Της έβγαλαν το καπέλο και το κράτησαν για ώρα στα χέρια τους

Πέρασε ήδη κάποιος καιρός από τις μαγικές στιγμές της κατάκτησης του πρωταθλήματος από την ποδοσφαιρική ΑΕΚ και τη φιέστα που έλαβε χώρα στη Νέα Φιλαδέλφεια. Αυτά όλα αποθηκεύτηκαν στις μνήμες και θα τα κουβαλάμε όλοι οι Ενωσίτες μέσα μας… Από τα πιο γλυκά περάσματα του καιρού, όταν έχει ολοκληρωθεί μία σεζόν με τόσες συγκινήσεις, τόση ένταση, τέτοια ΑΕΚ (στην πλειοψηφία των περιστάσεων), και ένα ακόμα πρωτάθλημα στην τροπαιοθήκη του συλλόγου. Μην κοροϊδευόμαστε, είναι αλλιώς να μπαίνεις στο καλοκαίρι ως πρωταθλητής, και αλλιώς χωρίς τίτλο. Ό,τι και να σου συμβαίνει, έχεις ένα αποκούμπι για να παραπέμπεις τη σκέψη και να γλυκαίνεσαι… Στο κάτω κάτω, οι παλιότερες γενιές το γνωρίζουμε πολύ καλά: η ΑΕΚ είναι ΑΕΚ όταν παίρνει τίτλους. Όταν δεν παίρνει είναι ΑΕΚάρα…

Τώρα, όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, είναι οι μέρες της ξεκούρασης για τα μυαλά, τα σώματα, αλλά και τις ψυχές των ποδοσφαιριστών. Αλλά και της εντατικοποίησης των σκέψεων, της κατάρτισης πλάνων και των ανάλογων κινήσεων για την υλοποίησή τους από προπονητή, τεχνικό διευθυντή και διοίκηση. Αν το βάλουμε κάτω, δύο είναι τα πιο κρίσιμα σημεία σε μία σεζόν. Όταν καταστρώνονται τα πλάνα, δηλαδή όπως τώρα, και όταν αρχίσει να κυλάει η σεζόν στην πρώτη φορά που κάτι στραβώνει για συνεχόμενες φορές (πέρα από μία δηλαδή)… Γιατί μπορεί να φτιάξεις έναν εκπληκτικό σχεδιασμό και να κάνεις τις απαραίτητες κινήσεις, αλλά αν δεν ανταποκριθείς σωστά όταν θα γίνουν μία δύο στραβές (ποδόσφαιρο είναι, άρα αυτές είναι κάτι παραπάνω από στατιστικά βέβαιες για όλες τις ποδοσφαιρικές ομάδες του κόσμου), τότε κινδυνεύουν να “τιναχθούν όλα στον αέρα”.

Η ΑΕΚ πέρυσι, επί του πρακτέου, τα κατάφερε περίφημα και στους δύο τομείς. Το πρωτάθλημα, να το πω κάπως σχηματικά, το πήρε τον Οκτώβριο γιατί κρατήθηκε σε ένα άλφα επίπεδο και δεν έχασε εντελώς την επαφή στη βαθμολογία με Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ, όπως συνήθως γινόταν πολλές φορές στο παρελθόν. Εκτός από τις πολύ καλές σεζόν της ομάδας διαχρονικά… Δίχως καμία αμφιβολία, τα έκανε αυτά στους δύο τομείς με τρόπο που ανάγκασε όλους τους υπολοίπους του εγχώριου ποδοσφαιρικού μικρόκοσμου, που γενικώς δυσκολεύονται να παραδεχτούν τον άλλον…, στο τέλος να της βγάλουν το καπέλο και να εξακολουθήσουν για ώρα να το κρατάνε στα χέρια τους (αντί να το φορέσουν βιαστικά ξανά στο κεφάλι).

