(Παν)έτοιμη για τη συγκυρία

Tι ωραίες οι ποδοσφαιροσυζητήσεις εδώ και λίγο καιρό για κάθε ΑΕΚτζή, ε; Δικαίως. Το κυριότερο αυτή τη στιγμή μοιάζει πως είναι το γεγονός το οποίο παραδέχονται όλοι: η (αγωνιστική) κατάσταση του Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ και δεν συγκρίνεται με αυτή που κατάφερε να φέρει ο Νίκολιτς τη δική του ομάδα τον Απρίλιο, αλλά και δεν ταιριάζει και τόσο σε υποψήφιους πρωταθλητές. Αλλάζει αυτό; Τι να πω. Και να αλλάξουν αυτοί (προς το καλύτερο), πάλι στο χέρι της ΑΕΚ είναι…

**********

Το κυριακάτικο ματς με τον ΠΑΟΚ ήταν ματς που σου έβγαζε από την αρχή το κύρος του διακυβεύματος. Και όσον αφορά στην ΑΕΚ; Κόσμος, ομάδα (αγωνιστικό τμήμα), προπονητής, στελέχη και διοικητικοί, όλοι έτοιμοι. Και ο ΠΑΟΚ αρχικά εμφανίστηκε (από άποψη νοοτροπίας) αποφασισμένος να παλέψει, αλλά και με αυτογνωσία (που εν τέλει έκανε τη διαφορά εις βάρος του…): πως δεν είναι στην καλύτερη κατάσταση, πως δεν αισθάνεται τόσο ακμαίος όσο όταν πήρε τα δύο πρωταθλήματα (το 2019 και το 2024), ενώ όλοι στην ομάδα της Θεσσαλονίκης ήξεραν μέσα τους πως η ΑΕΚ απέναντι στη Ράγιο “τρόμαξε” κάθε πραγματικό γνώστη του ποδοσφαίρου (όπως αντικειμενικά είναι ο Ραζβάν Λουτσέσκου). Και αφού η ΑΕΚ εμφανίστηκε (παν)έτοιμη για τη συγκυρία, όσο περνούσαν τα λεπτά η πλάστιγγα έγερνε υπέρ της. Με μονοπωλιακούς όρους… Και ο ΠΑΟΚ, από ένα χρονικό σημείο και μετά, αναγκαστικά έστρεψε την προσοχή του στον επερχόμενο τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας με τον ΟΦΗ, για να μπορέσει να πανηγυρίσει τα 100 του χρόνια με έναν τίτλο. Απλά τα πράγματα.

Το σκορ πήρε εύρος, όχι γιατί η ΑΕΚ ήθελε να εκδικηθεί, να ταπεινώσει, και οτιδήποτε παρεμφερές τον ΠΑΟΚ, αλλά just γιατί μία πολύ καλή ομάδα έπαιξε πολύ καλά… Δεν πάμε να βγάλουμε απωθημένα. Πάμε πρωτίστως να κάνουμε τη δουλειά μας και να το χαρούμε εμείς οι ίδιοι, για εμάς. Για την ΑΕΚ. Για όλα αυτά που στερηθήκαμε. Όταν λειτουργούμε έτσι, θα παίρνουν τα μηνύματα που πρέπει και οι αντίπαλοι, χωρίς να τους προσβάλλουμε αλλά και τιμώντας το δικό μας αυτοσεβασμό: γενικώς, μην υποτιμάτε την ΑΕΚ, γιατί μπορεί εκεί που δεν το περιμένετε να σας φέρει σε δύσκολη (αγωνιστική) θέση… Νίκολιτς, προπονηταρά, φέτος μας χαρίζεις πράγματα βγαλμένα από τις πιο ευχάριστες προσδοκίες μας. Τόσο απλά, επίσης…

*************

Και από εδώ και πέρα; Η ομάδα ξεκουράζεται (από επίσημες υποχρεώσεις), και βλέπει την απόπειρα ΠΑΟΚ και ΟΦΗ να κάνουν δικό τους τον τίτλο του Κυπέλλου Ελλάδας, ενώ προετοιμάζεται (κυρίως πνευματικά και ψυχικά) για τη συνέχεια. Όλοι ξέρουν πως το τέλος του προορισμού γράφει τη λέξη δόξα… Βέβαια, τίποτα δεν τελείωσε, και η αριθμητική συνεχίζεται. Εδώ να τονίσω πως τα μαθηματικά του τίτλου είναι λίγο περίεργα. Τα σενάρια είναι πολλά, όποιος θέλει τα βρίσκει, η ΑΕΚ όμως διαλέγει το δρόμο που θα ακολουθήσει…

