Ψυχραιμία…
Τι ματς! Τι νίκη! Τι ανατροπή! Αυτή (μπορεί να) ειναι η ΑΕΚ! Όσα εν τέλει έκανε και πέτυχε η μπασκετική ΑΕΚ με τη Φάλκο στα Άνω Λιόσια το βράδυ της Τετάρτης πρέπει να γίνουν αντιληπτά ως η καλύτερη αφορμή για αντεπίθεση!
Εν ολίγοις και σχηματικά; Ο αγώνας που έγινε στη Sunel Arena είναι μία μικρογραφία, αλλά και μία μεγαλογραφία συνάμα, της φετινής ΑΕΚ. ΑΕΚ με τα καλά και τα άσχημά της, ΑΕΚ με υπερβολή στα καλά και στα άσχημα (από το -25 στο προβάδισμα λίγο πριν το τέλος, και από το -4 στην τελική επικράτηση…), ΑΕΚ που παλεύει, ΑΕΚ με αδυναμίες και προβλήματα αλλά και με αρετές, ΑΕΚ που τρελαίνει τον κόσμο της (γιατί τον πάει από το Βόρειο Πόλο στην Αφρική και μετά τον κατεβάζει ξανά στο Νότιο Πόλο για να τον καταλήξει τελικά σε κλίμα εύκρατο…), ΑΕΚ που νικάει και αναγκάζει το ίδιο το FIBA Champions League να μιλήσει με εγκωμιαστικά λόγια για αυτήν διαφημίζοντάς την παντού μέσω των social media!
Όμως, αυτό το 90-89 επί των Ούγγρων αποτελεί μία στιγμή στο όλον που διαδραματίζεται στη φετινή σεζόν για το μπασκετικό τμήμα της Ένωσης. Σημαντική μεν, αλλά στιγμή δε… Το παρακάτω κείμενο δεν είναι για όσους θέλουν άκριτη υπεράσπιση (της ΚΑΕ και της ομάδας), ούτε για εκείνους που θέλουν να κρεμάσουν στην οροφή του κλειστού τον Μάκη Αγγελόπουλο και όποιον είναι συνεργάτης του. Χωρίς υπεκφυγές θα επιχειρήσουμε να ρίξουμε μία ψύχραιμη, δημοσιογραφικής υφής, ματιά στα δρώμενα της μπασκετικής ΑΕΚ που κατά γενική ομολογία αντιμετωπίζει την πιο βαθιά της κρίση εδώ και πολλά χρόνια. Μην ξεχνώντας, φυσικά, πως είμαστε ΑΕΚ και θέλουμε το καλό της άμεσα…
Και επειδή ο Παράδεισος (αγωνιστική ανάταση, επίτευξη φετινών στόχων κυρίως στην Ευρώπη, αλλά και NBA Europe) εξαναγκαστικά πρέπει να περιμένουν (αν τελικά έρθει σύντομα αυτός ο Παράδεισος για τους “κιτρινόμαυρους” της Αθήνας…) στρεφόμαστε στο εδώ και στο τώρα… Πάμε, λοιπόν… Ξέραμε (ή καταλαβαίναμε καλύτερα…) πως το διάστημα Νοέμβριος και Δεκέμβριος θα ήταν πολύ δύσκολο για τη μπασκετική ΑΕΚ. Το λέγαμε όλοι από τον Οκτώβριο. Όχι γιατί θέλαμε να δικαιωθούμε αργότερα πως “τα λέγαμε”, ούτε για να εξευμενίσουμε (ή ακόμα και να ξεγελάσουμε) τον κόσμο. Σε μία πολύ δύσκολη εποχή στη σχέση ΚΑΕ-οργανωμένων οπαδών της ΑΕΚ. Το μείγμα της στάσης των οργανωμένων (με αφορμή και βασική αιτία την παραχώρηση στον Ολυμπιακό του κλειστού των Άνω Λιοσίων) και η προβληματική προετοιμασία, μας είχαν βάλει για τα καλά στο πνεύμα…
