Author: Steven Avramidis

Δόξα τω Θεώ, διαβάζετε εδώ κι άρα είστε προειδοποιημένοι για όσα τραγελαφικά συμβαίνουν στην χώρα γενικώς. Όχι στους αθλητικούς χώρους, που εξ άλλου αυτοί είναι μία μικρογραφία του μπουρδέλου στο οποίο ζούμε από τύχη. Διότι τα ίδια γίνονται και στα νοσοκομεία, στα σχολεία, στις πλατείες, στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και φυσικά και μέσα στα σπίτια.

Ξεκινήσαμε πολύ ωραία. Φτάσαμε καλά, δεν ξέρω τι πάθανε οι άεργοι που κλείνουν τους δρόμους, περπατήσαμε πολύ όμορφα πίσω από το σπίτι του λαού θαυμάζοντας τα νεοελληνικά μπαλκόνια, και μπήκαμε στο γήπεδο. Ρε παιδιά τι γήπεδο ! Κάθε φορά που πηγαίνεις, κάθε φορά σου αφήνει κάτι καινούργιο στην ψυχή σου. Χωρίς να είναι ιδιαίτερα γεμάτο, σε έκανε να νιώθεις ότι υπάρχει μια ψυχή που το γεμίζει. Χωρίς να χρειάζεται ανθρώπους. Λογικό. Η ψυχή, τι να

Σήμερα θα πάμε Φιλαθλέικα, όσο το θυμάμαι τουλάχιστον. Και θα πάμε έτσι, διότι φτάνεις στο γήπεδο μετά από μιάμιση ώρα στον δρόμο, κι αφού παρκάρεις τρία χιλιόμετρα μακριά, μια που τις θέσεις parking τις έχουν τα τζαμπατζέ λαμόγια, υφίστασαι έναν έλεγχο ίδιο σαν να είσαι χαπακωμένος της Original, μπας και φτάσεις στην θέση σου για την οποίαν έχεις δώσει 4500 ευρώ. Φυσικά είσαι Έλληνας και σε γαμάνε. Καλά σου κάνει ο εγγυητής….

Η ομάδα παρατάχθηκε με μπόλικες απουσίες πάλι. Πλέον είναι αδιανόητη αυτή η κατάσταση και κανείς δεν μπορεί να βρει μια λογικοφανή εξήγηση. Χτυπάνε ακόμα κι αυτοί που δεν παίζουν. Με βάση λοιπόν αυτήν την πραγματικότητα, ο Αλμέιδα παρέταξε την πιο νορμάλ ενδεκάδα, έστω και χωρίς σέντερ φορ.

Με το γνωστό σύστημα 4-4-2 σε ρόμβο, κατέβηκε η ομάδα μας απέναντι στην μιλημένη κι άρα υποτονική Λαμία. Για τη νίκη και την τόνωση του ηθικού, του Γκατσίνοβιτς και του Γκαρσία. Σε μια ήσυχη βραδιά με καλή θερμοκρασία και ανεκτή υγρασία. Και χωρίς να παρατηρώ κάποιο άγχος στην κερκίδα.