Είμαστε ακόμα στην αρχή του πρότζεκτ

Είδα τον εντός έδρας αγώνα της ΑΕΚ με τη Λέφσκι σε ένα εκπληκτικό καφενείο (από τα παλαιότερα στη χώρα) στην Τρίπολη. Και δεν χρειάστηκε καν να σηκώσω τα χέρια ή να φωνάξω. Σε καμία χρονική στιγμή, γιατί από την αρχή η Ένωση μας έβαλε στο νόημα… Παρά, μετά το 3-0, γεμάτος ικανοποίηση να ψελλίσω ΑΕΚάρα, κοιτώντας με περηφάνεια τα βλέμματα των γύρω μου που είτε ήταν ΑΕΚ, είτε υποστήριζαν κάποια άλλη ομάδα, έβλεπαν με θαυμασμό την (εκείνο το βράδυ…) αρμάδα του Μάρκο Νίκολιτς…

Είμαι σίγουρος πως αν μπορούσα να πεταχτώ νοητά στη Σόφια, θα έβλεπα ακόμα και τον πιο ένθερμο φίλο της Λέφσκι να κοιτάει με σεβασμό την ομάδα με τις κιτρινόμαυρες ρίγες στη φανέλα και να εύχεται κάποια στιγμή σύντομα και η ομάδα του να παίζει έτσι… Ξέρετε, όπως παρατηρούμε κι εμείς οι Ενωσίτες τις άλλες ομάδες, τις αντιπάλους της ΑΕΚ, έτσι μας κοιτάνε και αυτές και οι άνθρωποί τους. Και νομίζω πως από πέρυσι τον Αύγουστο δύσκολα να βρεις σοβαρό φίλο ομάδας που αντιμετώπισε την ΑΕΚ και να μην σκέφτηκε καλά πράγματα για την πρωταθλήτρια (από τον περασμένο Μάιο) Ελλάδας… Μία ΑΕΚ που απέναντι στη Λέφσκι στο δεύτερο μεταξύ τους ματς έπαιξε πραγματικά σαν πρωταθλήτρια Ελλάδας, τιμώντας και τον εαυτό της, και τους υποστηρικτές της, και τη χώρα που εκπροσωπεί ως κορυφαία κατά τεκμήριο ομάδα (εδώ και πολλούς μήνες…).

Όμως, δεν θέλω να σταθώ στα γεγονότα του ματς. Αυτά μιλάγανε από μόνα τους και κυρίως έδωσαν το μικρόφωνο στις εντυπώσεις που διαμόρφωσε μέσα του ο καθένας που είδε το ματς. Πιο τυχεροί, φυσικά, όσοι συνέβαλαν στη δημιουργία της καυτής ατμόσφαιρας στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας, αλλά με τέτοια ΑΕΚ πάνω στο γρασίδι ήταν άραγε λιγότερο τυχερός ένας που έβλεπε τηλεοπτικά το ματς; Υποπτεύομαι πως και ραδιοφωνική να ήταν η λήψη των πληροφοριών, ο κάθε ακροατής θα καταλάβαινε πως είχε να κάνει με μία ΑΕΚ που δεν αστειευόταν καθόλου, που ήταν πανέτοιμη να επιτελέσει το ρόλο της, και να μετατρέψει (δεν το λέω ειρωνικά, αλλά σκωπτικά) τη Λέφσκι σε Ηρακλή, και τον επαναληπτικό σε ματς προετοιμασίας για τη Ρεάλ, τη Σίτυ, τη Μπορούσια Ντόρτμουντ κοκ.

Για όλα όσα είδαμε με τη Λέφσκι η βασική αιτία είναι το αρχικό πλάνο και οι άνθρωποι που το σκέφτηκαν έγκαιρα, το υλοποίησαν και το στήριξαν με κάθε διαθέσιμο τρόπο. Αποδεικνύοντας αυτό που εδώ και καιρό οσμίζονται πολλοί: πως ο κ. Μάριος Ηλιόπουλος είναι ένα τεφαρίκι που δεν το περίμενε κανένας και έχει εξελιχθεί (σε αυτό που λέμε σε άλλους τομείς) στον “καταλληλότερο”, δίχως καμία αμφιβολία… Η ΑΕΚ του 4-0 με τη βουλγάρικη ομάδα προέκυψε έγκαιρα, και όχι την ώρα και στο μέρος του ματς… Όλα εδώ και πολύ καιρό τσουλάνε καλά, βάσει προγράμματος και με στυλοβάτες που και όρεξη έχουν, και ικανότητα, και ξέρουν να διαλέγουν συνεργάτες κάθε διαλογής… Βιώνουμε μία πολύ καλή εποχή για την ΑΕΚ και το αρκετά αισιόδοξο είναι αυτό που τόνισε στις δηλώσεις του ο Σέρβος μαέστρος: είμαστε ακόμα στην αρχή του πρότζεκτ… Μεταξύ σοβαρού και αστείου, είμαστε σε μία εποχιακή συγκυρία που η ΑΕΚ και ο ΟΦΗ “κεντάνε”, ο Παναθηναϊκός δημιουργεί προοπτική αλλά θα ψάχνεται για καιρό, ενώ Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ (για διαφορετικούς λόγους ο καθένας) έχουν υπαρξιακής υφής προβληματισμούς που για χρόνια δεν είχαν… Σε περιπτώσεις όπως αυτές των Πειραιωτών και των Θεσσαλονικιών το πιο δύσκολο είναι να εθιστείς στην ιδέα του καινούριου καμβά και όχι το να βρεις λύσεις. Και θα δούμε τους επόμενους μήνες αν οι σχετικές υποψίες μου θα είναι εύστοχες ή λάθος…

