Λίγα αλλά κρίσιμα μειονεκτήματα
Για άλλη μία χρονιά η ΑΕΚ κινείται παράξενα. Νικάει συχνά, αλλά είμαστε μπερδεμένοι. Μία ματιά φερειπείν στο πόσα γκολ έχει βάλει η Ένωση στο πρωτάθλημα της Super League 1 και πόσα π.χ. ο Λεβαδειακός, τα λέει όλα.
Αυτά με τα γκολ του ενεργητικού του δικού μας και του Λεβαδειακού αποτελούν μία καταλυτική αριθμητική υπενθύμιση/απόδειξη πως η Ένωση παρότι απέχει μόλις τρεις βαθμούς από την κορυφή δημιουργεί σύγχυση σε όλους για το αν είναι φέτος καλή ομάδα ή έχει σοβαρά προβλήματα… Γνώμη μου: Είναι μία καλή ομάδα, με σωστές βάσεις, που όμως έχει λίγα αλλά κρίσιμα μειονεκτήματα.
Ας απομονώσουμε το κυριακάτικο πολύ δύσκολο ματς με τον Άρη. Ήταν μία καλή εμφάνιση; Αυτό για να το καταλάβουμε δεν πρέπει να σταθούμε στο σκορ, ούτε στα συναισθήματα. Γιατί όταν το αποτέλεσμα είναι 0-0 υπάρχει το άγχος της γκέλας, γιατί όταν νικάς 1-0 μέχρι να σφυρίξει ο διαιτητής είσαι σε αναμμένα κάρβουνα. Η φετινή ΑΕΚ είναι θέμα που άπτεται της λογικής σου και μόνο. Γιατί μπαλάρα δεν μπορεί να παίξει, όπως π.χ. στα καλά διαστήματα της εποχής Αλμέιδα, αλλά μπορεί να νικάει πολύ συχνά και να κατακτά στόχους. Υπό προϋποθέσεις, βεβαίως… Πάντως, ήδη το καλοκαίρι με την πρόκριση στους ομίλους του UEFA Conference League πέτυχε ένα σημαντικό στόχο… Αν αποτύγχανε, το τι θα ακολουθούσε δεν θα θέλουμε να το σκεφτόμαστε…
Τι είχε με τον Άρη η ομάδα του Νίκολιτς, λοιπόν; Καλή κίνηση γενικώς και πολύ συχνά η μπάλα βρισκόταν είτε μέσα στην περιοχή του αντιπάλου, είτε στα πέριξ. Η ψυχολογία/νοοτροπία ήταν εν γένει σωστή. Γιατί δεν γίνονταν σπασμωδικές κινήσεις, αλλά τηρήθηκε για άλλη μία φορά το πλάνο (έστω και με τις ποσότητες της αναποτελεσματικότητας που διέπουν την εκτελεστική λειτουργία) σε όλα τα αγωνιστικά λεπτά. Αυτό δεν είναι κάτι αυτονόητο, αλλά η ΑΕΚ το έχει εμπεδώσει και το εφαρμόζει. Μας έχει πείσει για αυτό. Και παίζει για να νικήσει τα ματς που πιστεύει πως πρέπει να τα νικήσει. Μεταξύ μας, στο Φάληρο δεν νομίζω πως κατέβηκε για να νικήσει, αλλά για να μη χάσει ή αν χάσει να μη στραφούν οι εντυπώσεις εναντίον της…
Και τα κακά τελειώματα, οι λάθος ενέργειες, οι αδυναμίες που ώρες ώρες είναι χτυπητές, τα λεπτά που περνούν, οι ήχοι της αγχωμένης κερκίδας, δεν αλλάζουν τον τρόπο παιχνιδιού. Το ψάχνουν κανονικά οι παίκτες του Νίκολιτς. Σα να σου λένε “θα ζήσουμε και θα πεθάνουμε με τα καλά και τα άσχημά μας”. Και συνήθως τους βγαίνει. Όχι πάντα. Και θα πρέπει να μάθουμε όλοι να ζούμε με αυτό. Έτσι είναι η φετινή ΑΕΚ, αυτό είναι το στυλ παιχνδιού και αυτές οι συνέπειες. Και όλοι εμείς πρέπει να συμβιβαστούμε. Θα δίνονται μάχες, θα εμφανίζονται αρετές, αλλά ο ψυχοβγάλτης θα είναι η μόνιμη παρέα μας κατά πώς φαίνεται… Συμβατό αυτό, με το διαχρονικό ΑΕΚ mood…
YΓ. Το ποδόσφαιρο τελικά τι είναι; Οι τίτλοι θα πουν με ένα στόμα σχεδόν όλοι, αν θέλουμε να μιλάμε για μία μεγάλη ομάδα όπως είναι στην Ελλάδα η ΑΕΚ. Εντάξει αυτά είναι τα προφανή. Όμως, είναι και στιγμές. Όλα όσα φερειπείν επενδύουν τους τίτλους και τους αποθηκεύουν μέσα μας. Δηλαδή; Συναισθήματα… Σαν αυτά που ένιωσα κι εγώ όταν έβλεπα το βίντεο με τον Μανόλο Χιμένεθ όρθιος στις κερκίδες της Νέας Φιλαδέλφειας, σαν αυτά που βγάλανε οι φίλοι της ΑΕΚ όταν τον χειροκροτούσαν και φώναζαν το όνομά του.
Και κυρίως, όλα αυτά που αποθήκευσε μέσα του ο ίδιος ο Μανόλο. Δεν θα τα πει μάλλον ποτέ επακριβεία… Αλλά, τι σημασία έχει αν θα μας τα πει ή όχι; Αρκεί που τα βίωσε, αρκεί που η ΑΕΚ και ο κόσμος της του τα χάρισαν απλόχερα αυτή την ξεχωριστή για τον ίδιο βραδιά. Κάτι που όχι μόνο ήταν δίκαιο, αλλά μην κοροϊδευόμαστε είναι από τους λίγους που άξιζε μία τέτοια αποθέωση από όσους υπηρέτησαν την ΑΕΚ από κομβικά πόστα τις τελευταίες δεκαετίες. Υπερβάλλω; Ίσως ναι, ίσως όχι… Για να φρεσκάρουμε λίγο τη μνήμη μας. Ο άνθρωπος πήρε Κύπελλο με μία ΑΕΚ που όδευε προς τη χρεωκοπία, ο άνθρωπος πήρε πρωτάθλημα “νωρίτερα και από ότι το υπολόγιζε” ο ίδιος ο Δημήτρης Μελισσανίδης… Τι άλλο να πούμε…
