Δήλωση νικητή από τον Νίκολιτς και τώρα πάμε για την Πέμπτη

Ο Νίκολιτς λοιπόν, δεν ήθελε αναβολή. Αυτό μας είπαν οι σέσκουλες που ασχολούνται με τα ρεπορτάζ. Τι να πουν; Ότι υπάρχει τόση ανοργανωσιά, που κανείς δεν του είπε για το δικαίωμα της αναβολής; Ο Βιτόρια δηλαδή είναι μαλάκας. Και γράψανε κιόλας ότι δεν ήθελε αναβολή διότι θέλει όλους τους παίκτες ετοιμοπόλεμους. Δηλαδή ποιον; Τον Πινέδα, τον Βίντα και τον Μουκουντί; Δηλαδή σε ποιούς έδωσε ευκαιρίες; Μπούρδες παιδιά και χάσαμε και τον Ζίνι.

Η ομάδα μπήκε με το γνωστό σύστημα, που ήταν ελαφρώς μπερδευτικό – ενδεικτικό του ότι δεν πρέπει να παίζεται – σε ένα εύκολο παιχνίδι που έπρεπε να το τελειώσει γρήγορα και μετά να κάνει διαχείριση δυνάμεων, αφού οι ίδιοι θα παίξουν και την Πέμπτη. Μια Πέμπτη δύσκολη στην οποίαν θα βγάλουμε το καπέλο στον Νίκολιτς. Καμία σημασία δεν έχει αν θα γίνει από τύχη. Η ΑΕΚ και προφανώς και η διοίκηση της αυτό περιμένει μπας και γεμίσει το ρόστερ. Κι εμείς αυτό, αφού η ομάδα είναι γυμνή. Κυρίως από χαφ.

Και τελικά η ΑΕΚ τα κατάφερε. Έπαιξε αυτό που μπορούσε, με κορυφαίο τον Πενράις και τον Μάνταλο, κι έβαλε δυο γρήγορα γκολ κι έριξε τα πάντα: Τον ρυθμό, το πρεσάρισμα, την διάθεση επιθέσεων και φυσικά κι εμάς που πάμε στο γήπεδο για να δούμε κάτι. Ακόμα βέβαια δεν γκρινιάζουμε. Υπάρχει πίστωση χρόνου σαφώς και περίσσεια προσφυγιά. Πήραμε το παιχνίδι σχεδόν σβηστά και χωρίς κάποια ιδιαίτερη απειλή, με εξαίρεση ένα μακρινό σουτ στο δεύτερο μέρος, αλλά και πόσα κάναμε κι εμείς που δεν μπήκαν στα δίχτυα.

Ο αντίπαλος ήταν πολύ λίγος. Ήταν παθητικός στο πρώτο μέρος, πράμα το οποίο μας άφησε να κάνουμε επιθέσεις και να απειλούμε χωρίς να απειλούμεθα. Υπήρχε και μια υποψία build up επιθέσεων, όμως ήταν φανερό ότι έπρεπε να πάρουμε περισσότερα πράματα από τα πλάγια. Που το αριστερό δούλεψε καλά και στην ουσία ήταν η βάση της δημιουργίας. Κι ο Ελίασον προσπάθησε από τα δεξιά – όταν έβγαινε εκεί – αλλά οι σέντρες του ήταν πολύ δυνατές κι άστοχες.

Κι ο Κοϊτά έτρεξε, όπως κι ο Πινέδα, όμως υπήρχε μια έντονη φλυαρία. Η φλυαρία αυτή, θα μπορούσε να κοπεί στο δεύτερο μέρος, όταν ο αντίπαλος αποφάσισε να πρεσάρει ψηλότερα. Ο Νίκολιτς δεν έκανε γρήγορα τις αλλαγές για γρήγορες αντεπιθέσεις – δεν τον κατηγορώ απλά παρατήρηση κάνω – κι οπότε οδηγηθήκαμε σε σούπα παιχνίδι, με τον Πανσερραϊκό να δείχνει ότι τρέχει κι εμάς όχι μόνο να περπατάμε αλλά να κοιτάμε το ρολόι για το πόσος χρόνος έχει απομείνει. Κούραση κι απελπισία. Ευτυχώς είχαμε κάποιες καινούργιες γκόμενες να κοιτάμε.

Τέλος καλό κι όλα καλά και πάμε για την Πέμπτη. Εκεί που θυμίζουμε Σούλι χωρίς νερό. Αν πράγματι είναι γεγονός ότι Περέιρα, Γκατσίνοβιτς, Ζίνι πλέον και Γιόβιτς είναι τραυματίες. Χωρίς Μάνταλο φυσικά κι ο Θεός να βάλει το χέρι του. Αλλά μέχρι τότε, ας χαμογελάμε. Είμαστε πρώτοι και βγάλαμε μια υποχρέωση ( αστείο αυτό αν μιλάς για θέαμα ). Και να δίνουμε και συγχαρητήρια στον Νίκολιτς : Χρειάζομαι παίκτη αλλά δεν κλαίω κιόλας…Καιρό είχαμε να ακούσουμε δήλωση νικητή. Είχαμε μπαρουφιάσει να ακούμε για κάτι ηλίθιους Σαμουράι, που από μόνη της η ιστορία τους εξαφάνισε.

Υγ. Συλλυπητήρια στον Ντέμη Νικολαϊδη. Κι ένα τεράστιο μπράβο που έμεινε μέσα στον αγώνα.