Πρέπει να κάνει από πολύ νωρίς βαθμοθηρία

Θα ξεκινήσω κάπως σκωπτικά το σημερινό σχόλιο μήπως το ελαφρύνω (μέσα μου…) το πράγμα… Παρέμεινε αήττητη η ΑΕΚ, απλά δεν νίκησε. Κόβω την πλάκα. Η βαθμολογία μιλάει από μόνη της και η διαφορά των 4 βαθμών από τον πρωτοπόρο (και υπό εξέλιξη στη δημιουργία της ισχύος του, και εντός και εκτός γηπέδων) Παναθηναϊκό είναι η μόνη πραγματική ουσία. Στη δημιουργία της οποίας συνέβαλε και το κυριακάτικο 1-1 της ΑΕΚ στην έδρα του Αστέρα Τρίπολης… Σκορ που είναι επαχθές γιατί δημιούργησε απόσταση από την κορυφή, αλλιώς θα ήταν απλά ένα (ακόμα) αγωνιστικό καμπανάκι…

Δεν νομίζω πως είναι πολλές οι φορές που έρχεται αγώνας της ΑΕΚ στην Τρίπολη και λέμε πως θα περάσουμε “αέρα πατέρα” από την Τρίπολη… Και δεν περνάμε κιόλας έτσι, ακόμα και στις περισσότερες νίκες της Ένωσης εκεί… Η Τρίπολη είναι πάντα ένα μεγάλο εμπόδιο, όχι μόνο για την ΑΕΚ. Για να είμαστε και ακριβείς, δεν σημαίνει πως όποια ομάδα περνάει από την Τρίπολη πως θα πάρει στο τέλος το πρωτάθλημα, αλλά ούτε και πως αν χάσεις βαθμούς εκεί πως δεν θα το πάρεις. Η Τρίπολη, σαν έδρα, είναι μία ειδική περίπτωση και συντηρείται αυτή η μενταλιτέ για πολλά χρόνια, έτσι ώστε να μπορούμε να μιλάμε ατύπως για “μία σταθερά του πρωταθλήματος”. Είπαμε και παραπάνω πως η ΑΕΚ δεν περνάει καλά εκεί συνήθως, ακόμα και όταν νικάει. Τώρα και δεν πέρασε καλά, και δεν νίκησε…

Τις χρονιές που ο Αστέρας είναι καλά (έως πολύ καλά), τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα για την Ένωση εκεί πέρα (εδώ να διαχωρίσουμε πως άλλο πράγμα είναι το ¨είναι καλά ο Αστέρας” σε όλη τη σεζόν και άλλο στο ετήσιο μεταξύ μας ματς). Γιατί δεν έχεις απέναντί σου μονάχα μία ομάδα που αμύνεται σωστά μέχρι το τελευταίο λεπτό, επιστρατεύοντας ομαδική συνοχή, έξυπνη τακτική, ατομικό σθένος και αντοχές, αλλά και πίστη στο σκοπό. Είναι και φαρμάκι όταν (αντ)επιτίθεται. Την Κυριακή το βράδυ ο Μπρινιόλι ξεχώρισε γιατί ο Αστέρας ήταν ικανός να τον φέρει σε δύσκολη θέση. Οι παίκτες της ΑΕΚ έκαναν λάθη, αλλά τα λάθη γίνονται κίνδυνοι μονάχα από τους ικανούς αντιπάλους… Ο Αστέρας Τρίπολης έκανε μία πολύ καλή εμφάνιση, με διακριτή πληρότητα τόσο στην ανασταλτική, όσο και στη δημιουργική πλευρά του παιχνιδιού του (όχι συνέχεια, αλλά όταν ο χώρος και ο χρόνος του έκλειναν το μάτι…), απέκτησε όσο πέρναγαν τα λεπτά της αναμέτρησης αέρα και πίστη, διάβασε την ΑΕΚ, την υποχρέωσε σε κάποια κρίσιμα λάθη, την έφερε γενικώς σε δύσκολη θέση, άντεξε με μεθοδικό τρόπο στην πίεσή της, ενώ την είχε κάνει να έχει συνέχεια στο νου της “στο κόκκινο” μην τυχόν πάθει καμία ζημιά πίσω… Αυτός είναι ο μόνος ενδεδειγμένος τρόπος για να κρατήσει μακριά από τη νίκη μία λεγόμενη μικρομεσαία ομάδα μία λεγόμενη μεγάλη, και ο Αστέρας πήρε άριστα στο συγκεκριμένο μάθημα στο οποίο εξετάστηκε…

Για μένα η ΑΕΚ έχασε τους δύο βαθμούς, κυρίως λόγω της εικόνας του Αστέρα… Τι εννοώ; Αν ο Αστέρας δεν ήταν καλός, θα αρκούσε η απόδοση της ΑΕΚ την Κυριακή να πάρει το διπλό… Αυτό πιστεύω εγώ… Η ΑΕΚ στην Τρίπολη (παρότι εννοείται πως δεν μπορούμε να μιλήσουμε επουδενί για καλή εμφάνιση…) έπαιξε καλύτερα, ήταν πιο ζωντανή, πιο ενεργητική και με περισσότερη διάθεση, από ό,τι ήταν με την Κηφισιά (σκεφτείτε πόσο μέτρια έως κακή ήταν σε εκείνο το ματς…). Όμως, το αποτέλεσμα ήταν ίδιο και πλέον αν η περσινή πρωταθλήτρια θέλει να διατηρήσει τα σκήπτρα πρέπει να κάνει από πολύ νωρίς βαθμοθηρία για να μη μείνει πίσω. Αν ο Παναθηναϊκός πάρει διαφορά, αναπτύξει ανάλογη νοοτροπία και ψυχολογία, αν τον ευνοούν όλες μα όλες οι συγκυρίες και οι συνθήκες (και φέτος φαίνεται πως τα πράγματα είναι καλύτερα σε όλους τους τομείς από ό,τι ήταν τη σεζόν 2022-2023 για την ομάδα του Γιάννη Αλαφούζου…), τα πράγματα θα είναι δύσκολα για την ΑΕΚ ως προς την υπόθεση τίτλος. Για μία ΑΕΚ που έχει μπροστά της και τις πιο δύσκολες και απαιτητικές αναμετρήσεις στη League Phase του UEFA Champions League.

ΥΓ. Επί της ουσίας η ΑΕΚ κοιτάει από εδώ και εμπρός και το πώς θα σταματήσει τις δικές της γκέλες στο πρωτάθλημα, αλλά πλέον και πού, πώς και πότε θα κάνει γκέλες και ο πρωτοπόρος Παναθηναϊκός. Από εκεί και πέρα, παρακολουθούμε με προσοχή πάντα τις δηλώσεις του Μάρκο Νίκολιτς, γιατί εκεί κρύβεται όλη η αλήθεια. Ο Σέρβος και στα καλά (που είναι πολύ περισσότερα στη θητεία του στον “κιτρινόμαυρο” πάγκο…) και στις στραβές (που δεν λείπουν, αλλά είναι πολύ λίγες…), δεν κρύβεται και σε βάζει αμέσως στο νόημα. Το θέμα είναι να μπορεί να μετατρέπει τη (δεδομένη) γνώση του σε άμεση αλλαγή των συσχετισμών… Μέχρι τώρα το έχει πετύχει. Από εδώ και πέρα; Ευκαιρία να δούμε τις αντιδράσεις τόσο τις δικές του, όσο και των ποδοσφαιριστών του…