Αν έχεις την ομάδα σε εγρήγορση κι αν είσαι κανονικός προπονητής, αρχίζεις και δρέπεις καρπούς
Ο στρατηγός Νίκολιτς, είχε χαρακτηρίσει το παιχνίδι κλειδί. Κρίσιμο και τα λοιπά. Δεν ξέρω πόσοι τον πήραν σοβαρά από τους φιλάθλους, αλλά οι παίκτες του εκτέλεσαν το σχέδιο του. Στο ακέραιο. Και μάλιστα με ευρύ σκορ, που όλοι ψάχνανε να θυμηθούν πότε το είχαμε ξαναδεί στο παρελθόν. Αυτά είναι : Αν έχεις την ομάδα σε εγρήγορση κι αν είσαι κανονικός προπονητής, αρχίζεις και δρέπεις καρπούς. Βαθμολογικά η ομάδα κι εμείς το χαμόγελο.
Η ΑΕΚ μπήκε καλά στο παιχνίδι μεν, αλλά ήταν αρκετά απρόσεκτη κι ελαφρόμυαλη. Ο Ατρόμητος στο πρώτο εικοσάλεπτο, φαινόταν να καλύπτει καλύτερα τους χώρους, ενώ η ΑΕΚ υπέφερε στο κέντρο όπου μόνο Πινέδα ξεχώριζε. Και γενικά είχαμε θέματα στην ανάπτυξη αφού με τον Μάριο αρνητικό, τον Καλοσκάμη σε ρηχά νερά και τον Μαρίν με το μυαλό του στην Τουρκία, δεν βρισκόντουσαν λύσεις επιθετικά, ενώ αμυντικά διέκρινες μια ολιγωρία και κάποιο εύκολο λάθος. Αν πρέπει να βρω κάποια δικαιολογία, θα έλεγα το άγχος της υποχρεωτικής νίκης.
Αυτό λύθηκε με το σούπερ γκολ του Πινέδα, που όπως είπα ήταν ο κορυφαίος στα πάντα. Και μάλιστα κόντρα στην στατιστική με τις πολλές άσφαιρες τελικές. Όμως ήταν μάλλον η καλύτερη ενέργεια που κάναμε σε κείνο το διάστημα. Πολύ κοντά του, κύρια στον άχαρο ρόλο του πρεσαρίσματος και του συνεχούς τρεξίματος ήταν ο άτυχος μετά, Γκατσίνοβιτς. Όλοι οι άλλοι ήταν σε κάποια μετριότητα, χωρίς βέβαια να δημιουργηθούν επικίνδυνες καταστάσεις για το τέρμα μας. Το γκολ όμως έλυσε τα θέματα αυτά και ο χρόνος, όπως απεδείχθη, δούλευε πλέον υπέρ της ΑΕΚ.
Και η ΑΕΚ έγινε πολλή καλή αφού άρχισαν πλέον να ανεβαίνουν σχεδόν όλοι οι παίκτες. Τα σέντερ μπακ, που ήταν σταθερότατα σε όλες τις στιγμές, ανέβασαν την ομάδα κάποια μέτρα κι άρχισαν να παίρνουν βοήθειες κι από τον Πήλιο, κι από τον Ρότα κι από τον Καλοσκάμη – ήταν το καλύτερο του παιχνίδι από την τελευταία τετράδα -, ενώ ο Γιόβιτς πήρε την μπακέτα του κι οδήγησε μια επαγγελματική νίκη, σε θρίαμβο. Ένας θρίαμβος που ήρθε κύρια στο δεύτερο ημιχρόνιο, που η ΑΕΚ έπαιξε πολύ καλά αλλά κι ο Ατρόμητος ξέμεινε από δυνάμεις.
Και πήγαμε σε μπόλικες τελικές, μπόλικες αμυντικές επεμβάσεις κι αντίστοιχες επιθέσεις, και χωρίς άγχος και μεις, απολαμβάναμε τις γκόμενες και τα ποτά μας. Και περιμέναμε να δούμε κι αλλαγές και σχεδόν ζητούσαμε την Κ-19 στο γήπεδο. Πόσο εύκολο γίνεται ένα παιχνίδι όταν έχεις προπονητή που ξέρει πότε να επέμβει, πότε να φωνάξει και πότε να χέσει τον διαιτητή και να πάρει κίτρινη κάρτα. Φυσικά λάθος του ήταν αφού ο τέταρτος δεν είχε κάποια ευθύνη, ενώ αν θέλεις να κάνεις χαμό, το αναθέτεις σε κάποιον βοηθό σου στον πάγκο. Όμως είναι ενδεικτικό το πόσο ο Νίκολιτς πιστεύει την δουλειά του και τι πάθος βγάζει για την ομάδα μας. Η οποία βέβαια σαν γνήσια συναισθηματικά ασταθής, έχει μείνει ακόμα στο παρελθόν….
Και μπήκαμε στην σπουδαία συνέχεια. Με κρίσιμα παιχνίδια τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη. Με την ομάδα σε καλή κατάσταση και με μπόλικες επιστροφές. Κι ελπίζουμε, και δεν το λέμε σαν ευχή. Πατάμε στα πόδια μας, βλέποντας την ομάδα μας. Κι άρα προσδοκούμε με θεμέλια. Μπορεί και να μην συμβεί το τέλειο, μπάλα είναι. Όμως δεν κάθεσαι και προσεύχεσαι στον Θεό. Πιστεύεις ότι είναι εφικτά τα πάντα. Συγχαρητήρια λοιπόν και ΖΗΤΩ Η ΑΕΚ. Η ΑΕΚ που είχε τιμώμενο τον Τόνι μας.
