Η Μεγάλη Κυρία του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι πρωταθλήτρια ξανά
Και να που έρχεται και αυτή η ώρα. Η μαγική, η σαγηνευτική, η λυτρωτική, η υπέροχη, η ποθούμενη διακαώς, η δίκαιη! Το να κάτσεις να γράψεις το πανηγυρικό κείμενο της κατάκτησης ενός πρωταθληματικού τίτλου. Η ΑΕΚ, η μεγάλη ΑΕΚ, ξανά μετά από 3 χρόνια είναι πρωταθλήτρια Ελλάδας στο ποδόσφαιρο. Και τώρα, αδέρφια και αδερφές, διαχειριζόμαστε τα συναισθήματά μας (βασικά συγκρατούμαστε όσο γίνεται, για να τα δώσουμε όλα την Κυριακή, σε μία γιορτή που ο αχός της θα φτάσει πολύ πιο μακριά από τα ιερά χώματα της Νέας Φιλαδέλφειας) και απολαμβάνουμε τους καρπούς του μόχθου όλων των ανθρώπων της ομάδας: από το διοικητικό ηγέτη μέχρι τον οπαδό που βρίσκεται στο πιο απομακρυσμένο σημείο του πλανήτη μας… Όταν ο οργανισμός της ΑΕΚ χαίρεται μπορεί αυτό να μεταδώσει πολύ εύκολα και γύρω του… Το πιστεύω ακράδαντα… Ας τους κάνουμε να το διαπιστώσουν ξανά, και ίσως με τρόπο που δεν το κάναμε ποτέ ξανά στο χτες… Ας τους βοηθήσουμε να το καταλάβουν… Μπορούμε…
Αναδρομή πριν την “επιδρομή”…
Ο τίτλος του 2018 ήταν κάτι πολύ παραπάνω από μία κατάκτηση πρωταθλήματος (και ας ήρθε και νωρίτερα από όσο υπολόγιζε ακόμα και ο ίδιος ο Δημήτρης Μελισσανίδης, σύμφωνα με τη γνωστή δήλωσή του…). Θύμισε στον οργανισμό ΑΕΚ κάτι που είχε ξεχάσει για 24 ολόκληρα χρόνια. Χρόνια ανομβρίας, χρόνια της σκληρής και φθαρτικής πίκρας της πρωταθληματικής ατιτλίας, χρόνια λαθών, αυτογκόλ, συνεχόμενων εμφύλιων, και τιμωριών, αυτομαστιγώματος, χρόνια αντι-ενωσίτικων παραεργασιών θεσμικών και παραθεσμικών κέντρων εξουσίας (όχι μόνο ποδοσφαιρικής…), χρόνια των δυνατότερων μαθημάτων, χρόνια που μας έδεσαν ακόμα περισσότερο με την ΑΕΚ, χρόνια που γαλούχησαν “στα μουλωχτά” μαχητές και πνεύμα ατσάλωσης. Γιατί όπως λέει το άσμα-ύμνος “Και κάπως έτσι κύλησε η ζωή μας”…
Ακόμα και το 2008 που κάναμε μόνοι μας τη φιέστα μας με τον Αστέρα Τρίπολης, που πολλοί κατανόησαν τα δίκια μας (από τα όσα έγιναν τότε στο Απόλλων Καλαμαριάς-Ολυμπιακός βγήκαν κάποιοι “γνωστοί γνωστότατοι” πολλαπλώς ωφελημένοι…), στη θέση του ονόματος της πρωταθλήτριας ομάδας εκείνης της σεζόν μπήκε το συγκεκριμένο που εκείνα τα χρόνια “έπρεπε” να μπαίνει σε αυτή τη θέση (γαλουχώντας δυστυχώς μεγάλο αριθμό νέων ανθρώπων σε μία εντελώς γαμημένη νοοτροπία πως πρέπει να νικάς συνέχεια και με κάθε τρόπο…). Αυτή την Ελλάδα που βιώναμε τότε στο ποδόσφαιρο, καλό είναι να το παραδεχτεί το σύγχρονο νεοελληνικό υποσυνείδητο κάποια στιγμή, τη βρίσκουμε σήμερα μπροστά μας όλοι, ακόμα και όσοι τη στήριξαν και ευνοήθηκαν τότε… Αλλά, ας τα αφήσω τώρα τούτα… Δεν τα ξεχνάμε, δεν θα τα ξεχάσουμε ποτέ, αλλά (και) αυτά μας οδήγησαν σαν ΑΕΚ στο σημερινό γλέντι… Σε μία αλληλουχία νοηματοδοτικών ατραπών, που όποιοι μπορούν να τα καταλάβουν έχει καλώς… Για τους υπόλοιπους, υπάρχουν παγωτά στα ψυγεία των mini market, των περιπτέρων κοκ
