Οφείλουμε να χαρούμε, να το απολαύσουμε και να δώσουμε συγχαρητήρια στην ομάδα

Αυταπάτες δεν τρέφω ούτε κι έχω. Όμως ρε παιδιά, πόσο καιρό είχαμε να δούμε ένα σκορ 6-0 είτε στην Ελλάδα είτε στην Ευρώπη; Πόσο καιρό είχαμε να δούμε τέσσερα δοκάρια και τουλάχιστον τρεις αποκρούσεις των αντιπάλων πάνω στη γραμμή; Επειδή λοιπόν τα είδαμε, οφείλουμε να χαρούμε, να το απολαύσουμε και να δώσουμε συγχαρητήρια στην ομάδα και στην εταιρεία.

Κάτι το οποίο θα πήγαινε σε έντονη αμφισβήτηση αν είχαμε γκέλα και με βάση την ήττα που όλοι περιμένουν την Κυριακή. Να μην πω και κάτι χειρότερο. Αν δεν ερχόταν νίκη, ποιος θα μπορούσε να είναι σίγουρος για τη θέση του; Ο Νίκολιτς ή μήπως ο Ριμπάλτα; Σου λέω άστο καλύτερα, αν είχαμε και αποτυχία. Εκεί βρίσκομαι κι έβλεπα όλα τα κεφάλια και τις προσευχές που κάνανε.

Και φυσικά, επειδή έτσι ξεκίνησα, καμία αυταπάτη δεν τρέφω. Ξέρω τι ομάδα ήταν η Αμπερντίν και φυσικά την είδα και σήμερα, που κορυφαίους είχε μόνο τους οπαδούς της. Μια ομάδα πολλή αδύναμη, παθητική, που θύμισε ελληνική ομάδα κατώτερης κατηγορίας. Που όμως αυτήν έστειλε η μοίρα απέναντι μας. Σε ένα ματς που ήταν μονόδρομος για νίκη, αλλά θέλαμε και να δούμε και λίγο θέαμα. Κι όλοι οι δημοσιογράφοι της ΑΕΚ μιλάγανε για αλάτι σε πληγή ή για χαμό, αν δεν κερδίζαμε πειστικά. Και δίκιο είχαν, αφού την ίδια ηττοπάθεια κουβαλάνε όλοι. Ευτυχώς σήμερα γελάμε.

Όχι με το αποτέλεσμα. Με την απόδοση των παικτών. Με το τρέξιμο. Με την αποφασιστικότητα στις προσωπικές αλλά και στις τακτικές μονομαχίες. Με τους συνδυασμούς και με τη θέληση να δείξουν τι μπορούν και τι αξίζουν. Μιλάμε ότι μόνο ο Ελίασον έδειχνε ξένο σώμα. Όλοι οι άλλοι, ήταν εκπληκτικοί, ανυπέρβλητοι και κατάπιαν την συμπαθέστατη σκωτσέζικη ομάδα. Και δεν σταμάτησαν λεπτό να την πρεσάρουν, να την σφυροκοπούν και να τη λεηλατούν, αγωνιστικά, ποδοσφαιρικά κι απολύτως αθλητικά.

Για ενενήντα λεπτά, η ΑΕΚ δεν σταμάτησε. Συνέχεια ζητούσε το κάτι παραπάνω. Η ομάδα μας καθοδηγούμενη από τον φυσικό αρχηγό της, τον παγκόσμιο Βίντα, κι έχοντας κλειδί της επιτυχίας το άψογο κέντρο της, κονιορτοποίησε την όποια διάθεση αντίστασης της Αμπερντίν κι έγραψε ιστορία σε σκορ και σε απόδοση. Φυσικά και σε στατιστική. Μας γέμισε μπάλα και μας χάρισε και κάποια ελπίδα για την Κυριακή, ή για το μέλλον γενικά. Αν δεν πρόκειται να έχεις τύχη εδώ, λόγω Λανουά και Μαρινάκη μαζί με Γκαγκάτση, ρίξτο έξω. Αρκεί να σε βλέπω να παίζεις με τέτοια όρεξη. Να μην σε βλέπω να παίζεις παθητικά όπως την προηγούμενη Κυριακή.

Διότι, και σε must win παιχνίδι, ξεπέρασε κάθε προσδοκία μας. Είδαμε να παίζει σωστά, τόσο αμυντικά όσο κι επιθετικά. Να έχει ένα σχέδιο και μια τακτική. Να έχει αλληλοκάλυψη κι άψογη λειτουργία σε όλες τις γραμμές της, Και να δημιουργεί τελικές και καταστάσεις επικίνδυνες, χωρίς να αφήνει κενά ή μέτρα πίσω της και χωρίς να κινδυνεύει. Και να μπορεί να έχει διπλάσιο σκορ χωρίς όμως αυτό να είναι απαιτητό. Ήδη το χθεσινό δημιουργεί μπόλικες αυταπάτες….

Συγχαρητήρια λοιπόν γι’ αυτό που είδαμε και κλείνω με δύο διαψεύσεις :

α. Ο Λανουά είναι π###. Όταν έχει συμφωνήσει να γαμηθεί, γιατί ζητάει λεφτά για την πράξη; Πώς να τον πούμε;

β. Ο Σπάθας είναι π###.

Έτσι θα κλείνω για κανά δίμηνο, μέχρι να βρει επικοινωνιολόγο ο Ηλιόπουλος.