Η ΑΕΚ έπαθε σύνδρομο… Σαχτάρ αλλά με σαφέστατα πολύ κατώτερο αντίπαλο

Αδιάφορο φυσικά το παιχνίδι και μόνο για το γόητρο, αλλά δεν παύει να είναι ντέρμπυ. Και χτίσιμο ψυχολογίας και μπόλικα άλλα, που δεν πολυφάνηκαν ούτε από την ενδεκάδα που κατέβασε ο Νίκολιτς αλλά ούτε κι από την απόδοση των παικτών, στο πρώτο μέρος. Μια ενδεκάδα περίεργη, αφού δεν καταλάβαινες ποιος θα προσποιείτο τον κόφτη στο κέντρο και ποιος θα υπερασπιζόταν τον Γιόβιτς στην επίθεση.

Και πραγματικά η ΑΕΚ στο πρώτο μέρος ήταν τραγική. Ούτε να κρατήσει τη μπάλα στο χώρο του κέντρου μπορούσε αλλά ούτε και να φτιάξει μια στοιχειώδη αντεπίθεση. Απέναντι σε αντίπαλο της πλάκας όπως τον είδα, που μόνο τρεξίματα διέθετε και βέβαια το πάθος που πάντα βγάζει η Τούμπα. Που όμως αυτά τα δύο έφταναν. Προηγήθηκε νωρίς, δεν απειλήθηκε ουσιαστικά και παραλίγο να βάλει και δεύτερο τέρμα. Αυτό το έσωσε πάνω στην γραμμή ο Μπαλαμώτης.

Που λογικά ήταν σε κάποια τρικυμία. Εδώ ήταν η μισή ομάδα, να μην είναι αυτός; Και φυσικά δεν μπορεί να μου φταίει αυτός. Μπορώ πιο καλά να μιλήσω για το στήσιμο του Νίκολιτς, που δεν είχε παίκτη να μαρκάρει στο κέντρο αλλά επίσης μπορώ να μιλήσω για τους παίκτες που παίρνανε τη μπάλα και δεν ξέρανε τι να την κάνουν. Και να έχεις και τον Γιόβιτς σε πολλή καλά δημιουργική ημέρα. Τα πλάγια μπακ να είναι χεσμένα και ο Ζίνι άφαντος. Τον Ζούμπκοφ τώρα προσπαθούν να τον πείσουν ότι κόστισε τέσσερα εκατομμύρια. Εγώ έχω πεισθεί ότι πρέπει να φορέσω γούστα κλαρωτή.

Και φόβος ρε παιδί μου, όταν βγαίνεις έξω από την Φιλαδέλφεια. Κι ανοργανωσιά και προχειρότητα και λάθη επί λαθών. Είτε με πίεση είτε χωρίς πίεση. Σαν να βλέπουμε άλλη ομάδα. Την ώρα που θεωρητικά πρέπει να χαρείς το παιχνίδι αφού βαθμολογικά δεν χάνεις και κάτι. Και να βλέπεις τον Καλοσκάμη και να κλαις το εκατομμύριο. Και να μην βλέπεις ούτε κυκλοφορία, ούτε πρεσάρισμα, ούτε αποτελεσματικό αμυντικό σχηματισμό. Σαν να έβλεπες κάτι δημόσιους υπαλλήλους που απλά ικανοποιούντο με κάποια κόρνερ. Τραγικό πρώτο ημιχρόνιο.

Όπως κατάλαβα, στο διάλειμμα πρέπει να πέσανε μπινελίκια. Εκατέρωθεν ελπίζω κι εύχομαι. Σίγουρα πιάσανε για κανά εικοσάλεπτο για την μεριά ευθύνης των παικτών. Η ΑΕΚ μπήκε μεταμορφωμένη στο δεύτερο μέρος και πήρε τα ηνία του αγώνα. Έψαξε την ισοφάριση και την πέτυχε κόντρα στη ροή του πράματος που βλέπαμε, σε μια αντεπίθεση ξεκούδουνη με την άψογη εκτέλεση του Γιόβιτς. Και μετά, έβγαλε στο τερέν αυτά που ξέρουμε και γενικά περιμένουμε. Κατοχή μπάλας, και πλουραλιστικές επιθέσεις τόσο από τον άξονα, όσο κι από τα πλάγια.

