Απολαυστικό σαββατόβραδο με βιολί τον Μάγερ

Για να είμαι ειλικρινής, το παιχνίδι το περίμενα πολύ πιο δύσκολο. Κάτι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, κάτι το επερχόμενο ευρωπαϊκό παιχνίδι και κάτι ο αντίπαλος, με είχαν σε κάποια χοντρή αμφιβολία. Όμως η πραγματικότητα ήταν τελείως διαφορετική, και μάλιστα κατέληξε να είναι κι υγιεινός περίπατος. Εμείς δηλαδή τον κάναμε.

Δύσκολα μπορείς να βρεις ψεγάδια χθες. Ήταν όλοι εκεί που έπρεπε. Τα πλάγια μπακ με τις αμυντικές τοποθετήσεις τους αλλά και τις επιθετικές πλαγιοκοπήσεις. Το κεντρικό δίδυμο, που όποτε χρειαζόταν έκοβε αλλά και προωθούσε το παιχνίδι. Το αχαλίνωτο τρέξιμο στο κέντρο και το βιολί του Μάγερ. Και μπροστά οι killers, με πρεσάρισμα κι εκτελεστική δεινότητα. η ΑΕΚ ήταν μια ομάδα χάρμα να την βλέπεις.

Μπήκε και στρίμωξε αμέσως τον Άρη στα σχοινιά. Στο πρώτο ημιχρόνιο και για ένα σαραντάλεπτο, τον σφυροκόπησε με παιχνίδι από παντού, χωρίς να κινδυνεύσει πίσω. Είχε μια θαυμάσια ισορροπία στην επιθετική της ανάπτυξη και στην αμυντική, είτε ατομική είτε ομαδική λειτουργία. Με μπροστάρη τον Γκατσίνοβιτς, που χθες έτρεξε για πολλούς και θυσιάστηκε στον βωμό της ομάδας.

Στο δεύτερο μέρος κάπως το πλάνο άλλαξε αφού θα έπρεπε και διαχείριση δυνάμεων να γίνουν αλλά και να γίνουν εκμεταλλεύσιμοι οι χώροι που μοιραία θα άφηνε ο αντίπαλος. Και γίνανε ξανά όλα τέλεια με την βασική ομάδα αλλά και με τις αλλαγές που έκανε ο Νίκολιτς. Κι όσο προχωρούσε ο χρόνος, τόσο βρισκόντουσαν οι ευκαιρίες για γκολ, αμφισβητούμενα πέναλτυ κι ακυρωθέντα τέρματα. Φυσικά σε δυό περιπτώσεις κινδυνέψαμε κι εμείς, ελέω ατομικών λαθών αλλά εκεί η τύχη μας χαμογέλασε, χωρίς φυσικά να αισθανθούμε άγχος για την τελική επικράτηση. Στη συνολική εικόνα, δεν νομίζω ότι εδικαιούτο ο Άρης γκολ της τιμής.

Ένας Άρης, που με εντυπωσίασε με το ύψος που διαθέτει και που νομίζω ότι θα κάνει ζημιές. Μπήκε για να πάρει κάτι αλλά μάλλον δεν υπολόγισε σωστά την ανάγκη που είχαμε χθες να συνέλθουμε από την γκέλα με την Κηφισιά καθώς και τη δυναμική του γηπέδου. Όπως δεν υπολόγισε σωστά και την απόδοση των παικτών, που άγγιξαν πολλή ψηλή βαθμολογία. Δυσκολεύομαι να βρω κορυφαίο. Διότι πράγματι ο Γκατσίνοβιτς έπεσε στη μάχη, αλλά σπουδαίος ήταν κι ο Ρότα με τον Πήλιο, όπως κι ο Βιτάλις με τον Μαρίν – τεράστιο το λάθος του στο γύρισμα πάρε βάλε προς τον βιαστικό παίκτη του Άρη -, ο Μάγερ αλλά κι ο σούπερ σκόρερ Βάργκα. Αυτός μάλλον βγαίνει και mvp του παιχνιδιού.

Όπως mvp χθες ήταν κι ο Νίκολιτς, διότι με τις αλλαγές του και χωρίς να αλλάξει τη φιλοσοφία του, άλλαξε το τέμπο και ρούμπωσε τον συμπαθή Γρηγορίου. Και δικαιώθηκε βέβαια, όχι μόνο διότι σκόραραν οι Ζίνι και Κοϊτά, αλλά διότι μπήκαν στο παιχνίδι καινούργια χαρακτηριστικά τα οποία ήταν απρόσμενα για τον Άρη. Και δεν μιλάμε για μια απλή νίκη. Μιλάμε για συντριβή του αντιπάλου, αν σκεφτούμε ότι έχουμε πάρα πολλές τελικές την ώρα που υποτίθεται ότι δεχόμασταν πίεση.

Μπράβο λοιπόν στην ομάδα και στο τεχνικό τημ και μακάρι να έχουμε ανάλογη συνέχεια την Τρίτη και γενικώς. Ο Νίκολιτς έκανε το απαιτούμενο rotation, κι άρα θα μπορεί στην Ευρώπη να πολεμήσει. Ξεκούρασε βασικούς ενώ έδωσε και λεπτά συμμετοχής σε αυτούς που μοιάζει να υπολογίζει. Απλόχερα συγχαρητήρια λοιπόν κι άξια μπράβο σε όσους μας χάρισαν ένα απολαυστικό σαββατόβραδο με νίκη που είχαμε χρόνια να δούμε.

ΖΗΤΩ Ο ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