Αναστεναγμός ανακούφισης

Το φοβόμουνα το παιχνίδι χθες. Δεν είναι κι εύκολο μα κατεβείς από τα αστέρια ή το καλάμι, ό,τι θέλετε βάλτε. Και λίγη κούραση και λίγο rotation, δεν μπορώ να πω ότι αισθανόμουνα κι απόλυτα σίγουρος. Χώρια που από το πρωί θυμόμουνα μια παλιά κηδεία από τον Λεβαδειακό με διαιτητή έναν Κούτρη…

Με βάση το τελικό αποτέλεσμα, τζάμπα ήταν οι φοβίες μου. Με βάση όσα είδαμε στο γήπεδο, δεν ήταν καθόλου τζάμπα. Διότι η ομάδα μπορεί να είχε μια κατοχή μπάλας, ειδικά στο πρώτο ημιχρόνιο, όμως ήταν τρομερά φλύαρη και πολλή μαλθακή. Και οι λόγοι γνωστοί : Μάνταλος και Χριστακόπουλος – για τον οποίον θέλω να πω, ότι δικαίως έπαιξε κι έπαιξε και πάρα πολύ καλά. Όμως υπήρχε ατολμία κι όχι σκληρό μέταλλο. Δώστου κύριε Νίκολιτς κάποια λεπτά σε παιχνίδια που η μπάλα είναι πιο ελαφριά.

Η ομάδα λοιπόν κυριαρχούσε στον αγωνιστικό χώρο, όμως δεν μπορούσε να έχει μια καλή τελική κατάληξη. Πελαγοδρομούσε ο Μάνταλος με τον Μάγερ κι ο Κοϊτά μονίμως φαινόταν μπλεγμένος με το μυαλό του και τους αντίπαλους αμυντικούς. Συνέχεια κακαρίσματα και πισωγυρίσματα της μπάλας, και ουσία μηδέν. Απέναντι σε έναν αντίπαλο φουλ αμυντικό, που έψαχνε κάποια καλή αντεπίθεση.

Τελικές είχαμε μεν αλλά όχι με την αποφασιστικότητα να τις τελειώσουμε. Βγήκαν αυτές, είτε με παιχνίδι από τον άξονα, είτε με πλαγιοκοπήσεις. Υπήρχε κέφι μεν αλλά όχι αυτό το χορευτικό μετουσίωμα. Και λίγη κίνηση. Νομίζω δεν ήταν καλός ο Μάγερ κι ο Μαρίν ιδιαίτερα. Οπότε με τα μαλθακά που ανέφερα και με το λογικό ντεφορμάρισμα των τελευταίων, το γκολ δεν ήρθε, κι ακόμα χειρότερα, φάγαμε και μια γκολάρα που έφερε μπόλικα σύννεφα στο γήπεδο, που κι αυτό είχε μείνει στην Τετάρτη.

Ευτυχώς η ισοφάριση ήρθε με το ξεκίνημα του δεύτερου μέρους. Στο διάλειμμα είχε γίνει η αλλαγή του Χριστακόπουλου με τον Γκατσίνοβιτς – απόλυτα σωστή αλλαγή κι ελπίζω να εξήγησε ο Νίκολιτς στον μικρό για ποιο λόγο βγαίνει -, ο οποίος πραγματικά άλλαξε όλη την ορμή της ομάδας είτε επιθετικά, είτε αμυντικά. Ο προπονητής επικρίθηκε στην εξέδρα για την αλλαγή αυτή – κύρια για το ψυχολογικό του παίκτη -, όμως ήταν απόλυτα σωστή. Δεν μπορώ να πω ότι αυτή η αλλαγή έφερε την ισοφάριση όμως σίγουρα έφερε μεγαλύτερη δύναμη και σιγουριά στα δεξιά. Διότι ο Γκατσίνοβιτς πέρασε στους διακριθέντες είτε με τις πάσες του, είτε με τη σέντρα του στο δεύτερο γκολ, είτε με τα μαρκαρίσματα του που του έφεραν και μία κίτρινη κάρτα.

Οπότε η ΑΕΚ γύρισε το παιχνίδι κι επαναπαύθηκε πάλι. Που λέει ο λόγος. Τα χαφ δεν ήταν καλά χθες και παρόλο που ανέβηκε ελαφριά ο Γιόβιτς μετά το πέναλτυ, φαινόταν ότι δεν υπάρχει σιγουριά, καλό κράτημα της μπάλας και καλή μεταβίβαση για το κλείδωμα του αγώνα. Και βέβαια σε αυτό συνέβαλε κι ο Νίκολιτς, που ενώ έβαλε σωστά τον Βιτάλις στη θέση του τραγικού Μάνταλου, δεν διάβασε σωστά τους άλλους και δεν θωράκισε το παιχνίδι. Ο Μάγερ φώναζε ότι ήταν κατάκοπος και παίζοντας από δεξιά, έδινε την ευκαιρία στον αντίπαλο να βαράει από εκεί και να δημιουργεί ρήγματα κι επικίνδυνες καταστάσεις.

Μετά ήρθε και η κόκκινη στον Μαρίν, που ακολούθησε δύο απανωτές κίτρινες, οπότε μπήκε ο Αριάγκα για να μαζέψει το κέντρο ανασταλτικά. Κάτι έκανε όμως δεν έβαλε μυαλό στον προπονητή, που εξακολουθούσε να ακροβατεί ανάμεσα στην κούραση και στην κάκιστη αμυντική λειτουργία, παρέα με την ολιγωρία του να βάλει και τον Καϊρίνεν και τον Κουτέσα. Μέχρις ένα σημείο τον καταλάβαινα, από ένα σημείο και μετά, άρχισα να τον βλέπω ξεροκέφαλο και κολλημένο. Ειδικά όταν ήμασταν με δέκα παίκτες και τρώγαμε φάσεις από τον Λεβαδειακό.

Και τελείωσε το παιχνίδι με αναστεναγμό ανακούφισης. Κρίμα σαν απόηχος μετά την Τετάρτη. Όμως ας πούμε καλά με βάση και την πνευματική κούραση του Νίκολιτς, που έπαιξε με τη φωτιά και τον γλύτωσε η φανέλα μας. Αλλά κι όταν έκανε τις αλλαγές, αυτές δεν τον βοήθησαν κι οπότε μπήκε στο τριπάκι ότι κανείς δεν μπορεί να αλλάξει τη μοίρα χθες. Και ακύρωσε τις δυό τελευταίες κάνοντας τες απλά για να κάνει καθυστέρηση.

Υγ. Ο διαιτητής Μόσχου μίνιμουμ απαράδεκτος. Έχασε όλες τις κρίσιμες φάσεις κι ευτυχώς που υπήρχε var. Αποκορύφωμα το πέναλτυ στο οποίο είναι με τη μπάλα αγκαλιά και κάνει πέντε λεπτά να το καταλογίσει. Φυσικά ούτε είδε το πέναλτυ στον Μουκουντί στο πρώτο μέρος. Τη φάση του Μαρίν την είδε κίτρινη – δολοφονικό κλώτσημα – ενώ αργότερα είδε και πέναλτυ στον Αριάγκα. Αστείος διαιτητής, όνομα και πράμα.