Ήταν καλή η ΑΕΚ, που έβαλε σε κάδρο τους Βίντα και Ρέλβας σαν κορυφαίους, όπως φυσικά και τον ασύγκριτο τώρα τελευταία Πήλιο. Έκανε όσα έπρεπε να είχε κάνει. Έπαιξε κυριαρχικά κι ορθολογιστικά, πίεσε, ανέκτησε τη μπάλα πάντα σε πρώτο χρόνο στις επιθέσεις του αντιπάλου, και μπήκε στην περιοχή του. Και δοκάρι είχε και αρκετές τελικές για τέτοια ενδεκάδα, που δεν απειλήθηκε καθόλου. Όμως δεν βρήκε το γκολ και υποχρεωτικά έπαθε σύνδρομο Σαχτάρ. Χωρίς όμως να παίζει με Σαχτάρ. Έπαιξε με σαφέστατα πολύ κατώτερο αντίπαλο. Που περίμενε το μοιραίο.

Και δεν ξέρω με αυτήν την αμυντική διάταξη, αν θα κράταγε πιθανό δεύτερο γκολ. Διότι η ομάδα απέδειξε ότι είναι πολλή μαλθακή. Πλέον έχουμε όλα τα δείγματα μπροστά μας. Κι αρκετό αριθμό αγώνων. Τα ίδια επαναλαμβάνονται συνεχώς. Όταν είμαστε έξω από την έδρα μας, θες λάθος επιλογές παικτών, θες λάθος στήσιμο, θες αναδιάταξη των πλανητών, μόλις φάμε ένα γκολ – υποδειγματική φυσικά η αντεπίθεση του αντιπάλου -, σα να μην υπάρχει τίποτα πριν. Σα να μην παίζαμε και να μην είχαμε κυριαρχήσει. Σα να μην θέλουμε να δεχθούμε το τυχαίο, που πάντα μπορεί να συμβεί όταν επιτίθεσαι και μοιραία αφήνεις πολλούς χώρους. Φυσικά τους αφήνεις διότι δεν έχεις σοβαρό αμυντικό χαφ. Για να μην πω ότι δεν έχεις καν.

Όμως αυτή είναι η πραγματικότητα και η μοίρα μας, η προσφυγική. Της κακομοιριάς. Διότι η ΑΕΚ, μετά το γκολ που έφαγε, εξαφανίστηκε. Κι όχι έφαγε ένα ακόμα γκολ – Σαχτάρ έλεγα; – αλλά δεν υπήρξε μέσα στο γήπεδο. Έφυγε και πήγε στα αποδυτήρια. Εξαφανίστηκε έχοντας αποδεχτεί άμεσα τη μοίρα της. Αφού δεν μας πήγε καλά, όλα θα πάνε στραβά κι ακόμα χειρότερα. Κι αυτό είναι θέμα προπονητικό αλλά και διοικητικό, που ακόμα δεν έχει μάθει μπάλα για να επιβάλει θέσεις και προτιμήσεις όταν οι από κάτω δεν μπορούν να τα βρουν. Κι εύχομαι το σημερινό αναίμακτο, να μην είναι γενική προειδοποίηση. Διότι ο επόμενος αντίπαλος είναι σιδερένια οργανωμένος, σήμερα ήταν μια της πλάκας εμπροσθοφυλακή του και μάλιστα με διαιτητή που δεν έδωσε πουθενά δικαίωμα.

Υγ. Η εικόνα του Ηλιόπουλου να μιλάει με μουλά, είναι μίνιμουμ για Αρκά.