Το 2018, λοιπόν, ο κόσμος της ΑΕΚ θυμήθηκε τι σημαίνει πρωτάθλημα. Και αυτό δεν ήταν η κορύφωση, δεν ήταν κάποιο τέλος σε μία διαδρομή. Αντιθέτως… Ήταν ένας πρόλογος, ένα διαμοιρασμένο από χαμογελαστά πρόσωπα προσπέκτους, για όσα θα ακολουθούσαν με την επιστροφή της μεγάλης ΑΕΚ στο σπίτι της… Το 2018 η ΑΕΚ ζέστανε τη μηχανή της… Αυτή που είχε σκουριάσει και κινδύνευε με πολλαπλή και μόνιμη βλάβη… Βεβαίως, δεν ήταν όλα ρόδινα ούτε μετά… Πήγαμε με αργούς ρυθμούς, πονέσαμε και οργιστήκαμε (2019-2022), αναμφίβολα στερηθήκαμε κάποια πράγματα, αλλά σήμερα, εν έτει 2026, μπορούμε να πούμε πως άξιζε τον κόπο… Η μεγάλη ΑΕΚ είναι εδώ και αυτό της το αναγνωρίζουν όλοι οι υπόλοιποι. Τους ευχαριστούμε και τους τιμάει πολύ που σέβονται την εντροπία των καιρών… Ο ποδοσφαιρικός πολιτισμός είναι αυτό που μας γεμίζει όλους θετικά στοιχεία και κάνει τα αγωνιστικά επιτεύγματα όλων των ομάδων σπουδαιότερα…
Το 2023 ήρθε το νταμπλ. Η ΑΕΚ στο ενεστωτικό της (για τότε εννοώ) ταβάνι. Μπαλάρα, δύο μαζεμένοι τίτλοι, διαρκές πάρτι (διακριτά ξεφαντωτικό) σε μία περιοχή που είχε αναγεννηθεί και έβαζε στα σοβαρά υποψηφιότητα για να “εκλεγεί” ως η πιο όμορφη του αστικού ιστού της πρωτεύουσας της χώρας μας. Η ΑΕΚ ταιριάζει στη Νέα Φιλαδέλφεια, η Νέα Φιλαδέλφεια ήταν, είναι και θα είναι για πάντα συνυφασμένη με την ΑΕΚ. Σε μία απολύτως ταιριαστή σύνδεση που ομορφαίνει τα πάντα, και όχι μόνο εκεί γύρω! Η ΑΕΚ της Νέας Φιλαδέλφειας δεν είναι ένας περιπλανώμενος συλλέκτης εμπειριών, κατά κανόνα δύσκολων στη διαχείριση, αλλά η Μεγάλη Κυρία του ελληνικού ποδοσφαίρου! Αυτή που σε έναν κόσμο brutal βάζει τις απαραίτητες πινελιές ομορφιάς, αισθητικής, συναισθήματος, και γνήσιας ανθρωπινότητας, που ξέρει να κινείται και καλοντυμένη (όπως τα τελευταία χρόνια), αλλά και με τα ρούχα της περιπέτειας (1994-2018). Όσοι εναντιώθηκαν τότε στην κατασκευή του γηπέδου προλαβαίνουν ακόμα και σήμερα να παραδεχτούν το λάθος τους και να περάσουν μία βόλτα την Κυριακή για να καταλάβουν πού εναντιώθηκαν…
Ο φετινός τίτλος
Ο φετινός τίτλος είναι το κοινώς παραδεκτό ανέβασμα του επιπέδου της ποδοσφαιρικής ΑΕΚ. Είναι το πέρασμα σε αυτό που θέλουμε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο…. Γιατί ήρθε με σωστή ποδοσφαιρική τεχνοτροπία, γιατί δίδαξε τους πάντες πως το μυστικό για να πάρεις πρωτάθλημα είναι τα λίγα έως ελάχιστα λόγια, η εντατική δουλειά, ο ατελείωτος ιδρώτας στις προπονήσεις και στα ματς, η (υπαρκτή και όχι στις φαντασιώσεις ή τα άμετρα οπαδικά θέλω) ποδοσφαιρική ποιότητα και ικανότητα, η έξυπνη και αποτελεσματική διαχείριση κρίσεων (πριν καν αυτές μορφοποιηθούν και γίνουν πραγματική και ανεπίστρεπτη κρίση), το γράψιμο εκεί που δεν πιάνει μελάνι κάθε επιβουλής, κάθε δυσοίωνης πρόγνωσης, κάθε πονηριάς, η επίγνωση του δικού σου και η γνώση των αντιπάλων, η αναγνώριση (έστω και σταδιακή και κλιμακωτή) όλων των άλλων (ανταγωνιστικές ομάδες, δημοσιογράφοι κοκ). Το να περιμένεις πώς και πώς να ξεκινήσει το επόμενο ματς, για να κάνουν οι παίκτες (κυρίως…) το κέφι τους και να απογειωθεί η ένταση στις κερκίδες. Να παίξουν οι ποδοσφαιριστές με τις κιτρινόμαυρες φανέλες και το Δικέφαλο Αετό στο στήθος τη μπάλα που ξέρουν, τη μπάλα που μπορούν (για αυτό και επιλέχθηκαν από τον θαυματοποιό Ριμπάλτα να ενταχθούν στο ρόστερ μίας σημερινής πρωταθλήτριας…), τη μπάλα που τους διδάσκει ο Μεγάλος Μαέστρος από τη Σερβία, ο άνθρωπος που δεν επιλέχθηκε τυχαία από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας για τον πάγκο της (κάθε ρωσική κίνηση, ανεξαρτήτως τελικού αποτελέσματος, προσομοιάζει σε σκακιστική μυσταγωγία, να το έχουμε στο νου μας αυτό τα επόμενα χρόνια…), ο άνθρωπος που αξιοποιεί το μυαλό του για να χαϊδεύει τη λεπτομέρεια, να κάνει έρωτα με την ουσία και να γεύεται επιτυχημένα αποτελέσματα: ο Μάρκο Νίκολιτς…
