Το συναίσθημα είναι ένα τεράστιο ουφ της ανακούφισης
Το συναίσθημα μετά το παιχνίδι, είναι απλά ένα τεράστιο ΟΥΦ της ανακούφισης. Τραγικό συναίσθημα. Που πλέον προκαλεί μια αηδία και μια βαριεστημάρα. Για την ΑΕΚ που δεν μπορεί να βρει ταχύτητα. Για την ΑΕΚ που δυσκολεύεται με οποιονδήποτε αντίπαλο, είτε αυτός είναι νεοφώτιστος, είτε τελευταίος. Για τις εμμονές του Νίκολιτς, που παρότι του λείπουν παίκτες, δεν χρησιμοποιεί κανονικό μπακ, συνεχίζει να προσβάλει τον Γιόνσον και ανέχεται τον Γιόβιτς μέχρι να μην μπορεί να πάρει ανάσα. Φυσικά και για την διαιτησία που χρεώνει τις επαφές και τα μικροσπρωξίματα σε φάουλ ακυρώνοντας γκολ. Φυσικά και τις νίκες με το στανιό.
Στην διάρκεια του παιχνιδιού το συναίσθημα ήταν άλλο. Πώς είναι δυνατόν να γίνονται τόσες τελικές προσπάθειες και να χάνονται γκολ για πλάκα ; Πώς είναι δυνατόν όλοι να έχουν γίνει χασογκόληδες ή να σουτάρουν από μακριά σημαδεύοντας τη Λιβύη; Τι να πούμε άλλο για τα μάτια μας; Ότι είχαμε υπομονή; Άντε και το είπαμε. Και τι έπρεπε να γίνει δηλαδή; Να επικρατήσει πανικός απέναντι σε ομάδα υποψήφια για την δεύτερη κατηγορία; Υπομονή θα βλέπουμε από εδώ και πέρα κι όχι θέαμα;
Εν πάση περιπτώσει, η ΑΕΚ πήρε μια δίκαιη νίκη αφού επικράτησε κατά κράτος του ΟΦΗ. Τόσο σε στατιστική, όσο και σε παραγωγή παιχνιδιού για να βάλει έστω αυτό το ένα γκολ. Στην άμυνα της μάλιστα, δεν κινδύνεψε πουθενά. Το ουφ που είπα, είναι διότι ανά πάσα στιγμή κάποιο λάθος μπορεί και να γίνει. Κύριος εκφραστής του παιχνιδιού ήταν ο Μάριο. Ο άνθρωπος μπορεί να είναι αργός, αλλά είναι κλασσικός μπαλαδόρος. Αυτός λοιπόν, μαζί με τον Πενράις και τον Πινέδα, πήραν την ομάδα μας από το χέρι και την οδήγησαν σε πλήθος τελικών και επεμβάσεων του απέναντι τερματοφύλακα. Από εκεί κι έπειτα, καλά λόγια μπορούμε να πούμε και για τον Κοϊτά αλλά και τον Γκατσίνοβιτς, που προσπάθησαν με πολύ τρέξιμο και με φιλότιμη δραστηριότητα.
Ο Νίκολιτς από την εξέδρα, ξεκίνησε σωστά και ό,τι μπορούσε να διορθώσει το έπραξε. Ό,τι επιθετικογενές υπήρχε, το έριξε στον αγώνα ενώ άλλαξε για κανά τέταρτο και το σύστημα. Φυσικά δεν μας έβγαλε τα μάτια και φυσικά έπαιξε και το κεφάλι του με τις εμμονές του, αλλά στο τέλος τα κατάφερε. Πήρε τη νίκη κι εξασφάλισε μια κάποια ηρεμία στην διακοπή που έρχεται, μπας και δουλέψει κάτι παραπάνω. Τι θα είναι αυτό, δεν μπορώ να το ξέρω με τους παίκτες που έχουμε. Θα τους μάθει να βάζουν γκολ; Θα τους μάθει ρόμβο; Θα τους αλλάξει την ψυχολογία; Οψόμεθα.
Πάντως το σίγουρο είναι ότι δεν εκπέμπει υγεία η ομάδα μας. Φυσικά έχει διοικητικό έλλειμμα αλλά δεν μπορεί να είναι τόσο αγχωμένη με τέτοιους αντιπάλους. Μπορεί και να φταίνε τα 12 συμβόλαια που λήγουν, που όσο νάναι δημιουργούν μια περίεργη εικόνα θανατίλας στα αποδυτήρια, αλλά αυτό είναι θέμα προπονητικό κι όχι διοικητικό. Ας ευχηθούμε τα καλύτερα.
Υγ1. Ο Τσακαλίδης δεν πήγε άσχημα με το γράμμα του νόμου. Στο πνεύμα του όμως δεν παίρνει καλό βαθμό. Ανδρικό είναι το σπορ…
Υγ2. Η συνέντευξη του Νίκολιτς ήταν πολλή ενδιαφέρουσα. Πληρέστατη και ποδοσφαιρική. Είπαμε ότι μπορεί να πετύχει, μπορεί και όχι. Όμως είναι κανονικός προπονητής κι όχι τσαρλατάνος.
