Σπουδαία πρώτη μας νίκη στη χώρα των μακαρονιών

Δύσκολο παιχνίδι στη θεωρία. Ιταλική ομάδα εναντίον ελληνικής. Και μάλιστα με την ΑΕΚ να έχει γκελάρει με κάτι ψαράδες την προηγούμενη αγωνιστική. Άρα κι άγχος για να πάρει κάτι.

Ο Νίκολιτς λοιπόν, κάνοντας και κάποια διαχείριση εν όψει Κυριακής, κατέβασε μια λογική ενδεκάδα, που θα μπορούσε να αλλάζει και τον ρυθμό. Και εξηγούμαι: Τρία χαφ στο κέντρο, δύο γρήγορα εξτρέμ κι ένα φορ, θα μπορούσαν να συμβάλουν τόσο στην επίθεση όσο και στην αμυντική λειτουργία. Είπαμε στη θεωρία, διότι στην πράξη κάπως βγήκε αυτό αλλά ήταν αδύνατον να βρεις τους πρωταγωνιστές.

Η ΑΕΚ ήταν κυρίαρχη για ένα εικοσάλεπτο, με κορυφαίο τον Πήλιο επιθετικά ! Πολύ κοντά του ήταν οι χαφ, με τρομερές αλληλοκαλύψεις όπως και σωστό παιχνίδι κοντινής πάσας. Τελικές βέβαια ουσιαστικές δεν έγιναν, αλλά τουλάχιστον δεν δημιουργήθηκε και κάποιος κίνδυνος πίσω, όσο κι αν τον επεδίωκε ο Ρότα. Μεγάλες βοήθειες φυσικά προσέφερε και ο Κοϊτά, που ήταν κάτι σαν μπαλαντέρ ανάμεσα στις γραμμές. Ο Νίκολιτς είχε σχεδιάσει ωραία την ομάδα μας, τόσο σε υπομονή όσο και σε κάποια επιθετική προσδοκία.

Η οποία ήρθε απροσδόκητα σχεδόν, στην έκφραση, αλλά απόλυτα λογικά με βάση όσα βλέπαμε. Διότι ήταν μια επίθεση χτισμένη και μια πολλή όμορφη σέντρα του Πήλιου. Ο ανέλπιστος Γκατσίνοβιτς, ίσως και με το καλάμι, έβαλε την ΑΕΚ μπροστά, ενώ στο αμέσως επόμενο λεπτό, πάλι με τον Πήλιο, ο Γιόβιτς έχασε ευκαιριάρα. Αν δεν μπαίνει κι αυτό…Πάντως κανένα παράπονο, σε όλο το πρώτο μέρος, παρά μόνο από την γνωστή ολιγωρία του Ρότα ( σώθηκε από το var ). Όλη η υπόλοιπη ομάδα ήξερε πού πατούσε, τι να κάνει και πώς να αντιδράσει. Πώς να αμυνθεί και πώς να επιτεθεί. Σε ένα παιχνίδι τακτικής με ισορροπημένη κατοχή αλλά την ΑΕΚ πιο καλά στημένη στο τερέν.

Κάτι που φάνηκε φυσικά στο δεύτερο μέρος, που η ομάδα έριξε την ταχύτητα και πήγε στην διαχείριση του σκορ, στο ροκάνισμα του χρόνου και στο ψάξιμο κάποιας αντεπίθεσης. Πλέον φαινόντουσαν οι καλύτεροι παίκτες, που μετά τον Πήλιο, ήταν φυσικά ο Πινέδα με τον Μαρίν, ενώ πρέπει να εξάρω τον καταπληκτικό Γκατσίνοβιτς για το πρεσάρισμα του, το γκολ του και την απόλυτη προσήλωση του στο σχέδιο του προπονητή του.

Ένας προπονητής, που εκεί που έπρεπε έκανε τις αλλαγές του, ενώ παρά γουρουνότριχα έχασε μια νίκη λιγότερο αγχωτική. Βεβαίως κι ο αντίπαλος είχε δοκάρι, που όμως το συγκρίνω με αυτό του Ζίνι, για τον οποίον εύχομαι να μας γελάσει απόψε η τύχη. Το σίγουρο είναι ότι είναι διαφορετικός τραυματισμός. Κι αυτές οι αλλαγές του Νίκολιτς έδειξαν την πορεία του αγώνα. Το κλείδωμα και την πίστη για την τελική νίκη. Που είναι μεγάλη για την ομάδα μας, όσο κι αν ο αντίπαλος δεν έδειξε κάτι το της προκοπής.

Και συνολικά ήταν η ΑΕΚ καλύτερη μέσα στο γήπεδο, σοβαρότατα διαβασμένη κι έτοιμη για οτιδήποτε μπορούσε να της συμβεί. Είχε καλή ομαδική λειτουργία αλλά και μπόλικους ρολίστες, που έδιναν το κάτι παραπάνω. Κύρια στην επίθεση διότι αμυντικά η ομάδα ήταν σχεδόν άριστη. Μάλιστα δεν θυμάμαι κάποια τρομερή επέμβαση του Στρακόσα, δεν υπολογίζω αυτήν που θα έβγαινε οφσάιντ. Αυτό που θυμάμαι είναι η τέλεια τακτική του Νίκολιτς και η απόλυτη γνώση των ικανοτήτων του ρόστερ του.

Συγχαρητήρια λοιπόν σε όλους. Για την κάλυψη των χαμένων βαθμών με τους ψαράδες, αλλά και τη σπουδαία πρώτη μας νίκη στη χώρα των μακαρονιών. Κάτι που μου λέγανε την προηγούμενη εβδομάδα οι ντόπιοι, όταν βρέθηκα εκεί. Κι όταν οι δικοί μου με κατηγορούσαν ότι κάτι πήγα να στήσω. Φυσικά απουσίαζα για λόγους πρόληψης. Ας κερδίζει η ΑΕΚ κι ας μην είμαι εκεί.

ΖΗΤΩ Η ΑΕΚ