Οι τίτλοι δεν είναι μόνο γόητρο ή υλική (ενισχυτική) αρίθμηση. Είναι πολλαπλή δικαίωση. Είναι έκχυση χημικών ουσιών, είναι απελευθέρωση, είναι αναβάθμιση, είναι η ανταμοιβή, είναι τα διαβατήρια για τον κόσμο των ικανότερων σε έναν τομέα, είναι εισιτήρια για τα δωμάτια της χαράς και του πιο ανώδυνου μεθυσιού… Είναι επιβράβευση, είναι εδραίωση στις συνειδήσεις ενός ολόκληρου κοινωνικού συνόλου, είναι αύξηση του όγκου σου στο χρηματιστήριο του σεβασμού, είναι το φλερτ με την ιστορική φαιά ουσία. Είναι αυτό που χρειαζόταν η ΑΕΚ, είναι αυτό που της αρμόζει, είναι αυτό που από την ώρα που γύρισε στη Νέα Φιλαδέλφεια άρχισε να έχει, είναι αυτό που μπορεί να κατακτάει στο μέλλον με μεγαλύτερη συχνότητα. Τέλος πάντων, για να είμαι προσγειωμένος (μην ξεχνάμε ποτέ πως δεν είμαστε μόνοι μας, έχουμε δυνατούς και περήφανους για το εγώ τους αντιπάλους…), είναι αυτό στο οποίο πρέπει να στοχεύσουμε όλοι όσοι σχετιζόμαστε με την υπέροχη οικογένεια της Ένωσης. Της, επαναλαμβάνω, Μεγάλης Κυρίας του ελληνικού ποδοσφαίρου και σε όποιους αρέσει ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός… Πλέον, γράφω αυτά που πιστεύω και οι συνέπειες είναι όλες δικές μου…
Δεν μπορώ να πω πως ζούμε σε εποχή ΑΕΚ όπως το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990. Μπορώ, όμως, πια με βεβαιότητα να καταθέσω τη γνώμη μου για δύο πράγματα που πλέον τα θεωρώ σίγουρα: η ΑΕΚ μπήκε σε μία νέα εποχή (άκρατου ορθολογισμού, ποδοσφαιρικής αξιοσύνης, συναισθηματικού πλούτου, και επιθυμητής αποτελεσματικότητας) που πρέπει να την εκμεταλλευτεί. Οι άνεμοι φυσούν ευνοϊκά, με την ίδια συνταγή (αυτήν που άρχισε να εφαρμόζεται πέρυσι το καλοκαίρι από την επιτελική ηγεσία) πάμε τα επόμενα χρόνια για καινούρια ωραία πράγματα. Με το δικό μας τρόπο, με την “κιτρινόμαυρη” τεχνοτροπία, αυτή που μας κάνει να λέμε ΑΕΚ και να μας ανεβαίνει το ζάκχαρο. Στις ποσότητες και τις ποιότητες που αναλογούν στην Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως. Στην ΑΕΚ μας!
ΥΓ. Να μου επιτρέψει η ομάδα η ίδια (προπονητής και παίκτες) που το κατέκτησε πάνω στα γρασίδια της φετινής Super League 1, άρα της ανήκει πρωτίστως και βασικά, να αφιερώσω το συγκεκριμένο τίτλο σε ένα πολύ κοντινό μου πρόσωπο που πέρυσι τέτοιες μέρες έβαζε πλώρη για την τελευταία του κατοικία. Για τον αθέατο κόσμο της διαρκούς ψυχοπνευματικής παρουσίας στο μέσα του καθενός μας… Ίσως ο άνθρωπος που είδε με τα μάτια του από πιο κοντά και στη μεγαλύτερη ποσότητα τα συναισθήματα που έχω για την ΑΕΚ. Εδώ και πολλές δεκαετίες. Και δεν ξέρω και σε τι ακρίβεια κατάλαβε, αλλά οκ, αυτό δεν έχει και τόση σημασία… Γιατί τώρα που δεν έχω αυτόν τον άνθρωπο κοντά μου, μου έμεινε η ΑΕΚ για να αφοσιώνω τα πιο όμορφα στοιχεία των εσώψυχών μου, για να αναπληρώσω δόσεις συναισθηματικής κατάθεσης και πληρότητας… Έχοντας, πάντα, στο νου μου να ρίχνω βλέμματα δέους εκεί ψηλά στον ουρανό…
