Author: Kostas Marountas

Είναι δύσκολο να γράφεις για την ΑΕΚ μετά από μία εντός έδρας ήττα, έστω και αν αυτή ήρθε από μία πολύ απαιτητική αντίπαλο όπως η γαλλική Μαρσέιγ. Και το κάνει πιο δύσκολο το γεγονός πως η Ένωση προέρχεται από ένα αποτυχημένο αποτέλεσμα εντός των συνόρων, όπως η γκέλα της Καισαριανής. Aλλά, πάντα, τα γεγονότα προηγούνται και έπονται οι σωστές ή μη σταθμίσεις των συνεπειών τους…

Ένας αγώνας, ειδικά όταν συνοδεύεται από άσχημο αποτέλεσμα, χρειάζεται ειδική διαχείριση τόσο από μία ομάδα, όσο και από τους φίλους της. Μία ολόκληρη σεζόν, γενικώς, απαιτεί και πολύ μυαλό και τεχνική στη διαχείριση.

H Νέα Φιλαδέλφεια, σα σημειολογικό hot spot, δείχνει να αφήνει πίσω το αρχικό μουδιασμένο ξεκίνημά της. Αυτό που προήλθε από τη δολοφονία του Μιχάλη, αλλά και από τις ισοπαλίες με Πανσερραϊκό και Ολυμπιακό που στερούσαν την ατμόσφαιρα της νίκης για καιρό (τα ευρωπαϊκά ματς είναι μία άλλη ιστορία). Το βράδυ της Δευτέρας, όμως, ήταν εντελώς διαφορετικό…

Η ΑΕΚ το βράδυ της Πέμπτης έχασε στη Μασσαλία, λοιπόν. Μία ήττα που αν τη δεις ποδοσφαιρικά δεν σε βυθίζει στην κατάθλιψη, γιατί κυριαρχεί στους Ενωσίτες ο εύλογος εκνευρισμός για βασικές διαιτητικές αποφάσεις που επηρέασαν άμεσα το αποτέλεσμα.

Ήταν μία Κυριακή που μπορεί για το ελληνικό ποδόσφαιρο να ήταν αρκετά γκρίζα (λόγω των όσων συνέβησαν στο Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός), αλλά για την ΑΕΚ ήταν «μία πολύ όμορφη μέρα στη δουλειά» (που λέει και η γνωστή έκφραση)! Σε ωράριο (υπό το φως του ήλιου) και ποδοσφαιρική ατμόσφαιρα (χιλιάδες Ενωσίτες σε εκτός έδρας κερκίδα) εντελώς βγαλμένα από τη μαγική δεκαετία του 1990, η ομάδα του Ματίας Αλμέιδα μπορεί να μην έπαιξε σαν ΑΕΚ στο πρώτο ημίχρονο, αλλά