Βιώνουμε τους αναπόφευκτους κραδασμούς μίας θετικής διαδρομής…
H πραγματικότητα είναι αδυσώπητη. Το πώς την αντιλαμβάνεσαι, το πώς τη χειρίζεσαι και τι μαθήματα παίρνεις από αυτήν είναι κάτι διαφορετικό… Για παράδειγμα την περασμένη αγωνιστική του πρωταθλήματος η ΑΕΚ ήρθε ισόπαλη στην έδρα της ΑΕΛ με 1-1. Αυτό είναι που μετράει. Τα άλλα όλα έπονται…
Στον επόμενο αγώνα νίκησε τον Παναιτωλικό στην πιο όμορφη (για εμάς, αλλά και για άλλους που δεν είναι ΑΕΚ…) περιοχή της Αθήνας, τη Νέα Φιλαδέλφεια. Και αυτό το έκανε γιατί έπιασε τα γνώριμά της στάνταρντς για ένα κρίσιμο χρονικό διάστημα, το πρώτο ημίχρονο. Αυτό αρκούσε για να αποκτηθεί ένα καθοριστικό πλεονέκτημα. Η διαχείρισή του αποδείχτηκε κάτι που ήταν στο βεληνεκές των παικτών που χρησιμοποίησε στο συγκεκριμένο αγώνα ο Νίκολιτς. Είδαμε, δηλαδή, μία ΑΕΚ που εμφανίστηκε σε γενικές γραμμές όπως τη θέλαμε. Συν την «έξτρα επένδυση» που λεγόταν Καλοσκάμης…
Επομένως, κάνοντας μία σούμα της τελευταίας εβδομάδας, δυστυχώς είμαστε υποχρεωμένοι να εστιάσουμε σε αυτό που «πονάει»: την απώλεια των δύο βαθμών στη Λάρισα. Εκεί η Ένωση πλήρωσε κατά βάση το γεγονός πως δεν σκόραρε για δεύτερη φορά ή το είδος του γκολ που δέχτηκε; Μάλλον το δεύτερο, για μένα… Αλλά οκ, γνώμες είναι αυτές… Το καλό είναι πως θα βρει κάποιος θετικά στοιχεία στο παιχνίδι της ομάδας του Νίκολιτς και στη Λάρισα. Εξίσου καλό είναι επίσης το γεγονός πως έχασαν στη συγκεκριμένη αγωνιστική βαθμούς και όλοι οι άλλοι άμεσοι ανταγωνιστές στη διεκδίκηση των πρώτων θέσεων της βαθμολογίας. Τα καλά, όμως, αποδεικνύονται πραγματικά καλά και όχι απλές λεπτομέρειες (που δεν είχαν ουσία ή αποπροσανατόλισαν) μονάχα αν εσύ τα αξιοποιήσεις.
Προφανώς και ο προπονητής και οι παίκτες καταλαβαίνουν καλύτερα από εμάς γιατί δεν νίκησαν την Κυριακή. Κάθε αγωνιστική, πάντως, γνωρίζουν ακόμα βαθύτερα τις δυσκολίες του συγκεκριμένου πρωταθλήματος. Που είναι πολύ απαιτητικό γιατί σου ζητάει πνευματικά τρικ που θα κάνουν τη διαφορά όταν χρειάζεται… Από τη στιγμή που η ΑΕΚ γενικώς εδώ και κάποιους μήνες (δεν είναι και μικρό το διάστημα πλέον για να το πεις τυχαίο αυτό το συμπέρασμα…) κινείται σε καλό mood, έχουμε βάσιμες υποψίες πως είναι σε θέση να μάθει από αυτό πάθημα. Ένα πάθημα όχι ανώδυνο, αλλά ούτε και επώδυνο. Στο κάτω κάτω η ομάδα παρέμεινε αήττητη, άρα μπορεί η συζήτηση να μεταφερθεί στο τι δεν κάνει καλά για να νικήσει και όχι πόσο μακριά είναι από μία τέτοια προοπτική… Βιώνουμε, δηλαδή, τους αναπόφευκτους κραδασμούς μίας θετικής διαδρομής…