Αυτή τη στιγμή δεν θέλω να επεκταθώ στην ιστορική ενεστωτική συγκυρία που βρίσκεται η ΑΕΚ στο ποδόσφαιρο. Δεν είναι απλά πολύ καλή, ίσως είναι και αρκετά κρίσιμη για τα επόμενα πολλά χρόνια… Χρυσή ευκαιρία για μία ΑΕΚ που δεν είχαμε ποτέ. Δεν αυξάνω τον πήχη και την πίεση, αλλά σταχυολογώ τα δεδομένα… Έχω πολλά να πω, π.χ. για το τι χρειάζεται για να ξανακατακτήσει τον τίτλο του χρόνου, άρα να δημιουργήσει ιστορικό αποτύπωμα που έχει να πράξει η ίδια από το 1994, για το πόσο ανέβασε με τον τίτλο του 2026 το γενικότερο εκτόπισμά της, για τις προοπτικές, για την ευρωπαϊκή καταξίωση, για την προσωπική μου άποψη για το με ποια νοοτροπία πρέπει να λειτουργούν όλα από εδώ και πέρα στον οργανισμό της πρωταθλήτριας Ελλάδας. Αυτά όλα, όμως, σε ένα επόμενο κείμενο. Στο σήμερα είπαμε: διαχείριση χαράς, ξεκούραση, παραλίες, υπερήφανο βάδισμα, και Μουντιάλ… Δεν το λες και άσχημο όλο αυτό το πακέτο, έτσι;

ΥΓ. Ξεκινάει και το φετινό Μουντιάλ. Έχει αποδειχθεί πολύ έξυπνη η επιλογή της FIFA να το κάνει κάθε τέσσερα χρόνια, γιατί έτσι λείπει πραγματικά και το παγκόσμιο κοινό ούτε το βαριέται, αλλά και το αναζητάει με πάθος… Ευκαιρία πέρα από τα προφανή, δηλαδή, τους παίκτες, τους προπονητές,… τους διαιτητές…, τις ομάδες που θα ξεχωρίσουν, για εκείνες που θα είναι απογοητευτικές και πάει λέγοντας, να ρίξουμε και μία ματιά στις σύγχρονες τάσεις του παγκοσμίου ποδοσφαίρου στο αγωνιστικό κομμάτι. Γιατί πάντα ένα Μουντιάλ αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα αυτής της εκάστοτε κατάστασης. Είτε κουβαλάει τις προηγούμενες τάσεις αναδεικνύοντας τη φθορά τους και την άμεση ανάγκη για αλλαγή τους, είτε φέρνει κάτι φρέσκο που ανανεώνει το ενδιαφέρον, υπόσχεται πολλά, κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον στο τεράστιο αριθμητικά παγκόσμιο ποδοσφαιρόφιλο κοινό, και -μην το υποτιμάτε αυτό- στέλνει πολλά παιδάκια με μπάλες στα χέρια να παίξουν έξω με τους φίλους τους ή να απαιτήσουν από τους γονείς τους να τα γράψουν σε μία ακαδημία.

Γιατί, καλοί οι τίτλοι, τα τρόπαια, oi MVP, τα φώτα και τα λούσα, το χρήμα στα διάφορα ταμεία, αλλά κάθε τι θεωρείται πετυχημένο όταν αφενός διατηρεί σε υψηλό επίπεδο την υστεροφημία του και ΚΥΡΙΩΣ όταν μπορεί και ανατροφοδοτεί σε τακτά χρονικά σημεία τον εαυτό του (με τεχνοτροπίες, πρόσωπα, καινοτομίες, ιδέες, πρακτικές εφαρμογές και πάει λέγοντας). Τις επόμενες εβδομάδες, λοιπόν, σε ΗΠΑ, Μεξικό και Καναδά, το ποδόσφαιρο θα αυτοπαρουσιαστεί και θα βγάλουμε όλοι χρήσιμα συμπεράσματα για το πού βρίσκεται στα μέσα του 2026.