Πρακτικά, αυτό σημαίνει πως στην Ένωση περιμένουν ακόμα μεγαλύτερη βελτίωση τους επόμενους μήνες, όσον αφορά στο αγωνιστικό βεληνεκές. Έρχονται τώρα στη League Phase του UEFA Champions League (που αποτελεί την ελίτ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου) μεγαθήρια του παγκόσμιου φουτμπόλ. Τεστ μεγάλα, ιστορικά, των υψηλότερων απαιτήσεων, και αρκετά επικίνδυνα για την Ένωση. Αλλά, πιστεύω κάτι ακράδαντα: ο νους του Νίκολιτς είναι εγγύηση πως κάτι καλό μπορεί να βγει. Δεν το οριοθετώ αυτό το καλό… Αλλά, ο τύπος (επιτρέψτε μου να τον αποκαλέσω έτσι…) που δίνει ρεσιτάλ στον “κιτρινόμαυρο” πάγκο είναι σε θέση να τεμαχίσει το χρόνο, να αμβλύνει τις δυσκολίες, και να δώσει στο ρυθμό μορφή που μπορεί να είναι ελέγξιμη από τους παίκτες του περισσότερο από όσο θα το πετύχαιναν οι περισσότεροι άλλοι προπονητές που θα είχε υποθετικά η ΑΕΚ στον πάγκο της. Λαθεύω; Ίσως στην πράξη η εκτίμησή μου να πέσει έξω και η (ποδοσφαιρική) σφαλιάρα να πέσει σύννεφο.. Αλλά, χαίρομαι που αυτές τις μάχες θα τις δώσει η πρωταθλήτρια Ελλάδας έχοντας για προπονητή τον Νίκολιτς… Και ο νοών νοείτω θαρρώ…

ΥΓ. Βλέπω φερειπείν τις δυσκολίες του Νίστρουπ στον Παναθηναϊκό και καταλαβαίνω για πολλοστή φορά πόσο δύσκολο είναι να προσπαθεί ένας προπονητής που έρχεται σε ένα ξένο για αυτόν περιβάλλον να φτιάξει ομάδα με βάσεις, έχοντας μάλιστα και το μαχαίρι στο λαιμό καθώς ένας καλοκαιρινός ευρωπαϊκός αποκλεισμός δεν θα ήταν απλή ναρκοθέτηση του έργου, αλλά “ανατίναξη γέφυρας” στη σχέση του με τον ψυχισμό της διοίκησης και των οπαδών της ομάδας του… Όμως, ας μη το λησμονούμε αυτό εμείς οι ΑΕΚτζήδες…, ο Αλμέιδα πριν τέσσερα καλοκαίρια και ο Νίκολιτς πέρυσι τα κατάφεραν περίφημα! Με τη μία και αρκετά πειστικά… Και ξέρετε κάτι; Εξαιτίας του μονόπλευρου τρόπου παιχνιδιού που εφαρμόζει ο Ματίας Αλμέιδα ως προπονητής ήταν πιο εύκολο να αφομοιωθούν τα θέλω του από τους παίκτες του και πιο γρήγορα. Αντιθέτως, τα εγκεφαλικά κόλπα του Νίκολιτς θεωρώ πως χρειάζονται και κάποιο χρόνο, και κατάλληλη χρήση των αυξομειώσεων στις εντάσεις (για να μπορεί να πάρει η ομάδα καλοκαιρινές προκρίσεις, δίχως να βάλει σε κίνδυνο την υπόλοιπη σεζόν…), και πάνω από όλα έξυπνους ποδοσφαιριστές… Το γεγονός πως ο Νίκολιτς κάθε καλοκαίρι προετοιμάζει και παρουσιάζει την κατάλληλη για την περίσταση ΑΕΚ, τα λέει όλα για την προπονητική του αξία και τεχνοτροπία, αλλά και για τη μέθοδο με την οποία διαλέγει την ενίσχυση του έμψυχου δυναμικού της ομάδας του. Τελεία και παύλα, ΑΕΚ είσαι κάβ.α…