Author: Steven Avramidis

Η εγκαταλελειμμένη ΑΕΚ, κατέβηκε με 4-2-3-1 και ουσιαστικά με την ενδεκάδα του αποκλεισμού από το κύπελλο. Υποχρεωτικά και μονοδρομικά. Κατέβηκε με απόφαση να τρέξει, να κλείσει τους χώρους, να αμυνθεί και να ψάξει κάποια αντεπίθεση. Κι αυτό που μπορώ να πω, είναι ότι δεν κατέβηκε φοβισμένη, ούτε σαν πρόβατο για σφαγή. Αντιθέτως είχε το θράσος για μια ομάδα χωρίς ψυχολογία.

Άμα φταίει ο Μελισσανίδης, τι κάνουν αυτοί που δεν φταίνε; Περιμένουν να δουν ποιος θα πρωτοφύγει. Για τον Γιαννίκη δεν το συζητάμε. Αυτός είχε φύγει από τότε που του ανανέωσαν το συμβόλαιο. Ό,τι έχουμε γράψει εδώ πέρα.

Οι στρατοί αγαπητοί κι αγαπητές, είναι για να σκοτώνουν. Δεν έχουν άλλο λόγο ύπαρξης. Μην κοιτάτε που τον κανονικό στρατό τον κατεβάζουμε εμείς για διάφορες καιρικές κρίσεις. Μιλάω για τους στρατούς των ιδιοκτητών των ομάδων, που είναι του κοινού ποινικοί δικαίου. Αυτήν την δουλειά έχουν.

Η ομάδα μας κατέβηκε με 4-2-3-1 και με αρκετές ελλείψεις, όπως μας είπαν αυτοί με το μαρκούτσι. Η απόδοση όμως των αθλητών που έπαιξαν, δεν άφησαν καμία έλλειψη να φανεί. Ήταν πολύ καλοί οι Χατζησαφί, Λεταλέκ και Γέβτιτς. Αυτοί θεωρούνται αναπληρωματικοί; Μάλλον πρέπει να ξεσκονίσουμε τα εγχειρίδια της μοντέρνας μπάλας.

Η ομάδα μας κατέβηκε μάλλον με 4-5-1 ή άντε 4-4-2, αφού η θέση που κάθε φορά είχε ο Μάνταλος, με μπέρδευε. Κατέβηκε πάλι πολύ προσεκτικά και πολύ σφιχτά απέναντι σε έναν αντίπαλο που κι αυτός είχε βαρυφορτώσει το κέντρο του. Αν λοιπόν δεχθούμε ότι και οι δύο ομάδες πήραν ένα τεράστιο μηδέν στην οργάνωση του παιχνιδιού, όλοι μας καταλαβαίνουμε ότι είδαμε ένα πολύ βαρετό πρώτο μέρος.