Άλλο πράγμα, πάντως, να το σκέφτεσαι από πριν και άλλο να το βιώνεις… Οι ήττες από το Βίκο και τη Δόξα Λευκάδας είναι εκείνες που κάνουν τη διαφορά, ως προς το αρνητικό. Ειδικά μετά την ήττα από τη Λευκάδα “τα έβαψαν όλοι μαύρα” και αναγκάστηκε και ο Ντράγκαν Σάκοτα να μιλήσει με διαφορετικό (πιο επείγοντα…) τόνο στις δηλώσεις του. Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, όλα “φουντώνουν”. Τα προβλήματα γίνονται προβληματάρες, η αγωνιστική μετριότητα γίνεται διοικητική και προπονητική αχρηστία, η όψιμη κρίση γίνεται “ένα βήμα πριν την καταστροφή”, το μέλλον “δεν υπάρχει”, η μόνη σωτηρία είναι “η πώληση της ΚΑΕ”. Εδώ να θυμίσω πως στο ματς με τη Λευκάδα η ΑΕΚ είχε 5/28 τρίποντα, ποσοστό 17%. Αν είχε π.χ. 7/28, εξίσου τραγικό ποσοστό (25%), θα νικούσε και η κουβέντα θα ήταν διαφορετική… Για αυτό πρέπει να ξεχωρίζουμε το στιγμιαίο, το πρόσκαιρο από το γενικό, το δομικό… Ειδικά στο μπάσκετ που οι λεπτομέρειες είναι σα “γυναίκες αράχνες”.
Γυρνάει το πράγμα για τη φετινή μπασκετική ΑΕΚ; Στη θεωρία μπορούμε να επιχειρηματολογήσουμε και προς τις δύο κατευθύνσεις. Και πως γυρνάει και πως δεν γυρνάει. Θα προσπαθήσω να το δω ψύχραιμα. Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι να ηρεμήσουν όλοι στην ομάδα. Να βρουν τις πραγματικές αιτίες της γενικής εικόνας, να μείνουν μόνο στα ουσιαστικά αίτια της κάθε ήττας, να ανακαλύψουν και να ποντάρουν στα καλά δείγματα (αυτά που υπάρχουν ακόμα και στις ήττες). Γιατί, αν θέλουμε να σεβόμαστε τα παντελόνια μας, δεν πρέπει να ξεχάσουμε την εμφάνιση με τον Παναθηναϊκό (ή ακόμα και με τον ΠΑΟΚ), παρά τις ήττες. Σε μία τέτοια σεζόν οι νίκες (π.χ με το Μαρούσι ή τη Μύκονο στην Ελλάδα ή αυτή επί της Φάλκο εκτός έδρας στην Ευρώπη στις αρχές Νοέμβρη) δεν ήταν και τόσο αυτονόητες και η ομάδα θα πρέπει να πατήσει πάνω σε αυτές. Οι πρώτοι που πρέπει να πιστέψουν στον εαυτό τους είναι οι ίδιοι οι παίκτες της ΑΕΚ… Όπως το έκαναν στο δεύτερο ημίχρονο της εντός έδρας αναμέτρησης με τη Φάλκο!
Ας ηρεμήσει το γρηγορότερο δυνατό η ομάδα, ο Σάκοτα πρωτίστως (γιατί από αυτόν πηγάζουν οι κατευθυντήριες αγωνιστικές εντολές), ας μην την πάρει από κάτω αμετάκλητα και ας δει το χρόνο ως σύμμαχο και όχι ως λαιμητόμο. Δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά. Αν όλοι στο αγωνιστικό τμήμα παρασυρθούν και χάσουν τον αυτοέλεγχο, τα πράγματα θα πάνε πολύ χειρότερα. Έτσι όπως έχει εξελιχθεί το πράγμα χρειάζεται ψυχραιμία, βήμα βήμα διόρθωση των κακώς κειμένων, έμπνευση και τύχη, σταθεροποίηση και από τον Ιανουάριο και μετά απόπειρα για ανοδική πορεία… Δεν βλέπω άλλο δρόμο προς το στρώσιμο της κατάστασης… ΑΕΚ, κάντο όπως με τη Φάλκο στα Άνω Λιόσια! Το βιολί μου εγώ, πάντα σχηματικά και με όψιμες μελλοντολογικές προδιαθέσεις…

