Κάτι πολύ περισσότερο από το αυτονόητο
Τι ωραία πράγματα αυτή την Κυριακή! Και εντάξει, υποθέτω πως πολλοί ήμασταν και σε mood Ευρωμπάσκετ (με την Ελλάδα να έχει κατακτήσει το χάλκινο πριν ξεκινήσει ο αγώνας της ποδοσφαιρικής ΑΕΚ, αλλά και να ακολουθεί και ένας μεγάλος τελικός), αλλά η ΑΕΚ είναι ΑΕΚ. Δεν την αφήνει κάποιος ακόμα και αν σε άλλο κανάλι δείχνει live μία υποθετική προσσελήνωση Αμερικανών ή κάθοδο Κινέζων αστροναυτών στον Άρη…
Η ομάδα του Νίκολιτς με την άκρως δυναμική παρουσία του κόσμου της έφυγε από την έδρα του Λεβαδειακού με τη νίκη δείχνοντας πως πλέον βαδίζει με σταθερά βήματα προς την απόκτηση ενός συνόλου που αν το καλοσκεφτούμε κάποιες φορές μοιάζει αρκετά καλύτερο από αυτό που θα περιμέναμε στο ξεκίνημα ενός καινούριου προπονητή… Και ενώ ακόμα είναι σε φάση ενσωμάτωσης βαριών όπλων που διαθέτει πια το ρόστερ…
Τι είδαμε, λοιπόν, εν συντομία; Καλή ψυχολογία, επαρκή ενέργεια, εικόνα συνόλου που δίνει στα άτομα κίνητρα, διάθεση να παίξει ο καθένας αυτό που μπορεί στη συγκεκριμένη χρονική περίσταση, ευδιάκριτη επιθυμία για νίκη (πρωτίστως λόγω κατανόησης της σημασίας της, έργο του προπονητή μάλλον και τούτο…). Απέναντι σε ένα Λεβαδειακό που καταλάβαινες πολύ εύκολα πως είναι καλή ομάδα από τον τρόπο που πάταγε πάνω στο γρασίδι. Εδώ και καιρό ακούγονται καλά λόγια για αυτόν και αυτό δεν είναι τυχαίο, σε μία χώρα μάλιστα που τα κακά λόγια είναι ψωμοτύρι… Μία ομάδα ακομπλεξάριστη, προερχόμενη από επιτυχημένο αποτέλεσμα με τον Παναθηναϊκό, που ήξερε να διαχωρίζει τις υποχρεώσεις της: δεν έβαλε πούλμαν, ούτε επιτιθόταν αφελώς ή φοβικά. Όταν αμυνόταν το έκανε με προσήλωση στο πλάνο και σθένος, με τη μπάλα στα πόδια έψαχνε τις απειλητικές φάσεις σαν ομάδα που κοίταγε στα μάτια τη μεγάλη αντίπαλό της.
Τέτοιες ομάδες σέβονται τον εαυτό τους, τιμούν τις διαδικασίες, αναβαθμίζουν το πρωτάθλημα της Super League 1 και δημιουργούν συνθήκες ιδιαίτερης δυσκολίας που ανεβάζουν αρκετά τον πήχη για τους λεγόμενους μεγάλους. Έτσι όταν τις νικάς όπως η ΑΕΚ την Κυριακή το βράδυ, και μάλιστα εκτός έδρας, έχεις πετύχει κάτι πολύ περισσότερο από το αυτονόητο. Και καταλαβαίνεις πολύ καλά πως σαν ομάδα έχεις αρκετές δυνατότητες και αυξημένες πιθανότητες για μία πολύ καλή σεζόν…
Βέβαια, στο ποδόσφαιρο δεν είναι τα πράγματα πάντα όπως τα θες. Και ενίοτε μπορείς να δώσεις και τις ερμηνείες που βολεύουν τους φόβους σου. Εγώ προσωπικά μετά το 0-1 ήθελα με μεγάλη προσοχή να παρακολουθήσω επισταμένα όχι πως θα αντιδράσει ο Λεβαδειακός (αυτό ήταν αναμενόμενο και εύκολα προβλέψιμο…), αλλά η ΑΕΚ. Και πού στέκεσαι όσον αφορά σε αυτά τα αγωνιστικά λεπτά που δεν ήταν και λίγα; Στο γεγονός πως έφτιαξε φάσεις η Ένωση να κάνει το 0-2 ή πως τις έχασε; Στο ότι ο Στρακόσια έδειξε γιατί τον πήραν στην ΑΕΚ και απέτρεψε το 1-1 σε χρονικό σημείο που δύσκολα να αντιδρούσε ακόμα και η Ρεάλ Μαδρίτης στα καλύτερά της ή πως έφαγε φάση; Προφανώς όταν μία ομάδα δεν είναι καλή μπορείς άνετα να μιλήσεις υιοθετώντας τις αρνητικές προσεγγίσεις. Όμως η ΑΕΚ του Νίκολιτς είναι μία καλή ομάδα που θα βελτιωθεί κι άλλο κατά πάσα πιθανότητα στο άμεσο μέλλον, άρα αναδεικνύεις αυτόματα τις θετικές ατραπούς: έβγαλε φάσεις με ευκολία η ομάδα, το έπιασε ο γκολκίπερ της ΑΕΚ, κράτησε τη νίκη και προχωράει…
YΓ. Όταν ένας παίκτης σκοράρει ένα νικητήριο γκολ στεκόμαστε όλοι στο προφανές. Πως έδωσε τη νίκη στο συγκεκριμένο ματς, με ό,τι σημαίνει αυτό (στη συγκεκριμένη περίπτωση το γκολ του Κοϊτά σήμαινε τρεις υπερπολύτιμοι βαθμοί για την ΑΕΚ). Όμως, υπάρχει και μία άλλη διάσταση, εξίσου πολύ σημαντική, με αμέτρητη «επενδυτική» αξία. Να γλυκαθεί ο ίδιος ο ποδοσφαιριστής, να νιώσει πόσο υπέροχο είναι να δίνεις μία νίκη στο σύνολο και να το επιδιώκει συχνά στο μέλλον. Όταν είσαι σημαντικός για το σύνολο, παίζεις και με σημαντικό τρόπο. Συνήθως…
