Τώρα θα φανεί τι έχουν εμπεδώσει…
Oι αγωνιστικές υποχρεώσεις ξεκινάνε ξανά για την ποδοσφαιρική ΑΕΚ. Μετά τη σύντομη διακοπή λόγω εθνικών θα φανεί στην πράξη τι είχε εμπεδώσει η κάθε ομάδα στο διάστημα πριν τη διακοπή. Πόσο αυτοματοποιημένα ήταν τα όποια καλά ή πόσο τυχαία. Για όσες από αυτές βέβαια τα πράγματα κυλούσαν ρολόι και δεν ψάχνονταν ή δεν παραπατούσαν αγωνιστικά…
Η ΑΕΚ πριν τη διακοπή είχε επιδείξει αρκετά καλά πράγματα, και κυρίως άριστα αποτελέσματα. Αν οι παίκτες του Νίκολιτς εμφανίσουν στον επόμενο κιόλας αγώνα πολλά βασικά στοιχεία του παιχνιδιού τους πάει να πει πως δεν τα ξέχασαν. Και δεν τα ξέχασαν γιατί τα έχουν δουλέψει, τα έχουν αφομοιώσει, τα έχουν «αγκαλιάσει» και θέλουν πρωτίστως οι ίδιοι να ξεκινήσουν ξανά οι αγώνες για να τα εφαρμόσουν. Και αν μπορούν, ακόμα καλύτερα και με μεγαλύτερη ένταση. Αυτή είναι η νοοτροπία που πρέπει να διέπει μία πολύ καλή ομάδα που στοχεύει να διεκδικήσει τίτλους και μία αξιοπρόσεκτη ευρωπαϊκή πορεία. Αν οι «κιτρινόμαυροι» στις μέρες που μεσολάβησαν «ξερυθμίστηκαν» σημαίνει πως πρέπει να δουλέψουν (ξανά) πιο πολύ για να κατοχυρώσουν τα βασικά και να ελέγξουν τις λεπτομέρειες. Αν υστερήσουν απλά σε ρυθμό, αλλά κατέχουν τα βασικά, θα βρουν μέσα στους αγώνες και τις λεπτομέρειες. Έτσι πάνε αυτά…
Mέχρι στιγμής έχει αποδειχθεί πως η φετινή version της επιτελικής ηγεσίας της ΑΕΚ είναι σε θέση να διατηρεί κάποια βασικά χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει μία μεγάλη ομάδα. Σε αντίθετη με πέρυσι που μάλλον η Ένωση βίωνε έναν ακήρυχτο εσωτερικό πόλεμο που «υποχρέωνε» το κάθε μέλος του αγωνιστικού τμήματος να πασχίζει να βρει τις εσωτερικές ισορροπίες του. Όσο για το σύνολο και την ευδοκίμησή του, κάτι τέτοιο έμοιαζε με άπιαστη πολυτέλεια… Δεν μπορούμε να πούμε πως φέτος εξαφανίστηκαν ολικώς τα λάθη, ή πως ό,τι γίνεται είναι «ουάου» και «γαμώ»… Όμως, υπάρχει συντονισμένη προσπάθεια για κάτι καλό, και τα αποτελέσματα δικαιώνουν αρχικά την όποια δουλειά γίνεται εδώ και λίγους μήνες. Έτσι ώστε το δεύτερο στάδιο της σεζόν που ξεκινάει αυτό το Σαββατοκύριακο και άκρως ενδιαφέρον να είναι και να επιτρέπει στον κόσμο της ΑΕΚ να θεωρεί εφικτή μία θετική τροπή των πραγμάτων στο πέρασμα των μηνών… Όταν έχεις ζεστό τον κόσμο σου, έχεις αποκτήσει μία χρήσιμη ασπίδα προστασίας για τα όποια δύσκολα ανακύψουν.
