Κάνοντας το πάντα μαγευτικό στα αυτιά μας “χλατς”
Ξέρω πως το να γράφεις λίγο μετά την ευρωπαϊκή πρεμιέρα της ποδοσφαιρικής ΑΕΚ, και ελάχιστες ώρες πριν ξεκινήσει η προσπάθεια της πρωταθλήτριας Ελλάδας να διατηρήσει τα εγχώρια σκήπτρα της στη Super League 1, για το μπάσκετ μοιάζει κάπως παράταιρο, αλλά δεν είναι.
Η ΑΕΚ είναι ενιαία, η ΑΕΚ υπάρχει σε όλα τα αθλήματα στα οποία διατηρεί τμήματα, και καλό είναι να προσπαθούμε να μοιράζουμε τη σκέψη μας όσο περισσότερο ισότιμα γίνεται. Ακόμα και σε αρκετά ανύποπτο χρόνο, όπως παραδέχομαι πως είναι ο Αύγουστος (παρότι οδεύει στην ολοκλήρωσή του) για το μπασκετικό τμήμα της Ένωσης. Βέβαια, έχει αποδείξει η εφαρμοσμένη πρακτική δεκαετιών πως το μπάσκετ και τα άλλα αθλήματα αυξάνουν το μερίδιο τους (μονάχα…) όταν φέρνουν επιτυχίες. Τότε είναι που “γαργαλάνε” το πλειοψηφικό στοιχείο… Ακόμα κι αν έχουν καλή εικόνα για μία ολόκληρη σεζόν, η επιτυχία στο τέλος (όπως ορίζεται αυτή, για την ΑΕΚ και στο μπάσκετ αυτό σημαίνει και τίτλους…) διαμορφώνει το μαζικό υποσυνείδητο.
Αλλά, αυτά τα ξέρουμε και προχωράμε με βάση τα δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί. Φέτος η ΑΕΚ θα προσπαθήσει να βάλει τις βάσεις για μία εκτόξευση τα επόμενα χρόνια. Βασικό ζητούμενο, για να το πω όσο πιο απλά γίνεται, είναι να διατηρήσει το περσινό της αγωνιστικό επίπεδο από την αρχή της σεζόν και σταδιακά να το αυξάνει. Γιατί, δυστυχώς, αν η ΑΕΚ κινηθεί στα περσινά επίπεδα, που δίχως καμία αμφιβολία ήταν από τα καλύτερα των τελευταίων χρόνων, φέτος θα δυσκολευτεί και σε Ελλάδα και Ευρώπη, για να διατηρήσει τα περσινά της “κεκτημένα”. Οι λόγοι είναι γνωστοί. Ο εγχώριος ανταγωνισμός έχει ήδη αυξηθεί πάρα πολύ εξαιτίας της Θεσσαλονίκης. Ενώ και στην Ευρώπη υπάρχουν ομάδες που η Ένωση πρέπει να κάνει το τέλειο παιχνίδι (ή και τα τέλεια παιχνίδια) για να τις αφήσει πίσω. Το έκανε, βέβαια, με Μπανταλόνα και Μάλαγα την περασμένη άνοιξη, αλλά ένα επτάλεπτο με τη Ρίτας ήταν αρκετό να μας θυμίσει πόσο στυγνό άθλημα μπορεί να γίνει το σύγχρονο μπάσκετ… Σε κάθε περίπτωση, καλώς ο λαός μας λέει και επιμένει σε αυτό “φρέσκα κουλούρια”…. Δεν νομίζω κανένας στην ΚΑΕ ΑΕΚ να έχει κολλήσει στα όσα έγιναν σε εκείνο τον τελικό. Μονάχα ως πείσμα και υπενθύμιση για να πάρει η ομάδα φέτος “το αίμα της πίσω” μπορεί να γίνει μία σχετική αναφορά και για τίποτα άλλο…
Αυτό που πρέπει να έχει κυρίως στο νου του ο Ντράγκαν Σάκοτα από την πρώτη στιγμή που πάτησαν οι παίκτες του στο παρκέ για την πρώτη προπόνηση (την περασμένη Τρίτη) είναι να πιάνει η ομάδα το ταβάνι της με σταθερότητα. Δηλαδή, να το βρίσκει ολοένα και περισσότερο, από αγώνα σε αγώνα, από εβδομάδα σε εβδομάδα, από μήνα σε μήνα, έτσι ώστε κάποια στιγμή έγκαιρα να γίνει η καλή απόδοση αυτοματοποιημένη πρακτική. Σε άμυνα και επίθεση, σε ατομική και συλλογική ικανότητα, στο σωστό διάβασμα των αντιπάλων (και πριν τα ματς και κατά τη διάρκειά τους), στη φυσική κατάσταση, στο ρυθμό στο (συντριπτικά) μεγαλύτερο κομμάτι κάθε αγώνα, και πάει λέγοντας. Τότε πραγματικά θα καταλάβει ο ίδιος ο κόουτς τι ψάρια πιάνει η ομάδα, τι μπορεί να περιμένει στο υπόλοιπο της σεζόν, τι να διεκδικήσει με ρεαλιστικές πιθανότητες, πού χρειάζονται διορθώσεις και πού το πράγμα θα παραμείνει ” εσαεί” (μέχρι το τέλος της σεζόν) “αδιόρθωτο”, άρα θα χρειαστεί μπάλωμα κάλυψης, ποιοι θα πρέπει να αποχωρήσουν και ποιες προσθήκες θα πρέπει να γίνουν…
