Γιούρια στον ταβλά με τα κουλούρια
Το να κάνεις μιάμιση ώρα για να φτάσεις στο γήπεδο, μετά την δουλειά κιόλας, είναι τουλάχιστον ντροπή για αυτούς που ήταν επιφορτισμένοι με την ευθύνη του αγώνα και την υποχρεωτική νίκη. Διότι εσύ δούλεψες κι είπες να πας να δεις κάτι. Αυτοί δεν δούλεψαν τίποτα. Εδώ θα κλείσω το κομμάτι της παραγωγικότητας και της θεωρίας του τι έπρεπε να κάνει η ΑΕΚ.
Η ΑΕΚ που έπαιζε με μία ομάδα χειρότερη από τον Παναιτωλικό, μια ομάδα που εφάρμοσε ένα απλό 3-5-2 κι που είχε και την εντολή να μην περάσει και τη σέντρα. Η ΑΕΚ απέναντι της παρέταξε ποδόσφαιρο του 1960 κι ειδικά στην κατάληξη του αγώνα που θεώρησε καλό να βάλει και τον Βίντα σέντερ μπακ. Αποφασίζοντας ο Νίκολιτς να παίξει με γιόμες, τουρλουμπούκι και γιούρια στον ταβλά με τα κουλούρια. Μιλάμε για αίσχος.
Δεν θα ασχοληθώ με την στατιστική. Η κατοχή της μπάλας και οι 28 τελικές, δεν μου λένε τίποτα. Αυτά μπορεί να πουν είτε στις δημοσιογραφάρες, είτε στο τεχνικό τημ. Σε μένα σαν θεατή, δεν λένε τίποτα. Η ΑΕΚ ήταν μία ταλαιπωρία για τα μάτια μου, για την ίδια τη μπάλα και φυσικά για το άθλημα που λέγεται ποδόσφαιρο. Η ΑΕΚ, που πρακτικά είχε σούπερ διακριθέντα τον Πινέδα, κι όλους τους άλλους διεκπεραιωτές των προσπαθειών τους. Άντε και να εξαιρέσω την φιλοτιμία του Ρότα. Δεν υπήρχε καμία αριστερή πλευρά, δεν υπήρχε Μαρίν στο κέντρο και φυσικά από κοντά ήταν κι ο Μάνταλος, που μάλλον χρειάζεται ξεκούραση μηνός.
Φυσικά ο μεγάλος ηττημένος ήταν ο Νίκολιτς, που ούτε κατάλαβα γιατί έπαιζε με τέσσερα μπακ όταν ο αντίπαλος, ειδικά μετά το 0-1, δεν είχε καν επιθετικό. Μάλλον το κατάλαβα, εκείνος δεν το κατάλαβε και πέσαμε όλοι μαζί στη λούμπα. Του να μην μπορέσεις να κερδίσεις μια ομάδα ξυλοκόπων, που δεν μπορούσε τεχνικά να απειλήσει, και μετά το εξηκοστό λεπτό δεν μπορούσε ούτε σαν φυσική κατάσταση να αντεπιτεθεί. Μιλάμε για ομάδα του 1950.
Η ΑΕΚ μπορεί να μπήκε ορμητικά, αλλά και πάλι δεν ήξερε τι να κάνει τη μπάλα μπροστά. Μια συνεχής φλυαρία κι ένα κουραστικό στριφογύρισμα χωρίς αποτέλεσμα. Κι αφού έφαγε ένα γκολ με πέναλτυ – εγώ δεν το είδα για τέτοιο – άρχισε να προσπαθεί να σκοτώσει το θηρίο, που ήταν απλώς ένας παπουτσωμένος γάτος. Βασικά προσπαθούσε να σκοτώσει τον κακό εαυτό της και τα άπειρα νεύρα που κρατάει μέσα της : Βίντα και Γιόβιτς κάρτες μετά τη λήξη του αγώνα; Τι πίεση τραβάνε; Ανέχονται κάποιον; Και δεν είχαμε ούτε Λανουά, ούτε Ευαγγέλου. Για να βγουν να μιλήσουν καθαρά.
Και βέβαια όσο πέναλτυ ήταν των αντιπάλων, άλλο τόσο ήταν και το δικό μας. Δεν θα πάρω πεναλτόμετρο τώρα, αλλά απλά θα μείνω στο ότι ο διαιτητής κάθισε κι έβλεπε τις δυό φάσεις κανά πεντάλεπτο. Ίσως για να μην πάρει πίσω την πρώτη του απόφαση, ίσως για να ισοφαρίσει τη μαλακία του. Πού να ξέρω κι ακριβώς. Αυτό που ξέρω είναι ότι ήμασταν της πλάκας και σίγουρα χάσαμε μια ευκαιρία ευρωπαϊκή. Μια ευκαιρία που θα δώσει και στην Ελλάδα ευκαιρία για επιπλέον χλευασμό σε ό,τι αγώνα προκύψει στο εγγύς μέλλον. Διότι το χθεσινό ήταν ντροπή όχι σαν αποτέλεσμα αλλά σα νοοτροπία και σαν απόδοση.