Το σημαντικότερο είναι πως την Κυριακή απόγευμα προς βραδάκι στον αγωνιστικό χώρο της υπέροχης (από ατμόσφαιρα) Νέας Φιλαδέλφειας έγινε αυτό που φάνηκε καθαρά στο δεύτερο γύρο. Έχουν αρχίσει, πλέον, και έρχονται “κιτρινόμαυρες” νίκες στα ντέρμπι. Εξάλλου, η ΑΕΚ πρωταθλήτρια δεν θα μπορούσε να γίνει, ούτε θα το άξιζε κιόλας (για να ξέρουμε και τι λέμε)…, αν στα ίσια δεν τους έδειχνε πως φέτος είναι η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα. Για την ακρίβεια, τους το είπαμε θορυβωδώς το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο, αλλά δεν ξέρω τι καταλάβανε. Ή μάλλον ξέρω: θέλανε να το διαπιστώσουν και μόνοι τους, όταν θα μας έβρισκαν απέναντί τους… Στον πρώτο γύρο καταλάβαμε πού βρισκόμαστε τότε όσον αφορά στα (πάντα πολύ δύσκολα) ματς με τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ. Εγώ (εδώ γραπτώς) και πολλοί Ενωσίτες είχαμε παραδεχτεί πως υστερούσαμε στον ανταγωνισμό για την κορυφή. Αυτός ήταν και αυτά έδειχνε ο καθρέφτης μήνα Οκτώβριο… Στο δεύτερο γύρο η κατάσταση βελτιώθηκε άρδην: τους κοιτάξαμε στα μάτια και τους προβληματίσαμε πολύ. Αναθαρρήσαμε και το πιστέψαμε… Βάλαμε τις βάσεις…

Κάποια στιγμή ήρθαν τα κρίσιμα, τα καθοριστικά, οι απόλυτες μάχες για τον τίτλο, τα play offs… Και στον πρώτο γύρο των φετινών play offs τους αποδείξαμε πολλά. Τους πείσαμε με τον πιο παραδειγματικό τρόπο (όχι στα λόγια, αλλά μέσα στα γήπεδα), και προς τιμήν τους πολλοί υποστηρικτές τους το παραδέχονται και δημόσια και σε ιδιωτικές συζητήσεις, πως η Ένωση ήταν φέτος τελικά καλύτερη. Ένα καλά κρατημένο μυστικό που ίσως μόνο οι Ριμπάλτα και Νίκολιτς ήξεραν, γιατί όλοι οι υπόλοιποι αργήσαμε πολύ να πάρουμε χαμπάρι το πού το πάει η ΑΕΚ φέτος…

***********

Βέβαια, έχουν ακόμα μείνει τέσσερα πολύ δύσκολα ματς. Για να μη χυθεί η καρδάρα, επιμένουμε βήμα βήμα, και όταν οριστικοποιηθεί μαθηματικά αυτό που προδιαγράφεται ας αρχίσει το αυτονόητο… Μέρες 2026 λοιπόν, και μάλλον δεν μας χαλάνε καθόλου. Ή μήπως είδε κανείς σαν αγγαρεία την παρουσία στην προπόνηση την προηγούμενη μέρα; Μήπως μετάνιωσε κάποιος από τους 8.000 ΑΕΚτζήδες που βρέθηκαν εκεί που “σπατάλησε” έτσι το απόγευμα του Σαββάτου; Δεν νομίζω… Ας συγκρατηθούμε, λοιπόν, ας ξεαγχωθούμε, ας εμπιστευτούμε τον προπονητή και τους παίκτες, και όλα θα γίνουν όπως πρέπει…

ΥΓ. Σχόλιο, μικρό, πιπεράτο και περιεκτικότατο: Κοϊτά αλήτης ή αλήτης Κοϊτά; Μεγάλη ποδοσφαιρική αλήτρα ο Αφρικανός, στη φάση αυτή έβγαλε γούστα και αισθητική. Έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα με τη χάρη που άρμοζε στην ενέργεια που είχε κάνει πιο πριν. Σαν πολύπειρος μπάρμαν που σερβίρει το ποτό της σε μία ελκυστικότατη γυναίκα, που δεν τη βλέπει σαν πελάτισσα αλλά σαν υποψήφιο φλερτ… Όπως αρμόζει, δηλαδή, σε πρωταθλητές. Υποψηφίους ακόμα… Γιατί η αποτελεσματικότητα είναι το βασικότερο ζητούμενο, αλλά κανένα φαγητό χωρίς αλάτι δεν μπορεί να ικανοποιήσει κανέναν (όταν μιλάμε για μπάλα)… Γιατί αν είναι να γίνεις πρωταθλητής οφείλεις ενίοτε να δείχνεις πάνω στα γρασίδια και το κάτι παραπάνω…