη φανέλα και που τους έκανε να νιώσουν περήφανοι.

Σε ένα ποδοσφαιρικό περιβάλλον που συχνά κυριαρχείται από υπερβολή, γκρίνια και μηδενισμό, αυτή η εικόνα ήταν κάτι διαφορετικό. Ήταν υγεία. Ήταν ποδόσφαιρο όπως θα έπρεπε να είναι.
Η ΑΕΚ μπορεί να αποκλείστηκε, αλλά κέρδισε κάτι που δεν γράφεται στο σκορ: την απόλυτη ταύτιση με τον κόσμο της. Και αυτό, πολλές φορές, είναι πιο σημαντικό από μια πρόκριση.

Γιατί τίτλοι έρχονται και φεύγουν. Αλλά τέτοιες βραδιές μένουν, τέτοιες βραδιές γεννούν ΝΕΟΥΣ ΑΕΚΤΖΗΔΕΣ!!!

Καλημέρα σε ολους…