Στην αρχή της σεζόν, όλοι μα όλοι (από τον κ. Μάριο Ηλιόπουλο έως τον οπαδό της ομάδας που βρίσκεται στο πιο απομακρυσμένο μέρος) θέλαμε να δούμε τι ομάδα θα φτιάξει ο Νίκολιτς. Ποιο θα ήταν το αγωνιστικό, σωματικό και πνευματικό της προφίλ. Μόλις το διαπιστώσαμε, αισθανθήκαμε ικανοποιημένοι. Σταδιακά ολοένα και περισσότερο. Μετά επιζητούσαμε αποτελεσματικότητα (προκρίσεις στην Ευρώπη και καλό ξεκίνημα στην Ελλάδα). Ήρθαν και αυτά. Για αυτό στο σήμερα το πρόσφατο 1-1 με την ΑΕΛ είναι σκιά που πρέπει να απομακρυνθεί και όχι σκοτάδι που δεν φεύγει με τίποτα…
Θέλω να το δω ρεαλιστικά. Η ΑΕΚ έχει συγκεκριμένους αντιπάλους στη διεκδίκηση της επίτευξης των εγχώριων στόχων της. Αυτό που εγώ θέλω είναι η ομάδα του Νίκολιτς να κάνει αυτά που περνάνε από το δικό της χέρι. Και να δώσει τις μάχες της με καλή διάθεση, με ενέργεια και με πνευματική υγεία. Και τον κόσμο δίπλα να φωνάζει ΑΕΚ, ερωτευμένος με τα σύμβολα και τα χρώματα του συλλόγου. Ωστόσο μία ομάδα που θέλει να αφήσει πίσω της δυνατούς αντιπάλους πρέπει να είναι πονηρή και έξυπνη συνάμα. Αν θέλουμε να μιλήσουμε ωμά η ΑΕΚ θα ξαναχάσει ευκαιρίες όπως έχασε στη Λάρισα. Και πιο κραυγαλέες. Το θέμα είναι να μη ξαναδεχτεί γκολ σαν αυτό της ισοφάρισης. Αυτό ασφαλώς είναι, και παραείναι θα λέγαμε…, στις δυνατότητες των παικτών του Νίκολιτς και εύκολο μοιάζει αν υπάρχει πνευματική επάρκεια και σταθερή συγκέντρωση, δηλαδή ποδοσφαιρική ωριμότητα… Μία νίκη που με το δεδομένο των βαθμολογικών απωλειών Ολυμπιακού, ΠΑΟΚ και Παναθηναϊκού θα την εκλαμβάναμε ως πρώιμο σημάδι δήλωσης πως η ΑΕΚ παίζει φέτος για τον τίτλο μετατράπηκε σε μία ισοπαλία που υποχρεώνει την ήδη σοβαρή ομάδα να γίνει ακόμα πιο σοβαρή δίνοντας τη δέουσα προσοχή σε λεπτομέρειες που κρίνουν όμως αποτελέσματα και βαθμούς. Ευτυχώς, ακόμα τα παθήματα διδάσκουν και δεν δημιουργούν τετελεσμένα…
ΥΓ. Έχει πλάκα πού και πού να διαβάζουμε παλιότερα κείμενά μας… Εγώ αυτές τις μέρες ανέτρεξα σε κάποια κείμενα που είχα γράψει τους πρώτους μήνες του 2025 όταν ακόμα η ΑΕΚ ήταν για όλους (ακόμα και για τους φίλους του Ολυμπιακού…) η ομάδα που φαινόταν πως θα διεκδικούσε το πρωτάθλημα μαζί με τους Πειραιώτες. Φυσικά αν συγκρίνει κανείς τη γνώμη που είχαμε μέχρι τις 24 Φεβρουαρίου και ποια είχαμε στις 15 Μάη (εδώ ταιριάζει ένα τεράστιο λολ…) καταλαβαίνει κάποιος ευδιάκριτα ένα πράγμα: οι γνώμες σε κάθε εποχιακή συγκυρία είναι φωτογραφίες της στιγμής και μόνο. Δεν σημαίνει πως με αυτά που λέγαμε πριν κοροϊδεύαμε, πρωτίστως τον εαυτό μας και ύστερα όσους μας διάβαζαν…, τουναντίον. Όμως, ήρθε η πιο οικτρή διάψευση. Σε κάθε περίπτωση, πόσο χαρούμενοι είμαστε όλοι που στο σήμερα αυτά μοιάζουν τόσο μακρινά και ας αφορούν μόλις ένα 5μηνο πιο πριν… Νίκολιτς, Ριμπάλτα σας ευχαριστούμε που μας βγάλατε τόσο γρήγορα από το συγκεκριμένο τούνελ… Αυτά…