Ας κλείσουμε το συγκεκριμένο σημείωμα με κάποιες αναφορές που προκύπτουν με αφορμή τους δύο πρόσφατους αγώνες της Εθνικής για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 2026. To (σφοδρό) πάθημα της Εθνικής με τη Δανία είναι ένα χρήσιμο μάθημα για όλους τους Έλληνες ποδοσφαιρανθρώπους. Το να έχεις φιλοδοξίες δεν είναι κακό. Το να αναγνωρίζεις υπέρμετρη (για τα δικά σου παραδοσιακά μέτρα και σταθμά) ατομική ποιότητα και αυτό δεν είναι κακό. Το να θες νίκες, μέσα και έξω, ακόμα και με πολύ δυνατούς αντιπάλους ούτε αυτό είναι. Κακό είναι να έχεις γίνει αλαζόνας και αχάριστος. Αλαζόνας γίνεσαι όταν νομίζεις πως υπάρχεις μόνο εσύ και κανένας άλλος. Άρα δεν υπολογίζεις κανέναν αντίπαλο, αλλά εσφαλμένα πιστεύεις πως εσύ θα νικήσεις έτσι και αλλιώς, είτε παίξεις καλά, είτε όχι… Αχάριστος γίνεσαι όταν από μία ήττα ξεχνάς όσα ήδη σημαντικά έχει πετύχει μία ομάδα και το κυριότερο όσα έλεγες εσύ ο ίδιος την προηγούμενη μέρα κιόλας για αυτήν την ομάδα… Η Εθνική του Ιβάν Γιοβάνοβιτς έχει πολλές πιθανότητες να πετύχει, ακόμα και σήμερα που όλα κινούνται δύσθυμα γύρω από το πολύ άσχημο 0-3 και την τρίτη θέση στη βαθμολογία του ομίλου πίσω από Δανία και Σκωτία. Αυτοί που δεν θα πετύχουν μάλλον ποτέ είναι οι αλαζόνες και οι αχάριστοι…
ΥΓ. Το ελληνικό μπάσκετ δείχνει να μπαίνει σε μία δεύτερη «χρυσή εποχή» όπως τη δεκαετία του 1990. Ή τέλος πάντων σε κάτι που να προσμοιάζει με κάτι αρκετά δυνατό. Λίγο η επιτυχία της Εθνικής ανδρών στο Ευρωμπάσκετ, λίγο το ισχυρότατο βεληνεκές των εκπροσώπων της χώρας στη Euroleague, λίγο η ανάληψη διοργανώσεων όπως το Final Four της Euroleague της ερχόμενης σεζόν, του Προολυμπιακού τουρνουά του 2024, ενός ομίλου του Ευρωμπάσκετ του 2029, λίγο η είσοδος του Σιάο στον Άρη και η ενδεχόμενη εμπλοκή του Μυστακίδη στον ΠΑΟΚ φανερώνουν πως το μερίδιο του αθλήματος στην πίτα του εγχώριου ενδιαφέροντος θα αυξηθεί ξανά και θα φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα. Η μπασκετική ΑΕΚ πρέπει και αυτή να προσαρμοστεί άμεσα και να διεκδικήσει τις δικές της πιθανότητες για μία προοδευτική κίνηση προς τον ουρανό. Φέτος στα χαρτιά φαίνεται να είναι ενισχυμένη όσον αφορά στο ρόστερ, μένει να φανεί (ή μη) αυτό και στα παρκέ. Σε κάθε περίπτωση, σε ένα ευρύτερα ανοδικό ντόπιο περιβάλλον μία δυνατή Ένωση εξυπηρετεί και το ίδιο το άθλημα στη χώρα και τον εαυτό της και τις φιλοδοξίες των φίλων της… Το ποτάμι έχει συγκεκριμένη ρότα, το πιθανότερο είναι πως θα «παρασύρει» και την ΑΕΚ. Αρκεί αυτή να έχει εκπαιδευτεί σωστά, να έχει φορέσει τα απαραίτητα ρούχα και να έχει αγοράσει τα κατάλληλα κουπιά…
ΥΓ1. Άκουσα με προσοχή όσα πολύ σωστά είπε τις προάλλες ο κ. Μάριος Ηλιόπουλος για τα φακελάκια των γιατρών. Σε μία κοινωνία που το πολιτικό προσωπικό εδώ και πολλά χρόνια, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων…, αποδεικνύεται κατώτερο των περιστάσεων (γιατί έχει ως αποκλειστική στόχευση την όπως όπως ατομική ευδοκίμηση…) η κοινωνία έχει ανάγκη δύο πράγματα: την όποια εν συναίσθηση μπορούν να επιδείξουν οι δυνατοί άνθρωποι που κατέχουν ισχυρά πόστα και τις ραγδαίες πιέσεις του κοινωνικού λαϊκού παράγοντα προς τις εξουσίες. Κάποιοι θα πόνταραν και στα δύο, εγώ προτιμώ το δεύτερο, αλλά όταν συμβαίνει το πρώτο το καταγράφω και θέλω να το δω και από άλλους… Το μόνο στο οποίο δεν ποντάρει σχεδόν κανένας πια είναι το πολιτικό προσωπικό…