Ίσως περισσότερο κρίσιμο και από το τι θα κάνει η ομάδα στη φετινή σεζόν να είναι το αν θα γίνει δεχτή στο NBA Europe. Αν φερειπείν ο τρόπος “πρόκρισης” είναι ο αγωνιστικός (και όχι η εξασφάλιση του σχετικού πακέτου των διαθέσιμων licenses), τότε η σημασία αυτόματα υπερτριπλασιάζεται. Σε κάθε περίπτωση, με τους σχεδιασμούς που έχει κάνει ήδη ο κόουτς Σάκοτα μέσα στο μυαλό του, η ΑΕΚ φέτος θα μπορεί να είναι αρχικά ευπαρουσίαστη, δευτερευόντως να πείσει (όπως έκανε πέρυσι…) την εγχώρια και διεθνή πιάτσα πως δικαιούται να έχει η ίδια φιλοδοξίες, αλλά και να προβληματίζει πολύ τους αντίπαλους προπονητές και να αναγκάζει τα social media να της κάνουν συχνά αφιερώματα “χρησιμοποιώντας” την για να διαδώσουν το άθλημα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της οικουμένης, όπως γίνεται με κάθε καλή ομάδα του FIBA Champions League εδώ και αρκετά χρόνια πια.
Οι δύο σεσημασμένοι για πολλά, Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός, και οι δύο υπερφιλόδοξοι του Βορρά, δεν (πρέπει να) τρομάζουν την ΑΕΚ. Για την ακρίβεια τη νέα ΑΕΚ που έρχεται σύντομα, κατά πάσα πιθανότητα, στις οθόνες και στα παρκέ… Θα τους μελετήσουμε παράλληλα με τη δουλειά που θα κάνει η ομάδα η δική μας για να είναι κομπλέ και στα μεταξύ μας ματς η Ένωση θα έχει κίνητρα για να δείξει (κατά αναλογίες, για να μην υπερβάλλουμε…) αυτό που έδειξε σε όλη την Ελλάδα πέρυσι η ποδοσφαιρική ΑΕΚ: την ΑΕΚ να μην την υποτιμάει κανείς… Ούτε στο μπάσκετ. Η ΑΕΚ στο μπάσκετ, η διοίκησή της για την ακρίβεια, ξέρει πού βρίσκεται (γιατί ξέρει να μετράει με σύνεση τους συσχετισμούς και τα μεγέθη…), ξέρει τι πρέπει να κάνει, ξέρει πως πρέπει να διαφημίσει και να παρουσιάσει σωστά το brand της Βασίλισσας, ξέρει με ποιους ανθρώπους από το εξωτερικό χρειάζεται να μιλάει, και περιμένει να ξεκινήσει η σεζόν (τρέχοντας παράλληλα και όλα τα εξωαγωνιστικά μέτωπα). Είναι μία μεταβατική σεζόν που υπό προϋποθέσεις θα οδηγήσει κατά πάσα πιθανότητα στα καλύτερα χρόνια στην ιστορία του μπασκετικού τμήματος του δοξασμένου πολλάκις συλλόγου μας… Μακάρι να αξιοποιηθεί αυτή η χρυσή ευκαιρία…
Προς το παρόν, ζητείται καλή ομάδα. Να γίνει, δηλαδή, για άλλη μία χρονιά η ομάδα κάτω από την καθοδήγηση του μαέστρου Σάκοτα (ίσως ενός από τους ελάχιστους προπονητές που διατηρήθηκε σε τοπ επίπεδο για τόσες πολλές δεκαετίες, μέσα στις οποίες το άθλημα κόντεψε να γίνει άλλο…). Υπομονή και ευχές, λοιπόν… Αν όλα πάνε καλά, κανένας δεν θα ασχολείται με αυτά που στο σήμερα απειλούν την εσωτερική ισορροπία του οργανισμού. Ακόμα και το ζήτημα της παρουσίας του άσπονδου γενικώς για εμάς Ολυμπιακού Πειραιώς στα Άνω Λιόσια (δεν θέλω να μιλήσω για αυτό, επίτηδες το αποφεύγω)… Νίκες, καλή αγωνιστική εικόνα και τα ενδιαφέροντα θα βρίσκουν και αυτά το διχτάκι, κάνοντας το πάντα μαγευτικό στα αυτιά μας “χλατς” … Ξέρουμε πολύ καλά, πως αν ο ΑΕΚτζής το Δεκέμβριο έχει πειστεί από την ίδια την ομάδα (με το αλάνθαστο αισθητήριο που πάντα έχει ο κόσμος κάθε ομάδας, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων…), τους επόμενους μήνες θα έχει το μπάσκετ στις βασικές του προτεραιότητες. Και να πάει στο κλειστό, και να δει τα ματς τηλεοπτικά αν δεν μπορεί να πάει, και να διαβάσει και να ακούσει αναλύσεις, ρεπορτάζ και γνώμες για τη μπασκετική ΑΕΚ… Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια, αλλά και τα χιόνια στα βουνά… Ο Δεκέμβριος είναι ο αντιπροσωπευτικότερος μετρητής για το ενωσίτικο μπασκετικό αισθητήριο… (Αντιστοίχως στο ποδόσφαιρο, κατά κανόνα το Νοέμβριο τα έχουμε καταλάβει όλα…)
Παρελθόν, παρόν και μέλλον της μπασκετικής ΑΕΚ
Η ΑΕΚ πρέπει ταυτόχρονα με το δικό της μέλλον να δείξει στο παρόν πως σέβεται το παρελθόν της. Ένα παρελθόν που όσοι παρακολουθούν τα δρώμενα το ξέρουν και που τώρα τελευταία έχουμε απτές αποδείξεις και εκτός ΑΕΚ. Π.χ. από το γεγονός της παρουσίας παικτών που φόρεσαν την κιτρινόμαυρη φανέλα στη λίστα των καλύτερων παικτών της σχετικά σύντομης (πια όχι τόσο σύντομης είναι η αλήθεια, καθώς τα χρόνια περνάνε…) ιστορικής διαδρομής του FIBA Champions League. H AEK έχει ήδη σημαντικό πλούτο αναμνήσεων από το θεσμό, αλλά και ο θεσμός έχει σημαντικές αναμνήσεις από την ΑΕΚ, για αυτό και την υπολογίζει (και την αναδεικνύει παράλληλα) ως μία διακριτή και σημαντική παρουσία που αναβαθμίζει το ίδιο το κύρος και το επίπεδό του… Όλα αυτά που έφεραν πριν λίγο καιρό στην ΑΕΚ τον Ντέρικ Ουίλιαμς και τον ” ανάγκασαν” (μέσα σε εισαγωγικά το ανάγκασαν) να πει τα εξής: «Ήταν μία εύκολη απόφαση για εμένα να πω το ναι στην πρόταση που δέχτηκα και να υπογράψω στην ΑΕΚ. Έρχομαι σε μία ομάδα με σπουδαία ιστορία, με παθιασμένους οπαδούς και με μεγάλες φιλοδοξίες. Ένιωσα ότι αυτή ήταν η κατάλληλη ευκαιρία για να κάνω το επόμενο βήμα στην καριέρα μου, να συνεχίσω να αγωνίζομαι σε υψηλό επίπεδο και να γίνω μέρος σε κάτι ξεχωριστό». Και, μάλιστα, ο παίκτης δεν παρέλειψε να αναφερθεί στις ίδιες δηλώσεις και στην προοπτική της ένταξης της ΑΕΚ στο ΝΒΑ Εurope… Αυτά όλα δεν τα είπε γιατί τον έβαλαν να τα πει, αλλά γιατί τα ήξερε από πριν και τα πιστεύει… Ε ας τα πιστέψουμε και οι ίδιοι οι ΑΕΚτζήδες…
Φρανκ Μπάρτλεϊ, Ραϊκουάν Γκρέι, Ντούσαν Σάκοτα, Κιθ Λάνγκφορντ, Ταϊρίς Ράις, Μάικ Γκριν, Χάουαρντ Σαντ-Ρος, Βινς Χάντερ και Τζόρνταν Θίοντορ είναι ονόματα που θυμίζουν πολλά καλά πράγματα στους Ενωσίτες (και όχι μόνο σε αυτούς…) μπασκετόφιλους: τίτλο, τελικούς, νίκες, προκρίσεις, ματς που γράφτηκαν στις μνήμες, υπερπροσπάθειες, ποιότητα, ικανότητα, πάθος, δύναμη, μπασκετική νόηση, πανηγύρια, highlights και πάει λέγοντας… Και κάτι μας λέει πως από εδώ και πέρα έρχονται τα πολύ καλύτερα, αρκεί η Ένωση να εισαχθεί στο ΝΒΑ Europe….
