Ανύπαρκτη, πανικόβλητη, με το γνωστό ξυλίκι μακριά από την Φιλαδέλφεια

Για όσους ξέρουν από ούζο ή οδοντόκρεμες, το παιχνίδι ήταν διαδικαστικού χαρακτήρα. Για τους άλλους, που πιστεύουν στα θέσφατα, ασφαλώς και θα ήταν σοκ. Για τους υπόλοιπους, απομένουν οι τεχνικές αναλύσεις, το ιστορικό ρεκόρ κι όποια άλλη παπαριά μπορεί να σκαρφιστεί ο ανθρώπινος νους. Τύπου ότι ανεστήθη ο Λάζαρος αλλά δεν ξέρουμε πού πήγε για να πληροφορήσει την επιστήμη τι είδε εκεί που πήγε και λοιπά κουραφέξαλα.

Στα αποδυτήρια της ΑΕΚ γίνεται της πουτάνας και φυσικά δεν θα ψάξω εγώ να βρω ποιος μαλώνει με ποιον. Αυτά είναι καθήκοντα των reporters. Που λέει ο λόγος. Διότι όλοι αυτοί πληρώνονται για να μην μιλάνε. Εγώ όμως που πληρώνω, λέω απλά : Ήττα από έναν αστείο ΠΑΟΚ, ήττα από έναν αστείο Παναθηναϊκό, εντάξει για την Ρεάλ θα είναι μία γιορτή, και πάμε για εσωστρέφεια. Και για τα εξής καταγεγραμμένα γεγονότα : Δεν του πήρες του παιδιού τον Κάνγκουα και πείσμωσε. Και μαλακίζεται ίδια με τον Ηλιόπουλο. Δεν θέλω δεξί μπακ, δεν θέλω αριστερό και δεν θέλω στόπερ. Ξέρεις πόσο εύκολα ένας έξυπνος άνθρωπος γίνεται αυτοκαταστροφικός;

Μπορεί και να μην ξέρεις, αλλά πες μου για την ενδεκάδα χθες. Άσε τον ΠΑΟΚ, τον είπανε αδιάφορο παιχνίδι, διότι θα μέναμε στην τετράδα. Παιδιά, τα καλά νέα είναι ότι και χθες είμαστε στην τετράδα. Μήπως αυτός είναι ο στόχος; Και χθες αδιάφορο ήταν, αφού τα μυαλά όλων στον Μουρίνιο και στο τραγούδι μας. Και της Ρεαλ το φόβητρο. Ρε μαλάκα, σταμάτα επιτέλους και σκέψου. Ένας καραγκιόζης φουκαράς είσαι που κυκλοφορείς στον ποδοσφαιρικό πλανήτη. Και συνεχώς χάνεις.

Και δεν υπάρχεις στο γήπεδο. Άσε τον τίποτα, που λέγεται Ρότα και χαρίζει την βιονικότητα του σε πιθανό ραντεβού με τον Αλαφούζο. Είναι μόλις η αρχή, μετά τι κάνεις; Πού είναι το κέντρο; Ποιος είναι στο κέντρο; Ποιος πρεσάρει, ποιος κρατάει μπάλα, ποιος κάνει τι; Υπάρχει κάποιο πλάνο; Υπάρχει κάποιο σχέδιο; Από που επιτιθέμεθα; Σε ποια πλευρά χτυπάμε; Υπάρχει κάποιο διάβασμα του αντιπάλου; ΠΟΥ ΞΑΝΑΛΕΩ, ΠΑΙΚΤΙΚΑ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΕΙΧΕ. Μια αστεία ομάδα ήταν.

Φυσικά, με την έριδα που υπάρχει μέσα στον οργανισμό μας και με την εντελώς ανιδεότητα περί μπάλας που έχει η διοίκηση, ξαφνικά θα παίξει κι ο Γκεοργκίεφ χωρίς αγωνιστικά λεπτά από την Τούμπα, φυσικά θα παίξει ο Μάγερ παντού και πουθενά, και φυσικά η ομάδα θα καταλήξει με ένα μόνο χαφ κι οκτάρι τον Κοϊτά. Μιλάμε για μπάχαλο, είτε επίτηδες είτε διότι ο προπονητής έχει πλέον εκρήξεις στο κρανίο του, κι όντας αυτοκαταστροφικός τα κάνει όλα κούγκι. Κι αυτή ήταν η ΑΕΚ σήμερα.

Ανύπαρκτη. Πανικόβλητη και φυσικά αποδίδοντας το γνωστό ξυλίκι μακριά από την Φιλαδέλφεια. Που τρέμει κι έχει κορυφαίο παίκτη της τον Πήλιο, άντε και τον Μουκουντί, την ώρα που χάνει το πρώτο μέρος με κάτω τα χέρια και με δεκάδες τελικές να συντρίβεται, ενώ στο δεύτερο μέρος προσπαθεί να δικαιολογήσει την παρουσία της αποφεύγοντας πιθανή καταστροφή. Με Μάνταλο μέσα, η ομάδα του champions league. Εγώ θα ντρεπόμουνα προσωπικά να εμφανίζω ένα μπουρδέλο και να το ονομάζω ομάδα επιπέδου.

Όλα ήταν ατομικά. Εμένα μου μοιάζει ότι ο Νίκολιτς έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά και κάνει μαλακίες είτε επειδή δεν έχει παίκτες, είτε επειδή είναι εμπαθής, είτε επειδή δεν μπορεί να παίξει άλλο σύστημα. Στην ΑΕΚ μου μοιάζει αυτό. Διότι οι διεθνείς πληροφορίες μου, μιλάνε για πανέξυπνο που είναι κι ευπροσάρμοστος. Πράμα που δεν το βλέπω εδώ. Εδώ που βλέπω ένα ναυάγιο, που εξαφανίζεται μακριά από την Φιλαδέλφεια ακόμα κι αν η απόσταση είναι μέχρι το ΟΑΚΑ. Και που χθες, η φανέλα της ΑΕΚ γλύτωσε μια ιστορική πεντάρα. Και με μία διαιτησία, τέλεια. Αυτή που ανάγκασε τον Μάγερ να πάει στον πάγκο.

Υγ1. Η τύχη πάντα βοηθάει τους καινούργιους στην αρχή. Μετά πρέπει και κάτι να μάθεις, Ηλιόπουλε.

Υγ2. Όσο δεν έχεις ταχυδύναμη στο κέντρο, τόσα γαμήσια και θα τρως. Τα τρως που τα τρως, δεν δοκιμάζεις και μία αλλαγή συστήματος; Άει στο διάολο βλάκα.

Υγ3. Το να φωνάζει ο Νίκολιτς στον Γκεοργκίεφ, είναι ουκ ανδρός σοφού.